Μία ημέρα σαν σήμερα, στις 10 Σεπτεμβρίου 2010, έφυγε από τη ζωή η Γκιζέλα Ντάλι, η ηθοποιός που χαρακτηρίσθηκε Ελληνίδα Μπριζίτ Μπαρντό.

Βρισκόμαστε πίσω στο μακρινό 1963. Βλέπουμε την ταινία «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης» του Αλέκου Σακελλάριου. Πρωταγωνιστής ο αξέχαστος Θανάσης Βέγγος.
Εκείνος είναι κάτι σαν επίδοξος φωτογράφος. Εκείνη εμφανίζεται ως μια πανέμορφη και εντυπωσιακή γυναίκα η οποία θέλει να βγάλει φωτογραφίες γιατί είναι… αρτίστα του καμπαρέ και του στριπτίζ. Είναι η Γκιζέλα Ντάλι. Η Ελληνίδα Μπριζίτ Μπαρντό.

Του λέει πως θέλει γυμνές φωτογραφίες για τη βιτρίνα του καμπαρέ. Πηγαίνει πίσω από ένα παραβάν για να βγάλει τα ρούχα της.
Ο Βέγγος αναστατώνεται αλλά προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του. «Φτου σου κοπελάρα μου» είναι η πρώτη του ατάκα. Η Γκιζέλα Ντάλι αναρωτιέται αν θα πρέπει να δείξει λίγο στήθος και λίγο γάμπα παραπάνω. Ο Βέγγος της απαντάει: «Εγώ λέω μιας που φτάσαμε ως εδώ να δείξουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε, να πάει στο διάολο»!

Η σκηνή αυτή, θυμίζουμε, είναι σε ταινία του 1963. Μία εποχή που ο συντηρητισμός (στα δημόσια θεάματα) ήταν κάτι παραπάνω από έντονος.

«Προσοχή και κοιτάμε εδώ» της λέει ο Βέγγος, δείχνοντας της τον φακό. «Να δω το πουλάκι, ε;» τον ρωτάει εκείνη για να λάβει την απάντηση: «Αμ έτσι όπως πάμε, θα το δεις και το πουλάκι» λέει εκείνος και όταν την αντικρίζει μόνο με το μαγιό… καταρρέει!

Χιλιάδες άνδρες ήθελαν να είναι στη θέση του Βέγγου. Βλέπετε η Γκιζέλα Ντάλι ήταν το απόλυτο σεξ σίμπολ μίας εποχής που απαγόρευε ή έστω κοιτούσε με «μισό μάτι» τα… σεξ σίμπολς.

Η Γκιζέλα Ντάλι, το καλλιτεχνικό όνομα της Αδαμαντίας Μαυροειδή, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Αυγούστου 1937. Μεγάλωσε στην πρωτεύουσα, ενώ από την πλευρά της μητέρας της είχε καταγωγή από τη Νάξο, το νησί με το οποίο θα συνδεόταν αργότερα στενά.

«Ο μπαμπάς μου, ο Αλέξανδρος, καταγόταν από πλούσια οικογένεια των Μεγάρων. Η μαμά μου, η Βούλα, παρακαλούσε να μη με είχε γεννήσει. Φοβόταν ότι θα με σκότωναν οι Γερμανοί [...] Στα 12 μου, μαζί με την 8χρονη αδερφή μου, ήμασταν στον δρόμο για το σπίτι μας, όταν ένα μηχανάκι την παρέσυρε και τη σκότωσε μπροστά στα μάτια μου. Ο πατέρας μου έριχνε τα βάρη για τον θάνατο της αδερφής μου στη μαμά μου, με αποτέλεσμα εκείνη να αγανακτήσει, να μαζέψει τα πράγματά της και να φύγουμε μαζί από τα Μέγαρα για την Αθήνα» είχε πει η ίδια περιγράφοντας μία τραγωδία που σημάδεψε την οικογένειά της.

Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τις τέχνες. Σπούδασε χορό στη σχολή Ανωμερίτη, φοίτησε στην Καλών Τεχνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Η εξωτερική της εμφάνιση και η σκηνική της παρουσία την έφεραν σύντομα στον κινηματογράφο, σε μια εποχή κατά την οποία οι ελληνικές παραγωγές γνώριζαν μεγάλη εμπορική ανάπτυξη.

Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1960 στην ταινία «Ραντεβού στη Βενετία», του Ντίμη Δαδήρα. Η Ντάλι υποδύθηκε τη Ντιάνα, έχοντας στο πλευρό της τον Λυκούργο Καλλέργη, τη Ρίκα Διαλυνά, τον Γιώργο Καμπανέλλη και την Κάκια Παναγιώτου. Ο Ντίμης Δαδήρας δεν θα παρέμενε μόνο συνεργάτης της. Οι δυο τους παντρεύτηκαν αργότερα.

«Ένα πάρτι σημάδεψε και άλλαξε τη ζωή μου. Είναι Ιούνιος του 1958. Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν και ο γείτονάς μας Ντίμης Δαδήρας, ο οποίος βλέποντάς με μου λέει: “Εσύ μπορείς να γίνεις μεγάλη σταρ και να σαρώνεις στο πέρασμά σου”. Ο Ντίμης με περνούσε 21 χρόνια. Με έπεισε, λοιπόν, τάζοντάς μου πολλά πράγματα. Παραμυθένια ζωή, λεφτά και μια λάμψη που δυστυχώς με θάμπωσε. Συνάψαμε δεσμό. Ομως δεν μπορώ να πω ότι τον αγάπησα σαν εραστή, αλλά περισσότερο σαν πατέρα μου και εκείνος σαν κόρη του. Ετσι, εν μιά νυκτί με αντικατέστησε με την... Γκιζέλα Ντάλι. Μου μάκρυνε τα μαλλιά, με έμαθε να βάφομαι ως εκρηκτική ντίβα και μαζί του για πρώτη φορά φόρεσα ντεκολτέ. Στις 24 Δεκεμβρίου του 1959 παντρευόμαστε. Έχουμε κάνει ήδη την πρώτη μου ταινία. Το “Ραντεβού στη Βενετία”. Εναν χρόνο μετά τον γάμο μας μένω έγκυος. Ομως ο Ντίμης με ανάγκασε να αποβάλω. Αυτό έγινε πολλές φορές. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα ένα παιδί. Όμως, για να μη “χαλάσει” η εικόνα της Γκιζέλας, έπρεπε να κάνω εκτρώσεις. Πόνεσα πολύ για τόσες ζωές που σκότωσα και που (...) ποτέ δεν ολοκληρώθηκα στη γυναικεία φύση μου. Υπήρξα απλώς ένα καλοστημένο σκηνικό του ελληνικού κινηματογράφου που γρήγορα κατέρρευσε».

Η παρουσία της στις κινηματογραφικές παραγωγές της δεκαετίας του 1960 ήταν συνεχής. Συμμετείχε σε ταινίες όπως «Η Μπέττυ παντρεύεται», «Αμαρτωλές», «Η Ελληνίδα και ο έρωτας», «Μη βαράτε όλοι μαζί», «Οι τρεις σωματοφύλακες», «Το καρπουζάκι», «Του Κουτρούλη ο γάμος», «Διεστραμμένοι», «Ένας βλάκας με πατέντα» και «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης».

Παράλληλα, εμφανίστηκε στο θέατρο, κυρίως σε επιθεωρήσεις, αξιοποιώντας και την προηγούμενη εκπαίδευσή της στον χορό. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε προσωπικά με τον ηθοποιό Άλκη Γιαννακά. Οι δυο τους εμφανίστηκαν μαζί στον «Παρθένο» του 1966. Το 1967, η Γκιζέλα Ντάλι χώρισε τον Ντίμη Δαδήρα για τα μάτια του «ντελικανή». «Μαζί του έζησα την εφηβεία και όλα όσα δεν μπόρεσε να μου προσφέρει ο σύζυγός μου. Ερωτευτήκαμε παράφορα και αρραβωνιαστήκαμε. Όμως ήμασταν και οι δύο τόσο δυναμικοί χαρακτήρες, που κάθε βράδυ παίζαμε ξύλο και το πρωί σηκωνόμασταν με μαυρισμένα μάτια», έχει πει η ίδια.

Η εικόνα της άρχισε σταδιακά να μετατοπίζεται από την κωμωδία και το αισθηματικό σινεμά προς τους πιο τολμηρούς ρόλους. Η αλλαγή αυτή έγινε εντονότερη στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν το ελληνικό κινηματογραφικό θέαμα στράφηκε σε παραγωγές με εντονότερο ερωτικό περιεχόμενο.
Στον νέο κύκλο ταινιών ανήκαν «Ο κύκλος της ανωμαλίας» (1971), «Δαίμονες της βίας και του σεξ» (1973), «Μιρέλλα, η σάρκα της ηδονής» (1973) και «Αιμιλία, η διεστραμμένη» (1974). Οι παραγωγές αυτές κατατάσσονται στον χώρο του ελληνικού ερωτικού κινηματογράφου και του soft porn, ο οποίος γνώρισε σημαντική εμπορική απήχηση εκείνα τα χρόνια.

Από εκείνη την εποχή και έπειτα η καριέρα της παίρνει την κάτω βόλτα. Οι πόρτες από ένα σημείο και έπειτα έμεναν ερμητικά κλειστές και οι ευκαιρίες ήταν ελάχιστες.

Έτσι αποφάσισε να φύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να αναζητήσει μία καλύτερη τύχη. Μέσα στις συνεχείς προσπάθειες για να βρει δουλειά (ακόμα και σαν μοντέλο ή σε νυχτερινά μαγαζιά) η μοίρα της χτυπάει την πόρτα. Η υγεία της κλονίζεται και μετά από μία σειρά εξετάσεων ανακαλύπτει ότι πάσχει από καρκίνο του λάρυγγα.
Προσπαθεί να κάνει τα πάντα προκειμένου να γίνει καλά. Ακόμα και το «θαυματουργό νερό του Καματερού» δοκιμάζει μέσα στην απόγνωσή της.

Το 1976, σε ηλικία περίπου 39 ετών, αποφάσισε να εγκαταλείψει τον καλλιτεχνικό χώρο. Έφυγε για το Θιβέτ για να ξεπεράσει τον καρκίνο. «Έφτασα μέχρι το μακρινό Θιβέτ. Εκεί κάθισα περίπου έναν χρόνο, γιατί πίστευα ότι με την πειθαρχία και την προσευχή θα υπάρξει αποτέλεσμα. Και τελικά, υπήρξε».

Επιστρέφει στην Ελλάδα και παράτησε τα πάντα. Έφυγε για τη Νάξο. Εγκαταστάθηκε στον Λυώνα, μία απομονωμένη περιοχή του νησιού και αποφάσισε να ζήσει μία σχεδόν ασκητική ζωή. Η Γκιζέλα, ωστόσο, συνεχίζει να «καταδιώκει» την Αδαμαντία και έτσι αποφάσισε να βάλει οριστικό τέλος.

«Στην αρχή οι άντρες, τα βράδια, έρχονταν έξω από το σπίτι να με πειράξουν. Μέχρι που αναγκάζομαι να πάω στην πόλη (...) στο καφενείο όπου σύχναζαν. Εκεί, λοιπόν, μαζεύω τις γυναίκες τους. Ανεβαίνω πάνω σε ένα τραπέζι, με μαχαίρι στα χέρια, και τις προειδοποιώ: “Πείτε τους πως, αν ξανάρθουν, θα τους κόψω τα γεννητικά τους όργανα και θα τους βάλω να τα φάνε”».

Μετά από αυτό, οι επαφές της περιορίστηκαν και, ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες, η ζωή της γινόταν περισσότερο μοναχική.

Για πολλά χρόνια δεν είχε καμία ουσιαστική σχέση με τον κινηματογράφο.

Η εξαίρεση ήρθε το 2004, όταν ο Γιώργος Πανουσόπουλος γύρισε στη Νάξο την ταινία «Τεστοστερόνη». Η Ντάλι πληροφορήθηκε την παραγωγή και ζήτησε να συμμετάσχει.
Ο σκηνοθέτης δημιούργησε έναν μικρό ρόλο για εκείνη και η ηθοποιός εμφανίστηκε ως γηραιά ψαρού. Ήταν η τελευταία κινηματογραφική εμφάνισή της, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά την αποχώρησή της από το επάγγελμα.

Με την πάροδο των χρόνων περιόρισε ακόμη περισσότερο τις επαφές της. Δεν επιθυμούσε επισκέψεις και απέφευγε τη δημοσιότητα. Έξω από το σπίτι της είχε τοποθετήσει πινακίδα που ενημέρωνε όσους επιχειρούσαν να την επισκεφθούν ότι δεν δεχόταν επισκέψεις εξαιτίας της ασθένειάς της.

«Έζησα μια ζωή γεμάτη λάμψη και δόξα. Έζησα μια γεμάτη ζωή. Όμως εγώ δεν ήμουν αυτή που ήθελαν και έφτιαξαν. Ήθελα πάντα να αποκτήσω ένα παιδί και μια οικογένεια. Δεν την απέκτησα. Γι’ αυτό και η ζωή μου τάχθηκε στον Θεό και εκεί ανήκω», είχε πει η ίδια σε συνέντευξή της το 2008 στο περιοδικό «Down Town».

Δύο χρόνια αργότερα, έφυγε από τη ζωή. Όταν πια αποφάσισε να αφήσει τα… γιατροσόφια και να ασχοληθεί σοβαρά με την ασθένειά της, ο καρκίνος είχε κάνει πολλές μεταστάσεις. Πρώτα στο στήθος, μετά στα οστά και τέλος στον εγκέφαλο.

Η Γκιζέλα Ντάλι πέθανε στη Νάξο, μία ημέρα σαν σήμερα, στις 10 Σεπτεμβρίου 2010, σε ηλικία 73 ετών.

Read More 0 comments

 Μέχρι και τις πρώτες εβδομάδες του 1976 ελάχιστοι ήταν αυτοί που γνώριζαν ποιος ήταν ο Γιώργος Καματερός. Αυτό, ωστόσο, άλλαξε με τρόπο εντυπωσιακό, τον Φεβρουάριο εκείνης της χρόνιας όταν το συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο εμφανίστηκε (αρχικά δειλά – δειλά και στη συνέχεια σε μορφή... τσούναμι) εμφανίστηκε στα μέσα ενημέρωσης.

Ο 36χρονος δικηγόρος υποστήριζε ότι τέσσερα χρόνια νωρίτερα βρήκε στο νησί του, την Κω, πέτρωμα το οποίο στη συνέχεια διέλυε σε νερό, δημιουργώντας το «Ήλιον», το θαυματουργό νερό που θεράπευε τον καρκίνο.

«Την 6ην Νοεμβρίου 1972, ομάς Ελλήνων Επιστημόνων ήχθη εις γνώσιν περί της απολύτου θεραπευτικής ικανότητος του παρουσιαζόμενου ύδατος επί της νόσου του καρκίνου. Διά τας ανάγκας της σημερινής επαφής ονομάζομεν τούτο Ήλιον και λέγομεν ότι είναι ύδωρ μεταλλικόν ραδιενεργόν με την ιδιομορφίαν της απεριοδικής ακτινοβολίας. Έναντι οιασδήποτε εναντιώσεως έχομεν ήδη υπέρ ημών τον Ύψιστον».

Τα όσα ακολούθησαν μετέτρεψαν μία απλή υπόθεση που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να είχε τελειώσει μέσα σε μερικές ώρες, σε μία από τις μεγαλύτερες απάτες που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα.

Σε χρόνο μηδέν από εκείνη την πρώτη ανακοίνωση του Καματερού, η υπόθεση ξέφυγε  από τα όρια του μονόστηλου και γίνεται πρώτο θέμα! Πρώτη από όλες, η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» υπεραμύνθηκε των ισχυρισμών του Καματερού και προέβαλε τις θεωρίες του σα να είναι επιστημονικά αποδεδειγμένες.

Ο 36χρονος δικηγόρος… δεν αποκάλυψε την ομάδα επιστημόνων που εξέτασαν το «θαυματουργό νερό», αφού «λόγοι εθνικοί και ελληνικότατοι δεν επιτρέπουν την παρουσίαση της ομάδας Ελλήνων Επιστημόνων ή την παροχή περαιτέρω πληροφοριών».

Απέναντι από τους υποστηρικτές του τσαρλατάνου βρέθηκαν η «Ελευθεροτυπία», η «Εστία», η «Καθημερινή», η «Αυγή» και ο «Ριζοσπάστης» που αμφισβήτησαν από την πρώτη στιγμή την ύπαρξη θαυματουργού νερού.

«Να προσέξει το κοινό συνιστούν οι ιατρικοί σύλλογοι της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών. Επικρίνουν τον μέχρι τούδε χειρισμό του θέματος από το κράτος» έγραφε στις 21 Μαρτίου 1976 η εφημερίδα «Μακεδονία», παρουσιάζοντας και ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ για δύο εξάχρονα παιδάκια που εισήχθησαν στο Αγλαΐα Κυριακού σε κώμα και συμπτώματα εγκεφαλίτιδας. Τα δυο αυτά παιδάκια αν και υγιέστατα είχαν πιει από το περιβόητο νερό.

Μέσα στη γενική παράκρουση κανείς δεν έδωσε σημασία. Ο ίδιος ο Καματερός είχε φτάσει εκεί που ήθελε: στη δημοσιότητα και ζούσε το όνειρό του. «Αύριο θα κάνω τυφλό να δει το φως του. Όλοι εδώ την ίδια ώρα. Αν δεν γίνει καλά ο τυφλός, να με πυροβολήσετε με περίστροφο. Επειδή όμως θα γίνει, όλοι μαζί μετά θα πάμε στη Βουλή να τους μιλήσουμε για τη δύναμη που έχει το Ήλιον», έλεγε ο Καματερός.

Η υστερία για το νερό που γιάτρευε τα πάντα είχε πάρει ασύλληπτες διαστάσεις, αφού όπου ανακοινωνόταν διανομή εκτυλίσσονταν σκηνές χάους.

Ο μέχρι πριν λίγους μήνες άγνωστος δικηγόρος έδινε συνεντεύξεις Τύπου και δήλωνε πως το όνειρό του ήταν να ανοίξει ένα πατσατζίδικο στην Κωνσταντινούπολη (!), ήταν θιασώτης της βασιλείας και οπαδός της Φρειδερίκης και φώναζε: «Θα ανοίξω την χούφτα μου και θα κάψω με Ήλιον την Βουλή».

Το «νερό του Καματερού» κυκλοφορούσε αρχικά χέρι με χέρι αλλά δεν αργούν να εμφανιστούν τα πρώτα βυτιοφόρα τα οποία κάνουν διανομές σε γειτονιές της Αθήνας! Άνθρωποι ποδοπατούνται για ένα μπουκάλι «θαυματουργού νερού».

Τα δημοσιεύματα της εποχής είναι αποκαλυπτικά: «Η διανομή δεν είχε αρχίσει και τα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί στο προαύλιο της εκκλησίας είχαν αγανακτήσει.

Όργανα της αστυνομίας προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο να σχηματίσει ουρές, κανείς όμως δεν πειθαρχούσε. Οι γυναίκες άναβαν φωτιές για να αντιμετωπίσουν το κρύο και παρακαλούσαν να γίνει σύντομα η διανομή και οι άνδρες φώναζαν διαμαρτυρόμενοι».

Αλλά δεν ήταν μόνο οι απλοί άνθρωποι. Ο Νίκος Σταυρίδης και η Γκιζέλα Ντάλι ήταν ανάμεσα στους πελάτες του Καματερού. Το ένα μπουκαλάκι πωλούνταν έναντι 20 δραχμών, ήτοι κάτι παραπάνω από 5 ευρώ, με τον Τύπο να κάνει τρομερή διαφήμιση στο προϊόν.

«Σήμερα το Ήλιον θα διανεμηθεί στον Περισσό στην Ευαγγελίστρια, στο Χαλάνδρι στο γήπεδο, στον Άγιο Νικόλαο στην Καλλιθέα. Αύριο στο Παγκράτι, Φιλολάου 117, στο Περιστέρι στο δημοτικό γήπεδο, στο Γκολφ της Γλυφάδας, στη Δεξαμενή στο Κολωνάκι.

Την επομένη στο Πικέρμι, στην κεντρική πλατεία, στην ‘αλάνα’ στο μνημείο πεσόντων του Χολαργού, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο γήπεδο της ΑΕΚ», ανέφερε χαρακτηριστικά το πρωτοσέλιδο στα «ΝΕΑ».

Πραγματικά, το πρωί της 18ης Μαρτίου και ενώ η ΑΕΚ έκανε την προγραμματισμένη της προπόνηση χιλιάδες άνθρωποι έσπευσαν για να πάρουν το «θαυματουργό» νερό. Μέσα σε έξι ώρες το βυτιοφόρο είχε αδειάσει.

Την επόμενη, τα πρωτοσέλιδα αποκάλυπταν ότι ανάμεσα στον κόσμο που βρέθηκε στην ουρά για το νερό, ήταν και οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, Σκρέκης, Παπαδόπουλος, Ραβούσης, Δέδες και Στεφανίδης!

«Κάποιος δημοσιογράφος με ρώτησε: ''ποιο είναι τό μυστικό σου;'' Είπα ότι έχω δύο μυστικά: Το ένα είναι το ''ασήμαντο πέτρωμα'' που το εκτιμώ στις 12 δραχμές και το δίνω σε όποιο κράτος θέλει να το μοιράσει δωρεάν. Το μεγάλο μυστικό, όμως, είναι ο τρόπος που έχω τη γνώση. Και αυτό αφορά μόνο εμένα.

Όταν αρχίσω να ασχολούμαι με την ανθρώπινη ψυχή και όχι με το σώμα, θα σας το αποκαλύψω για να περάσει κι ο υπόλοιπος κόσμος πνευματικά και εσωτερικά από τα όμορφα μονοπάτια που πέρασα εγώ. 

Και θα ευτυχήσει όλος ο κόσμος, όπως ευτυχώ κι εγώ εδώ και 15 χρόνια.

»Ένα πρώτο βήμα είναι να διαβάσετε τα τρία σπουδαιότερα βιβλία παγκοσμίως: το Ευαγγέλιο του Ιωάννη και την Αποκάλυψη, το ''Μέτρο Κατανοήσεως'' που έγραψε η Φρειδερίκη και τέλος το ''Χριστιανισμός και η εποχή μας'' του Κανελλόπουλου.

»Ας υποθέσουμε ότι ο κόσμος τα διάβασε. Τότε ας ξαναϋποθέσουμε ότι θέλω να αδειάσω όλη την Αθήνα και να την πάω σε άλλο μέρος. Δεν έχω παρά να μοιράσω ένα εκατομμύριο φιαλίδια, θα μαζέψω ένα εκατομμύριο Αθηναίους και θα τους πως ότι πρέπει να τους δώσω τη συνταγή.

»Τα υπόλοιπα θα τα πω στην ΥΕΝΕΔ, θα σταματήσω την κυκλοφορία, ό,τι θέλω θα κάνω μετά. Έρχεται πχ. ο Φορντ (σσ: εννοεί τον τότε Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών) του δίνω το φάρμακο και τον κάνω καλά.

»Όταν καταλάβει ότι τον εξουσιάζω, τότε θα του ζητήσω μόνο μια Συνθήκη που να μας δίνει την Αγιά Σοφιά. Τίποτα άλλο δεν χρειάζομαι για να αναγεννήσω τον Ελληνισμό», είχε πει ο Καματερός σε συνέντευξη που είχε δώσει στο περιοδικό «Επίκαιρα». Οι επικίνδυνες δηλώσεις του σήμαναν την αρχή του τέλος.

Το πιο τραγικό γεγονός της περιόδου εκείνης αποκαλύφθηκε από την «Ελευθεροτυπία»: Οι γονείς 18 παιδιών που νοσηλεύονταν με λευχαιμία και κακοήθεις όγκους στο νοσοκομείο «Αγλαΐα Κυριακού», σταμάτησαν την κλασική θεραπεία και έδιναν στα παιδιά το νερό του Καματερού.

Ως αποτέλεσμα, ένα από τα παιδιά πέθανε και η κατάσταση των υπολοίπων παρουσίασε επιδείνωση!
Και ο Καματερός συνεχίζει με νέο προϊόν: «σκόνη πετρώματος Άλφα» σε σωληνάρια, για ανάμιξη με απλό νερό!

Τα δεκάδες περιστατικά ανθρώπων που εμφάνιζαν παρενέργειες μετά την κατάποση του περιβόητου νερού, αλλά και η επιμονή των ιατρικών συλλόγων στην επικινδυνότητα της κατάστασης, οδήγησε τελικά στην παρέμβαση της δικαιοσύνης.

Οι συνεχείς αναλύσεις απέδειξαν ότι το νερό όχι μόνο δεν ήταν ιαματικό, αλλά ήταν επικίνδυνο, αφού περιείχε ραδιενέργεια 35-38%!

Στις 30 Μαρτίου 1976 η κατανάλωση του «θαυματουργού νερού» απαγορεύτηκε επισήμως, ο ιθύνων νους Γιώργος Καματερός συνελήφθη και οδηγήθηκε σε δίκη στις 14 Οκτωβρίου 1976.

«Ουδέποτε θέλησα να ασκήσω το ιατρικό επάγγελμα. Με το "ήλιον" είχα σκοπό να εκμηδενίσω τους γιατρούς. Πώς λοιπόν, εγώ, ήταν δυνατόν να κάνω το γιατρό; Επιχείρησαν να με εμφανίσουν τρελό και την εφεύρεση μου να την παρουσιάσουν γελοία ιστορία. Το νερό όμως είναι γεγονός πως θεραπεύει και αυτό θα σας το διαβεβαιώσουν μόνο τα διαγνωστικά μηχανήματα και όχι οι ίδιοι οι ασθενείς.

Εγώ, πριν ακόμα αρχίσω να μοιράζω το νερό, ήξερα πως είναι αβλαβές, δεν υπάρχει κανείς να πει το αντίθετο» είπε στην απολογία του, ισχυριζόμενος ότι είχε ήδη υπογράψει «χρυσά» συμβόλαια με ξένες φαρμακευτικές εταιρείες...

Συγκινητική ήταν η αγόρευση του εισαγγελέα της έδρας ο οποίος τόνισε πως δεν πρέπει να στρεφόμαστε κατά των θυμάτων ή των ανθρώπων που έσπευδαν να προμηθευτούν το «θαυματουργό νερό» καθώς αυτοί οι άνθρωποι, μέσα στην απελπισία τους, «θα έπαιρναν να πιουν και πυρακτωμένο σίδερο προκειμένου να χτυπήσουν το θηρίο της ασθένειας» και αυτή ακριβώς την απελπισία τους εκμεταλλεύτηκε ο απατεώνας δικηγόρος.

Ο Γιώργος Καματερός καταδικάστηκε σε εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης 8 μηνών για το αδίκημα της αντιποίησης ιατρικού επαγγέλματος και χρηματική ποινή 8.000 δραχμές, ενώ απαλλάχτηκε από την κατηγορία της παράνομης διάθεσης φαρμακευτικού προϊόντος.

Μετά την καταδίκη του και έχοντας χάσει μέχρι και τον τελευταίο υπερασπιστή του, έφυγε από την Ελλάδα και έζησε στο εξωτερικό όπου ασχολήθηκε με επιχειρήσεις. Μετά από πολλά χρόνια επέστρεψε στην Αθήνα και μετά από λίγο καιρό πήγε να ζήσει στην Κω.

Εκεί πέρασε τα τελευταία του χρόνια. Χωρίς να μπορεί να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα που είχε αποκτήσει, αυτοκτόνησε στις 6 Μαΐου του 1998.

«Προβαίνω σε αυτήν την πράξη, διά λόγους υγείας μου, τους οποίους θεωρώ σοβαρούς, παρά τας αντιθέτους απόψεις των πανάξιων ιατρών μου», έγραψε στην τελευταία του επιστολή.

Read More 0 comments

 Ο Σεπτέμβριος, ή Σεπτέμβρης είναι ο ένατος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και πρώτος μήνας του Φθινοπώρου. Περιλαμβάνει 30 ημέρες. Ο Σεπτέμβριος ήταν ο έβδομος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου εξ ου και η ονομασία του. Ο λαός μας συνηθίζει να λέει πως: «Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνας». Οι καιρικές, όμως, συνθήκες που επικρατούν συνήθως τον Σεπτέμβριο δεν μας επιτρέπουν να το πιστέψουμε! Γιατί, παρ’ όλο που υποτίθεται ότι με την έλευση του Σεπτεμβρίου αρχίζει το φθινόπωρο, κάθε χρόνο φαίνεται ότι ακόμη και σε όλη τη διάρκεια του μήνα το καλοκαίρι καλά κρατεί. Ο καιρός όμως σιγά-σιγά αρχίζει ν’ αλλάζει και να μας προετοιμάζει για τον επερχόμενο χειμώνα. Στο τελευταίο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, άλλωστε, ξεκινάει επίσημα και το φθινόπωρο, με την άφιξη του Ήλιου στο φθινοπωρινό ισημερινό σημείο της τροχιάς του στις 22 του μήνα.

Ο Σεπτέμβριος είναι επίσης και ο μήνας της επιστροφής των μαθητών στα σχολεία για μια νέα χρονιά. Από τις αρχές, άλλωστε, του 4ου αιώνα μ.Χ. ο Σεπτέμβριος καθιερώθηκε ως η αρχή του εκκλησιαστικού αλλά και του πολιτικού έτους, επειδή η 1η Σεπτεμβρίου συνέπιπτε με την αρχή της ινδικτιώνος. Ακόμη και σήμερα, άλλωστε, η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία εξακολουθεί να εορτάζει την 1η Σεπτεμβρίου ως «αρχή της ινδίκτου». Όπως μας πληροφορεί η Μαρίνα Δετοράκη:

«Η λέξη ινδικτιών σημαίνει κατ’ αρχήν τον προσδιορισμό του ετήσιου ποσού που έπρεπε να καταβάλλουν οι Ρωμαίοι πολίτες ως φόρο. Συνεκδοχικά, πήρε τη σημασία της οικονομικής χρονιάς, και όταν οι φόροι ρυθμίζονταν με βάση μια περίοδο περισσοτέρων ετών, ινδικτιών ονομάστηκε το σύνολο αυτών των ετών… Κατέληξε έτσι να σημαίνει ένα θεσμοθετημένο κύκλο 15 ετών, συνεχώς επαναλαμβανόμενο (όπως η εβδομάδα ή ο μήνας), που χρησιμοποιήθηκε για τη χρονολόγηση πράξεων και γεγονότων… που τελικά παγιώθηκε ως το δημοφιλέστερο σύστημα χρονολόγησης για τους Βυζαντινούς, και η 1η Σεπτεμβρίου ως η αρχή του έτους τους».

Γι’ αυτό, άλλωστε, σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας η 31η Αυγούστου ονομάζεται «κλειδοχρονιά» επειδή «κλειδώνει» (τελειώνει) ο προηγούμενος χρόνος, ενώ η 1η Σεπτεμβρίου ονομάζεται «αρχιχρονιά».

Ο Σεπτέμβριος ονομάζεται επίσης Σταυριάτης ή Σταυρίτης λόγω της μεγάλης γιορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στις 14 του μήνα. Όπως μας αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης:

«Η μέρα της γιορτής αυτής σε πολλά μέρη αποτελεί χρονικό σταθμό στις τοπικές αγροτικές και ποιμενικές εργασίες και λαμβάνεται ως η αρχή ή το τέρμα για τις σχετικές συμβάσεις. Αλλά σταθμό αποτελούσε παλαιότερα και για τους ναυτικούς, οι οποίοι τότε σταματούσαν τα μακρινά ταξίδια με ιστιοφόρα, όπως συμβούλευε η παροιμία: “Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε”. Στις εκκλησίες μοιράζεται τη μέρα αυτή βασιλικός, εκκλησιαστική συνήθεια που πηγάζει από την παράδοση ότι στο μέρος όπου βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός είχε φυτρώσει το αρωματικό αυτό φυτό, που για το λόγο αυτό λέγεται και σταυρολούλουδο… Με το βασιλικό από την εκκλησία και με αγιασμό της ημέρας ετοιμάζεται το νέο προζύμι για όλη τη χρονιά».

Κυρίως, όμως, ο Σεπτέμβριος είναι γνωστός με την ονομασία «Τρυγομηνάς» ή «Τρυγητής». Όπως γράφει, με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο, η Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη:

«Την καθολική και πυρετώδη συμμετοχή της κοινότητας αποδίδει η παροιμιακή φράση “θέρος, τρύγος, πόλεμος”. Η συμμετοχή όλων των κατοίκων του οικισμού αναδείκνυε τον τρύγο σε ευχάριστη εργασία, που συχνά έπαιρνε το χαρακτήρα πανηγυριού… Η μεταφορά των σταφυλιών στο ληνό (πατητήρι, αργαστήρι, καρούτα, πατερό, τραπεζονιά, σκαφόνι κ.ά.) γίνεται με ζώα, με κάρα ή με μηχανικά μέσα, σήμερα πια στα πατητήρια. Το πατητήρι διαφέρει από περιοχή σε περιοχή ως προς το σχήμα και τη χωρητικότητα. Αλλού είναι κτιστή παραλληλεπίπεδη δεξαμενή με κλίση του δαπέδου προς την πλευρά απ’ όπου εξέρχεται ο μούστος, αλλού είναι ένας μεγάλος ξύλινος ή πλεχτός φορητός κάδος, που τοποθετείται κατά το πάτημα πάνω σε κτιστή δεξαμενή (υπολήνιο, αποδοχάρι, δοχειό κ.ά.), μέσα στην οποία ρέει ο μούστος. Το πάτημα των σταφυλιών γίνεται από τους “πατητάδες”. Το γλεύκος (μούστος, απόσταμα, βράσμα, λαγάρι, πρόσυρο κ.ά.) μεταφέρεται και αποθηκεύεται συνήθως σε μεγάλα βαρέλια, που έχουν πλυθεί με ειδικά αρωματικά φυτά (σχίνο, μυρτιά, δάφνη κ.ά.) κι έχουν απολυμανθεί με θειάφι ή έχουν ρετσινωθεί. Μέσα εκεί ο μούστος “βράζει”, ζυμώνεται και γίνεται κρασί».

Όπως γράφει και ο Κώστας Κρυστάλλης (1868-1894) στο «Τραγούδι του τρυγητού»: «Αμπέλι μου πλατύφυλλο/ και καλοκλαδεμένο,/ δέσε σταφύλια κόκκινα,/ να μπω να σε τρυγήσω,/ να κάμω αθάνατο κρασί,/ μοσχοβολιά γιομάτο». Ο τρυγητός των αμπελιών και η δημιουργία του κρασιού είναι, άλλωστε, μια πανάρχαια διαδικασία που ανάγεται στην περίοδο της γεωργικής επανάστασης πριν από περίπου 7.000 χρόνια, ενώ και οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με την οινοποιία τουλάχιστον από το 1700 π.Χ. Η σχετική μάλιστα μυθολογία για το κρασί, και η σύνδεσή του με τον θεό Διόνυσο, είναι ιδιαίτερα πλούσια. Γιατί το κρασί αντιμετωπιζόταν ανέκαθεν όχι μόνο ως βασικό συστατικό της διατροφής, αλλά και της θρησκείας, αφού οι Έλληνες πίστευαν ότι το αίμα του σταφυλιού είναι αίμα του θεού Διονύσου και ότι πίνοντας κρασί μεταλαμβάνουν από το αίμα του θεού.

Η λατρεία του Διονύσου συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Αρχικά, μάλιστα, και μια κάποια καχυποψία απέναντι στο κρασί, όπως αποτυπώνεται σε πολλούς σχετικούς μύθους. Πάρτε, για παράδειγμα, έναν αττικό μύθο που συνδέει τον αστερισμό της Παρθένου με το κρασί. Σύμφωνα με τον μύθο αυτό, ο αστερισμός της Παρθένου αντιπροσωπεύει την Ηριγόνη, την κόρη του Ικάριου που πρώτος υποδέχτηκε τον Διόνυσο στην Αττική και από τον οποίο έμαθε την τέχνη να φτιάχνει το κρασί. Στον τόπο που έγινε η συνάντηση εκείνη φυτεύτηκε το πρώτο αμπέλι και η περιοχή ονομάστηκε από τότε Διόνυσος.

Read More 0 comments