Ο Προφήτης Ηλίας ήταν ένας μεγάλος προφήτης, με πλήρη εμπιστοσύνη στο Θεό, καθώς επίσης και άνθρωπος της προσευχής, όπως αναφέρει και ο Ιάκωβος στην επιστολή του.

Ο Προφήτης Ηλίας, όπως και ο Ενώχ, ήταν οι μοναδικοί άνθρωποι, οι οποίοι αναλήφθηκαν στους ουρανούς, χωρίς να έχουν πεθάνει. Στις 20 Ιουλίου, μερα κατά την οποία τιμάται η μνήμη του, δεν εορτάζουμε την κοίμηση του γιατί ο προφήτης δεν πέθανε. Γιορτάζουμε την ανάληψή του.

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση και τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, ο Προφήτης Ηλίας δεν πέθανε ποτέ, αλλά αναλήφθηκε στους ουρανούς με πύρινο άρμα το 874 π.Χ. Πιστεύεται ότι παραμένει ζωντανός σωματικά μέχρι σήμερα και ότι θα επιστρέψει στη γη πριν από τη Δευτέρα Παρουσία.

Αναλυτικότερα, η χριστιανική θεολογία υποστηρίζει ότι:

- Μαζί με τον Ενώχ, είναι οι μοναδικοί άνθρωποι στην ιστορία που πήγαν στον ουρανό χωρίς να περάσουν από τη φυσική διαδικασία του θανάτου. Για αυτόν τον λόγο, η Εκκλησία δεν εορτάζει την κοίμησή του στις 20 Ιουλίου, αλλά την «εις ουρανούς ανάβασή» του.

- Θεωρείται ότι ζει με φθαρτό σώμα, καθώς εμφανίστηκε ζωντανός δίπλα στον Ιησού κατά τη Μεταμόρφωση στο Όρος Θαβώρ, μαζί με τον Μωυσή.

- Σύμφωνα με την ερμηνεία του προφήτη Μαλαχία και της Αποκάλυψης, ο Προφήτης Ηλίας αναμένεται να κατέβει ξανά στη γη προκειμένου να καταδείξει τον Αντίχριστο και να κηρύξει, πριν από τη Δευτέρα Παρουσία

Ωστόσο, σύμφωνα με κάποιους ερμηνευτές ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανελήφθη, όπως ο Κύριος, στον ουρανό, αλλά άφησε ο Θεός να φανεί ότι ανελήφθη και ότι ζει στη γη με το σώμα του άφθαρτο χιλιάδες χρόνια μετά.

Στην Αγία Γραφή, συναντάμε δύο πολύ ενδιαφέροντα σημεία, τα οποία πιστοποιούν ότι ο Προφήτης Ηλίας πράγματι δεν ανέβηκε στον ουρανό.

Το πρώτο είναι στην Καινή Διαθήκη, και είναι η ρητή δήλωση του Χριστού, την οποία χρησιμοποίησε και ο Μέγας Αθανάσιος: «Και ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς, ο υιός του ανθρώπου ο ων εν τω ουρανω» (Ιωάννης 3/γ: 13). Ρητά εδώ το δηλώνει ο Ιησούς Χριστός, ότι κανείς, άρα ούτε ο Ηλίας, δεν ανέβηκε στον ουρανό.

Όμως έχουμε και μια πιο άμεση επιβεβαίωση, ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανέβηκε στον ουρανό μετά την αρπαγή του. Είναι πολύ ενδιαφέρον το εξής χωρίο από την Παλαιά Διαθήκη:

«Και απέστη από Ιούδα Εδώμ έως της ημέρας ταύτης· τότε απέστη Λομνά εν τω καιρω εκείνω από χειρός αυτού, ότι εγκατέλιπε Κύριον τον Θεόν των πατέρων αυτού· και γαρ αυτός εποίησεν υψηλά εν ταις πόλεσιν Ιούδα και εξεπόρνευσε τους κατοικούντας εν Ιερουσαλήμ και απεπλάνησε τον Ιούδαν. και ήλθεν αυτω εν γραφή παρά Ηλιού του προφήτου λέγων· τάδε λέγει Κύριος Θεός Δαυίδ του πατρός σου…» (Β΄ Παραλειπομένων 21/κα).

Εδώ περιγράφεται, ότι ο Ηλίας έστειλε μια επιστολή προς τον Ιωράμ, βασιλιά του Ιούδα, όπου τον επέκρινε για την ασεβή του πορεία. Όμως το ειδικό ενδιαφέρον αυτής της επιστολής, είναι ότι ο Ηλίας την έστειλε μετά την ανάληψή του «προς τον ουρανό».

Συνεπώς, ο Προφήτης Ηλίας, παρέμεινε στη γη, και από εκεί έστειλε την επιστολή.

Πάντως, σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στη Θράκη και στη Μακεδονία ο Προφήτης Ηλίας θεωρούνταν κύριος της βροχής, ενώ το όνομά του συνδέθηκε τόσο με τον καλοκαιρινό ήλιο, όσο και με τις καλοκαιρινές μπόρες.

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ο προφήτης ηλίας θεωρούνταν ρυθμιστής των καιρικων συνθηκών και πολλά είναι τα θαύματά του που συνδέονται με αυτή την ιδιότητα που του αποδίδεται.

Read More 0 comments

 Η Άλωση της Βαστίλης είναι ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια στην πορεία επικράτησης της Γαλλικής Επανάστασης, αν και συμβολικού χαρακτήρα. Συνέβη στις 14 Ιουλίου του 1789 στο Παρίσι και τιμάται ως Εθνική Εορτή της Γαλλίας.

Στα μέσα του 1789 η Γαλλία δονείται από επαναστατικό ενθουσιασμό. Το αριστοκρατικό και φεουδαρχικό καθεστώς της χώρας βρίσκεται υπό κατάρρευση και η λεγόμενη Τρίτη Τάξη (αστοί, αγρότες και λαϊκές τάξεις των πόλεων) διεκδικεί μερίδιο στην εξουσία.

Στις 9 Ιουλίου η Εθνοσυνέλευση, στην οποία πλειοψηφούν οι αστοί και οι φιλελεύθεροι ευγενείς, μετατρέπεται σε Συντακτική Συνέλευση και απαιτεί Σύνταγμα από τον βασιλιά. Η απόλυτη μοναρχία του Λουδοβίκου ΙΣΤ' έχει καταργηθεί. Ο μονάρχης αντιδρά και συγκεντρώνει στρατό στο Παρίσι για να χτυπήσει τους επαναστάτες και παράλληλα απολύει τον δημοφιλή υπουργό οικονομικών Ζακ Νεκέρ, που έχαιρε της εμπιστοσύνης της εθνοσυνέλευσης (11 Ιουλίου).

Οι βουλευτές δεν έχουν τη δύναμη να αντιπαρατεθούν με τη στρατιωτική δύναμη του μονάρχη. Η αντεπανάσταση καραδοκεί. Την κρίσιμη στιγμή αναλαμβάνει δράση ο λαός του Παρισιού, που εισέρχεται για πρώτη φορά στο προσκήνιο της επανάστασης. Καθοδηγούμενος από φλογερούς δημοκρατικούς ρήτορες, όπως ο Καμίλ Ντεμουλέν, καταλαμβάνει το Δημαρχείο και οργανώνει πολιτοφυλακή.

Για τον εξοπλισμό της πολιτοφυλακής, οι εξεγερμένοι Παριζιάνοι αρπάζουν χιλιάδες τουφέκια από το Μέγαρο των Απομάχων το πρωί της 14ης Ιουλίου. Την ίδια ημέρα πολιορκούν τη Βαστίλη, το φρούριο στην ανατολική πλευρά του Παρισιού, που χρησίμευε ως φυλακή των αντιφρονούντων του παλαιού καθεστώτος.

Το εξεγερμένο πλήθος ζητάει από τον διοικητή της Βαστίλης μαρκήσιο Ντε Λονέ να παραδώσει το φρούριο. Αυτός αρνείται και διατάσσει τους λιγοστούς άνδρες του να ανοίξουν πυρ εναντίον τους. Αυτοί δεν διστάζουν να πραγματοποιήσουν έφοδο κατά του φρουρίου, με βαρύ φόρο αίματος και άνευ αποτελέσματος. Όταν, όμως, οι πολιτοφύλακες, με επικεφαλής τον λοχαγό Ελί, μεταφέρουν κανόνια για να παραβιάσουν τις πύλες της Βαστίλης, ο Ντε Λονέ παραδίδεται, αλλά εκτελείται επί τόπου, μαζί με τρεις αξιωματικούς του.

Στα κελιά του φρουρίου δεν βρίσκουν παρά μόνο επτά ποινικούς κρατούμενους, όμως η κατάληψη της Βαστίλης γιορτάζεται ξέφρενα από τους Παριζιάνους, καθώς συμβολίζει τη μοναρχική καταπίεση αιώνων. Μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή πίεση, ο Λουδοβίκος υποχωρεί. Επαναφέρει τον δημοφιλή Νέκερ στο Υπουργείο Οικονομικών και διατάσσει την αποχώρηση των στρατευμάτων του από το Παρίσι. Ο λαός βρίσκεται για πρώτη φορά στο προσκήνιο της ιστορίας και η Γαλλική Επανάσταση, με το σύνθημα «Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφότητα», μάχεται για την επικράτησή της και εμπνέει τους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου.

Μεταγενέστερα, η Άλωση της Βαστίλης χαιρετίστηκε ως θρίαμβος των λαϊκών δυνάμεων κατά της τυραννίας και της μοναρχίας. Γι’ αυτό και η 14η Ιουλίου είχε παγκόσμια απήχηση και καθιερώθηκε το 1880 ως εθνική εορτή της Γαλλίας. Οι εορταστικές εκδηλώσεις της ημέρας κορυφώνονται με τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στα Ηλύσια Πεδία, ενώπιον του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Read More 0 comments

 Μία ημέρα σαν σήμερα, στις 12 Ιουλίου 1856, ο λήσταρχος Νταβέλης έπεσε νεκρός στην Αράχοβα στην τελευταία μάχη που έδωσε με τους χωροφύλακες.

Ο λήσταρχος Νταβέλης είναι αυτό που σε άψογα… Ρουμελιώτικα θα λέγαμε «case study»! Η δράση του, οι τολμηρές επιδρομές του, η ικανότητά του να διαφεύγει από τους διώκτες του, η εμβληματική παρουσία του στα βουνά της Αττικής και της Ρούμελης, το μετέτρεψαν από έναν απλό ληστή σε έναν θρύλο που εξακολουθεί να γοητεύει.

Γύρω από το όνομά του, πλέχτηκαν δεκάδες ιστορίες. Κάποιες από αυτές βασισμένες σε πραγματικά περιστατικά και κάποιες άλλες γεννημένες από τη λαϊκή φαντασία. Αυτές οι ιστορίες είναι που δημιούργησαν έναν μύθο που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της ιστορικής πραγματικότητας.

Ανάμεσα στις πιο επίμονες αφηγήσεις ξεχωρίζουν δύο ερωτικές ιστορίες και οι οποίες για περισσότερο από έναν αιώνα τροφοδοτούν βιβλία, αφηγήσεις και λαϊκές παραδόσεις.

Η πρώτη αφορά τη Λουίζα Μπανκόλι, μία γυναίκα ιταλικής καταγωγής, με την οποία ο Νταβέλης φέρεται να διατηρούσε στενή (εξαιρετικά στενή) σχέση. Σύμφωνα, μάλιστα, με κάποιες από τις αφηγήσεις η Μπανκόλι ήταν τόσο ερωτευμένη μαζί του που προσπάθησε να τον βοηθήσει να διαφύγει στο εξωτερικό.

Ακόμη πιο διάσημος, όμως, είναι ο θρύλος που συνδέει τον λήσταρχο με τη Δούκισσα της Πλακεντίας. Η λαϊκή αφήγηση, θέλει τον Νταβέλη να επισκέπτεται κρυφά την αριστοκράτισσα μέσω μιας υπόγειας στοάς που ένωνε την σπηλιά του στην Πεντέλη με τον πύργο της.

Και οι δύο αυτές ιστορίες, όμως, όσο ωραίες και «πικάντικες» και αν ακούγονται, «πάσχουν» σε αρκετά σημεία, διότι οι ημερομηνίες… δεν βγαίνουν! Ειδικά σε ότι αφορά την ιστορία με την Δούκισσα.

Όπως συμβαίνει συχνά με τις αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της ιστορίας, τα πραγματικά γεγονότα μπλέχτηκαν με τον μύθο, μετατρέποντας τον διαβόητο λήσταρχο σε… Καζανόβα των βουνών!

Ο κυβερνήτης των βουνών

Τρεις είναι οι περιοχές που διεκδικούν τον τίτλο της γενέτειρας του Χρήστου Νάτσιου, του ανθρώπου που θα μείνει στην ιστορία με το προσωνύμιο «λήσταρχος Νταβέλης». Σύμφωνα με μια εκδοχή γεννήθηκε στο Στείρι Βοιωτίας. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει πως γεννήθηκε εκεί όπου τελικά σκοτώθηκε, στην Αράχοβα. Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή που λέει πως γεννήθηκε στα Στύρα Ευβοίας.

Και στις τρεις αυτές εκδοχές ο παρονομαστής είναι κοινός. Γεννήθηκε περίπου το 1832 σε μια φτωχή οικογένεια βοσκών με αρβανίτικη καταγωγή. Ο ίδιος ο Χρήστος Νάτσιος, άλλωστε, τα πρώτα χρόνια της ζωής του ήταν βοσκός. Για σχολείο και γράμματα, ούτε λόγος.

Η... κινηματογραφική δράση του Χρήστου Νάτσιου ξεκινάει από το Νταού Πεντέλης. Κάποια στιγμή και κάτω από άγνωστες συνθήκες βρέθηκε εκεί καθώς δούλευε ως βοσκός στα κοπάδια της περιοχής.

Λέγεται πως πηγή εσόδων για τον Χρήστο Νάτσιο ήταν το γάλα των ζώων το οποίο πουλούσε στην Αθήνα. Η... χάρη του έφτασε μέχρι τη Μονή Πετράκη στο Κολωνάκι. Σύμφωνα με κάποιες αφηγήσεις κάποια στιγμή και ενώ ήταν γνωστό πως έφευγε από το βουνό για να πουλήσει το γάλα στην πόλη, τον πλησίασε ο ηγούμενος της Μονής στην Πεντέλη και του ζήτησε να μεταφέρει ένα γράμμα σε μια μοναχή στη Μονή Πετράκη.

Ο Νάτσιος έκανε τον «ταχυδρόμο» 1-2 φορές αλλά χωρίς να καταφέρει να δει ποτέ την μοναχή. Μέχρι που η περιέργεια άρχισε να τον τρώει. Έτσι, κάποια στιγμή πήγε ένα από τα γράμματα του ηγούμενου σε έναν φίλο του που ήξερε να διαβάζει.

Όταν κατάλαβε πως δεν ήταν γράμματα αλλά... ερωτικά ραβασάκια, αποφάσισε να γνωρίσει ο ίδιος τη μοναχή. Κατάφερε να τη δει και από τότε φρόντιζε τακτικά, για να το θέσουμε ευγενικά, να πηγαίνει ο ίδιος το γάλα στη μοναχή.

Όταν ο ηγούμενος έμαθε τι ακριβώς συμβαίνει πίσω από την πλάτη του, προκειμένου να τιμωρήσει τον Νάτσιο, πήγε στις αρχές και τον κατήγγειλε για ζωοκλοπή. Οι χωροφύλακες τον συνέλαβαν, τον τιμώρησαν υποβάλλοντάς τον σε «φάλαγγα» (μέθοδος ''σωφρονισμού'' με διαδοχικά χτυπήματα στα πέλματα των ποδιών μέχρι αυτά να πρηστούν) και στη συνέχεια τον άφησαν ελεύθερο.

Χολωμένος ο Νάτσιος έφυγε από την Αθήνα και πήγε στα Στύρα στη νότια Εύβοια. Εκεί άρχισε και πάλι να δουλεύει ως βοσκός αλλά και πάλι είχε ερωτικά... μπλεξίματα. Ερωτεύτηκε την κόρη ενός παπά ο οποίος, όμως, την είχε αρραβωνιάσει με έναν πλούσιο τσέλιγκα.

Όταν ο παπάς έμαθε για τις περιπέτειες της κόρης του αποφάσισε να αναλάβει δράση. Όταν ένα απόσπασμα της χωροφυλακής έφτασε στο χωριό αναζητώντας κάποιον φυγόστρατο με το επώνυμο Νάστο, ο παπάς θεώρησε πως ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεφορτωθεί τον εραστή της κόρης του και είπε στους χωροφύλακες πως ο Νάστος που ψάχνουν είναι ο Νάτσιος.

Μάταια ο νεαρός βοσκός προσπαθούσε να τους πείσει πως έχει γίνει παρεξήγηση και πως το επώνυμό του δεν ήταν Νάστος αλλά Νάτσιος. Υπό τον φόβο να συλληφθεί και να περάσει νέα βασανιστήρια, αντέδρασε και πάνω στην προσπάθειά του να διαφύγει, σκότωσε έναν χωροφύλακα.

Κάπως έτσι «πέθανε» ο Χρήστος Νάτσιος και «γεννήθηκε» ο λήσταρχος Νταβέλης που σήμαινε δυνατός. Η παρανομία ήταν, πλέον, μονόδρομος.

Βγήκε στο βουνό και εντάχθηκε στη συμμορία του ξακουστού - εκείνη την εποχή – ληστή Κακαράπη ο οποίος ήταν ξάδελφος της μητέρας του. Σύντομα, όμως, ο Νταβέλης έφτιαξε τη δική του συμμορία και λίγο καιρό αργότερα ήταν ήδη ο «κυβερνήτης» των βουνών της Αττικής και της Βοιωτίας.

Η τελευταία μάχη του Νταβέλη

Από εκείνο το σημείο και έπειτα όλα είναι λίγο - πολύ γνωστά. Ο λήσταρχος Νταβέλης έγινε ο φόβος και ο τρόμος. «Σπίτι» του Νταβέλη έγινε το «Σπήλαιο των Αμώμων». Η μήκους 112 μέτρων και πλάτους 40 μέτρων σπηλιά στην Πεντέλη.

Το συγκεκριμένο σπήλαιο έμεινε γνωστό ως η «σπηλιά του Νταβέλη» και η αλήθεια είναι πως κατά καιρούς παράγει περισσότερες απόκοσμες ιστορίες απ' όσες μπορούμε να μεταβολίσουμε! Εξωγήινοι, φαντάσματα, υπόγεια περάσματα, μαγνητικά πεδία και άλλα πολλά που ο μύθος θέλει να είναι η πηγή της ανεξάντλητης δύναμης του λήσταρχου Νταβέλη.

Η συγκεκριμένη σπηλιά, άλλωστε, ήταν το «φόντο» για να διαδοθεί η υποτιθέμενη ερωτική ιστορία του Νταβέλη με τη Δούκισσα της Πλακεντίας.

Ταξιδιώτες, χωρικοί, βοσκοί, χωροφύλακες που κινούνταν στις ορεινές περιοχές της Αττικοβοιωτίας είχαν μεγάλες πιθανότητες να αποκτήσουν την ίδια μοίρα: Να βρεθούν μπροστά στον λήσταρχο Νταβέλη ή σε κάποιο μέλος από τη συμμορία του.

Βέβαια, για να έχει την ανοχή των χωρικών φρόντιζε να κάνει και κάποια καλά. Προίκιζε κοπέλες φτωχών οικογενειών, έδινε χρήματα σε όσους πραγματικά το είχαν ανάγκη, τιμωρούσε τους «ψευτόμαγκες» που διέδιδαν ότι ήταν μέλη της συμμορίας του.

Η φήμη του λήσταρχου Νταβέλη έλαβε διαστάσεις θρύλου όταν οργάνωσε και εκτέλεσε την απαγωγή του αξιωματικού του Γαλλικού στρατού Μπερτώ (ή Μπρετώ). Τότε και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη ο Κριμαϊκός πόλεμος ο Γαλλικός και ο Αγγλικός στρατός είχαν καταλάβει την Αθήνα και τον Πειραιά προκειμένου να αποτρέψουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στη σύρραξη.

Ο Νταβέλης έκανε την απαγωγή προκειμένου να ζητήσει λύτρα, επειδή, όμως, μιλάμε για έναν αξιωματικό του στρατού κατοχής, η πράξη του αυτή χαρακτηρίστηκε από τον λαό ως... αντιστασιακή. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο λήσταρχος κατάφερε αυτό που ήθελε. Γέμισε τις τσέπες του με λεφτά αφού η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να γλιτώσει τον διεθνή διασυρμό, έσπευσε να πληρώσει αυτή τα λύτρα (30.000 δραχμές, ποσό τεράστιο για την εποχή) στον Νταβέλη.

Η δράση του λήσταρχου Νταβέλη ήταν τέτοια που πολλές φορές διάφοροι ταξιδιώτες ζητούσαν την προστασία του για να ταξιδέψουν. Στην πραγματικότητα, με σημερινούς... αστυνομικούς όρους, θα λέγαμε πως ο Νταβέλης «πωλούσε» προστασία.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην Ιταλίδα κόμισσα Λουίζα Μπανκόλι, μια πανέμορφη γυναίκα, η οποία βρισκόταν στην Ελλάδα για να μελετήσει το θέμα των ληστών που δρούσαν στην ύπαιθρο. Η κόμισσα κάποια στιγμή θέλησε να ταξιδέψει στους Δελφούς και αφού ήξερε πως... πάει το «πράγμα», προκειμένου να φτάσει με ασφάλεια, στον προορισμό της, ζήτησε την προστασία του Νταβέλη.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν. Το πρόβλημα, ωστόσο, σύμφωνα με τη λαϊκή αφήγηση, (καθώς, πλέον, ο μύθος και η αλήθεια έχουν μπερδευτεί σε τέτοιο βαθμό που δύσκολα κανείς διακρίνει τι έχει πραγματικά συμβεί), είναι πως την Ιταλίδα κόμισσα είχε ερωτευτεί και ο Γιάννης Μέγας ένας πρώην σύντροφος, υπαρχηγός της συμμορίας και αδελφοποιτός (με ένα κόψιμο του χεριού, ένωναν τα αίματα τους για να δηλώνουν αδέρφια) με τον Νταβέλη.

Οι δρόμοι τους χωρίστηκαν όταν ο Μέγας αποφάσισε να αλλάξει τρόπο ζωής και να ακολουθήσει καριέρα αξιωματικού στη χωροφυλακή.

Την άνοιξη του 1856 ο λήσταρχος Νταβέλης επιτέθηκε στον σταθμό της χωροφυλακής στο Μενίδι όπου αφαίρεσε τον οπλισμό των ανδρών. Η κίνηση αυτή θεωρήθηκε ντροπιαστική για το Σώμα και αμέσως συγκροτήθηκε μια ειδική ομάδα, με αρχηγό τον Μέγα, που είχε σαν μοναδικό στόχο την εξόντωση του Νταβέλη.

Όταν το έμαθε αυτό η Λουίζα Μπανκόλι άρχισε να αλληλογραφεί με τον λήσταρχο προκειμένου να σχεδιάσουν τη διαφυγή του στην Ιταλία. Η αλληλογραφία αυτή, ωστόσο, (σύμφωνα πάντα με τον μύθο) έπεσε στα χέρια του Γιάννη Μέγα ο οποίος, πλέον, ξέροντας τις κινήσεις του Νταβέλη άρχισε να τον καταδιώκει δίχως έλεος.

Ο λήσταρχος Νταβέλης θεώρησε πως θα γλιτώσει αν υποχωρούσαν αυτός και η συμμορία του προς τον Παρνασσό, ωστόσο, στην Αράχωβα ο Νταβέλης περικυκλώθηκε στο Ζεμενό (εκεί που ο Οιδίποδας σκότωσε τον πατέρα του) και έπειτα από μάχη σκοτώθηκε. Εκεί σκοτώθηκε και ο Μέγας. Σύμφωνα με τον θρύλο οι δυο πρώην φίλοι αλλησκοτώθηκαν με τα λόγια του Νταβέλη να είναι: «ούτε ο Νταβέλης στα λημέρια, ούτε ο Μέγας στα παλάτια». Στην πραγματικότητα, όμως, φαίνεται πως ο λήσταρχος είχε σκοτωθεί νωρίτερα σε εκείνη την μάχη από τον αξιωματικό της χωροφυλακής.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως η ιστορία με τη Λουίζα Μπανκόλι, όπως και αυτή με τη Δούκισσα της Πλακεντίας, «μπάζει» καθώς δε «βγαίνουν» οι αριθμοί. Η Ιταλίδα κόμισσα ήταν κάμποσες... δεκαετίες μεγαλύτερη από τον Νταβέλη. Η λαϊκή αφήγηση «πρόσθεσε» αυτή την «πικάντικη» διάσταση στην κόντρα του Νταβέλη με τον Μέγα προκειμένου να την κάνει πιο ελκυστική.

Και είναι από εκείνες τις φορές που οι μικρές ιστορικές νοθείες επιτρέπονται.

Read More 0 comments

 

Only Because Of You · Roger Hodgson, In The Eye Of The Storm, ℗ 1984

Read More 0 comments

Επιλογές από την εισαγωγή της μουσικής εκπομπής Μουσικό Κουτί

Read More 0 comments

Η Δίκη των Πιθήκων: Τον Μάρτιο του 1925, απαγορεύεται στο Τενεσί των ΗΠΑ η διδασκαλία της θεωρίας της εξέλιξης στα σχολεία. Στο Ντέιτον του Τένεσι, ένας νεαρός δάσκαλος με το όνομα Τζον Σκόουπς συνελήφθη από τις αρχές και οδηγήθηκε στο δικαστήριο. Η κατηγορία ήταν απόρροια της αντιδραστικής και σκοταδιστικής εποχής που διένυε τότε η Αμερική. Ο Σκόουπς δίδαξε στους μαθητές του τη θεωρία του Δαρβίνου και γι’ αυτό οδηγήθηκε σε δίκη, η οποία ονομάστηκε «Δίκη των πιθήκων» και έμεινε στην ιστορία των ΗΠΑ ως μία από τις σημαντικότερες δικαστικές διαμάχες.  O Σκόουπ ήταν γέννημα θρέμα του αμερικανικού Νότου. Είχε μόλις πάρει πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο του Κεντάκι, όταν μετακόμισε στο Ντέιτον και έπιασε δουλειά ως προπονητής ποδοσφαίρου στο Rhea County High School. Πολλές φορές, σε περίπτωση αδειών, λειτουργούσε και ως αναπληρωτής καθηγητής.

Την ίδια περίοδο, ο Τζον Μπάτλερ, οπάδος του προέδρου Μακάρθι, αγρότης και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Τένεσι, διαβάζοντας σχετικές διαλέξεις, αποφάσισε πως η δαρβινική θεωρία ήταν «επικίνδυνη», κυρίως γιατί όταν τα παιδιά γυρνούσαν από το σχολείο, έλεγαν στους γονείς τους πως η Αγία Γραφή είναι γεμάτη ανοησίες. Μετά από πίεση που άσκησε ο Μπάτλερ, τον Μάρτιο του 1925, στην πολιτεία του Τένεσι ψηφίστηκε ένας νόμος που απαγόρευε την διδασκαλία της θεωρίας της εξέλιξης του Δαρβίνου στα δημόσια σχολεία.

Η επίσημη (και μοναδική πλέον) εκδοχή για την δημιουργία του κόσμου ήταν αυτή που υπήρχε στην Αγία Γραφή. (γελάστε όσο αντέχετε)

Ο νόμος, που πήρε το όνομα του Μπάτλερ, όριζε πως «είναι παράνομο για κάθε δάσκαλο, σε οποιοδήποτε από τα Πανεπιστήμια, κανονικά και όλα τα άλλα δημόσια σχολεία τής πολιτείας, που υποστηρίζονται εν όλω ή εν μέρει από τα δημόσια σχολικά κονδύλια, να διδάξει οποιαδήποτε θεωρία που αρνείται την ιστορία τής θείας δημιουργίας τού ανθρώπου, όπως διδάσκεται στην Βίβλο, και να διδάξει, αντίθετα, ότι ο άνθρωπος προέρχεται από μια κατώτερη τάξη ζώων». Όσοι δεν συμβιβάζονταν με τις υποδείξεις, θα πλήρωναν στο κράτος από 100 έως 500 δολάρια, ποινή ίδια με αυτήν της λαθραίας πώλησης ποτών.

Παρότι ο νόμος βρήκε πολλούς υποστηρικτές, η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU), αποφάσισε πως έπρεπε να επέμβει. Έτσι, άρχισε να αναζητά έναν δάσκαλο από την πολιτεία του Τένεσι, ο οποίος θα δεχόταν να διδάξει την εξέλιξη κατά παράβαση του νόμου. Η ίδια θα του προσέφερε δωρεάν νομική και οικονομική κάλυψη, αν τελικά το έκανε.

Τότε μπήκε στο παιχνίδι ο Σκόουπς, ο οποίος μάλιστα προέτρεψε τους μαθητές του να καταθέσουν εναντίον του. Μετά από καταγγελία τριών από αυτών, ο Σκόουπς συνελήφθη και οδηγήθηκε στη δικαιοσύνη.

Η δίκη ξεκίνησε τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Ήταν η πρώτη φορά που δίκη μεταδίδονταν ζωντανά στο ραδιόφωνο. Η μικρή πόλη του Ντέιτον για πρώτη φορά στην ιστορία της γνώρισε δημοσιότητα. Πολλοί διάσημοι δημοσιογράφοι έσπευσαν να καλύψουν το γεγονός, ανάμεσά τους και ο HL. Mencken της «Baltimore Sun», εφημερίδα η οποία χρηματοδοτούσε κι αυτή την υπεράσπιση του Σκόουπ.

Ο Mencken, μάλιστα, ήταν αυτός που έδωσε τον τίτλο «η Δίκη των Πιθήκων» (The Monkey Trial) ο οποίος χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα για το θέμα.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, σύμβουλος της πολιτικής αγωγής ήταν ο φονταμεταλιστής, βαπτιστής Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν, ο οποίος ήταν τρεις φορές υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ, είχε 36 χρόνια να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου και αποκαλούσε τον εαυτό του «ειδήμονα στην Αγία Γραφή». Ο Μπράιαν δεν καταλάβαινε καθόλου την εξέλιξη και είχε την συνήθεια αντί να την αποκαλεί ‘evolution’, να την προφέρει ‘evil-ution’. Kάθε φορά που ανέβαινε στο βήμα, διακήρυσσε πως ο Λόγος του Θεού, όπως αποκαλύπτεται στη Βίβλο, υπερισχύει κάθε ανθρώπινης γνώσης. Είχε μάλιστα τοποθετήσει στην είσοδο του δικαστηρίου μια μεγάλη πινακίδα, στην οποία αναγραφόταν η φράση «Διαβάστε την Βίβλο σας».

Επικεφαλής της ομάδας υπεράσπισης ήταν ο ποινικολόγος Κλάρενς Ντάροου, γνωστός αγνωστικιστής, ο οποίος προσέφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες του. Ο Ντάροου εκτός από αίτημα για την αφαίρεση της πινακίδας, προσπάθησε αρχικά να κηρύξει τον νόμο αντισυνταγματικό, με τη λογική ότι καλλιεργούσε το θρησκευτικό μίσος ανάμεσα στους πολίτες. Ωστόσο ο δικαστής απέρριψε το αίτημά του, όπως και κάθε προσπάθεια που έκανε η υπεράσπιση να φέρει γνωστούς επιστήμονες να μιλήσουν για την εξελικτική θεωρία. Τότε ο Ντάροου κάλεσε τον ίδιο τον Μπράιαν να καταθέσει. Με ένα απόσπασμα από τη «Γένεση» στο χέρι, τον ρώτησε για την ύπαρξη του Αδάμ και της Εύας, την γυναίκα του Κάιν και τον πληθυσμό της αρχαίας Αιγύπτου. Τον στρίμωξε τόσο, που κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά και τον θαυμασμό του (προκατειλημμένου) κοινού.

Στην ίδια γραμμή πλεύσης, ο Σκόουπ στην απολογία του δήλωσε: «Εντιμότατε, αισθάνομαι ότι έχω καταδικαστεί για την παραβίαση ενός άδικου νόμου. Θα συνεχίσω και στο μέλλον, όπως και στο παρελθόν να αντιτίθεμαι σ’ αυτόν τον νόμο, με οποιονδήποτε τρόπο μπορώ. Κάθε άλλη ενέργεια θα αποτελούσε παραβίαση των ιδανικών μου της ακαδημαϊκής ελευθερίας· δηλαδή, να διδάξω την αλήθεια όπως αυτή κατοχυρώνεται στο Σύνταγμά μας, της προσωπικής και της θρησκευτικής ελευθερίας. Νομίζω ότι το πρόστιμο είναι άδικο».

Τίποτα από αυτά, ωστόσο, δεν συγκίνησε τους δικαστές, που διακρίθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης για τη μεροληπτική τους στάση. Ο Σκόουπ κρίθηκε ένοχος και του επιβλήθηκε πρόστιμο 100 δολαρίων, το οποίο αργότερα ακυρώθηκε από το εφετείο λόγω ενός νομικού κενού. Ο Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν πέθανε στον ύπνο του (!!!) πέντε ημέρες μετά το πέρας της δίκης, σε ηλικία 67 ετών.

Παρά τον θόρυβο, ο νόμος του Μπάτλερ συνέχισε να ισχύει μέχρι το 1967. Η «Δίκη των Πιθήκων» ήταν ένα από τα πρώτα δείγματα της διαμάχης επιστήμης και θρησκείας και απόδειξη των σκοτεινών χρόνων του μακαρθισμού στις ΗΠΑ. Αργότερα, η δίκη αποτυπώθηκε πολλές φορές στο θεατρικό σανίδι, την μικρή και την μεγάλη οθόνη.

Read More 0 comments

 ΙΟΥΛΙΟΣ, ο έβδομος μήνας του Γρηγοριανού ημερολογίου, με διάρκεια 31 ημερών, ήταν ο πέμπτοs μήvαs του δεκάμηνου ρω­μαϊκού έτουs, απ’ όπου η αρχική ονομασία του, Quintilis, δηλαδή Πέμπτοs (μήvαs), από το λατινι­κό quintus(=πέμπτοs). 

Με την προσθήκη των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουάριου από τον Νουμά Πομπίλιο (715-673 π.Χ.), και την κατοπινή προώθησή τουs στην αρχή του έτουs, ο Ιούλιος έγινε ο έβδομος μήvαs του, διατηρώντας πάvτωs την ονομασία Quintilis.

Αργότερα, το 44 π.Χ.-710 A.U.C. (AbUrbaeConditae= Από Κτiσεωs Πόλεως [Ρώμης] ) ο Μάρκος Αντώνιος, μετά τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα στουs Eιδούs Μαρτίου (15 Μαρτίου), μετο­νόμασε τον Quintilis σε Julius(Ιούλιο), προς τιμήν του αναμορφωτή του ημε­ρολογίου Ιουλίου Καίσαρα, που, σύμφωνα με την παράδοση, είχε γεννηθεί την 7η ημέρα αυτού του μήνα. Η αλλαγή επικυ­ρώθηκε ταυτόχρονα από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, «...Των δε λοιπών έκαστον από της τήξεως, ώσπερ αριθμούντες ωνόμαζον πέμπτον, έκτον, έβδομον, όγδοον, ένατον, δέκατον. Είτα ο πέμπτος, από Καίσαρος του καταγωνισαμένου Πομπήιον, Ιούλιος...» (Βίος Νουμά, 19). Έκτοτε ο μήvαs αυτός διατηρεί την ονομασία του στο Ιουλιανό και το Γρηγοριανό, αλλά και στο Νέο Διορθωμένο Ιουλιανό ημερολόγιο.

Στις Nώvεs Ιουλίου, και ιδιαίτερα την 7η μέρα του, γίνονταν στη Ρώμη, προς τιμήν της Ήρας, οι Nonae Caprotinae, γιορτές στις οποίες, εκτός από τις Pωμαiεs πατρίκιες, είχαν δικαίωμα να λαμβά­νουν μέρος και οι σκλάβεs τουs.

Τον Ιούλιο εορτάζονταν στη Ρώμη και στις άλλες μεγάλες πόλεις της Ιταλικής χερσονήσου τα Matralia, μια γιορτή που άλλοι ερευνητές την το­ποθετούν στα μέσα Ιουνίου. Ηταν αφιερωμένη στη materMatuta, την Ινώ ή Λευκοθέα, θεά της πρωίας. Η Matuta, αρχικά προσωποποίηση της αυγής, αργότερα ετιμάτο ως θεά προστάτιδα της μητρότητας και τηs τεκνοποίησης, ιδιότητες επίσης της Ήρας - άλλωστε, κατ’ άλλουs, materMatuta ήταν μία από τις προσφωνήσεις της Ήρας ως προστάτιδας θεάς του τοκετού και της μητρότητας. Πpώτos ο Σέρβιος Tύλλιοs (578-534 π.Χ.), ο έκτος βασιλιάς τηs Ρώμης, οικοδόμησε, στο Forum Boarium της Ρώμης, ναό της Matuta. Έκτοτε καθιερώθηκαν προς τιμήν της τα Matralia. Μεταγενέστερα, οι Ρωμαίοι καθιέρωσαν τη Matuta και ως θεά προστάτιδα της θάλασσας και των ναυτικών.

Στην Ελλάδα, παρά την επικράτηση ως επίσημου του Ιουλιανού ημερολογίου και ονοματολογίου των ρωμαϊκών μηνών, ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει η παράλληλη ανεπίσημη γεωργική, κτηνοτροφική ή, αργότερα, χριστιανική ονοματοθεσία των μηνών. Όλες αυτές οι ovoμασίες είναι σχετικές με τη θέση των μηνών στο έτos, με τις γεωργικές και τις κτηνοτροφικές εργασίες που εκτελούνται στουs αντίστοιχους μήvεs, καθώs και με τις χριστιανικές εορτές, που πανηγυρίζονται κατά τη διάρκειά τoυs.

Ετσι, ο Ιούλιος αναφέρεται ως Ιούλιος ο θεριστής και ο Λέων, το ζωδιακό του σύμβολο. Δευτερόλnς και Δευτερογιούλns, ως δεύτεpos και κύριos μήvαs του καλοκαιριού, εφ’ όσον πpώτos μήvαs του καλοκαιριού – Πρωτόλης, Πρωτογιούvns ή Πρωτογιούλης-θεωρείται και είναι ο Ιoύvιos.

Γενικά στην αγροτική Ελλάδα ο Ιούλιος ονομάζεται Αλωνάρη, Αλωνιστής, Aλωvnτήs, Αλωvιάτnς ή Αλωνευτής, γιατί τότε γίνεται το αλώνισμα των δημητριακών. Στα ορεινά της πατρίδας μαs συναντάται και με την ονομασία Θεριστής, καθώs εκεί, στα πιο ψυχρά, δηλαδή, κλίματα, ο θερισμός γίνεται τον Ιούλιο.

O Ιούλιος αναφέρεται ακόμα ως Anλιάs ή Αηλιάτns, από τη γιορτή, στις 20 του μnvόs, του προφήτη Ηλία, ο οποίος, ωs έφορος των καιρικών φαινομένων, τιμάται ιδιαιτέρως από τους γεωργούς. Ετσι, είναι συvnθισμέvες, σε περιπτώσεις αvoμβρίας, οι λιτανείες και παρακλήσεις προς τον προφήτη για να έλθει η ευεργετική βροχή.

Ο Ιούλιος συνδυάζεται και με άλλουs αγίους που γιορτάζονται κατά τη διάρκειά του. Υπάρχει, σχετικά, η λαϊκή ρήση: «Ο Αηλιάς κόβει σταφύλια και η Αγία Μαρίνα σύκα», με την έννοια ότι από τη μέρα του προφήτη Ηλία αρχίζει ο τρύγος, ενώ ήδη από τη γιορτή της Αγίας Μαρίνας, στις  17, έχουν αρχίσει να ωριμάζουν και τα σύκα. Στη Ρόδο, εξάλλου, ο Ιούλιος λέγεται και Φουσκoμnvάς ή Xασκόμnvας, γιατί τότε φουσκώνουν και χάσκουν, δηλαδή ωριμάζουν και ανοίγουν, τα σύκα. Κι ακόμα, επειδή στη διάρκειά του ωριμάζουν τα σταφύλια και γυαλίζει η ρώγα τoυs, σε διάφορες περιοχές, ιδιαίτερα στη Νάξο και τη Χίο, ο Ιούλιος αναφέρεται ωs Γυαλιστής ή Γυαλινός.

Στη Σωζόπολη (Ανατολική Ρωμυλία) τον Ιούλιο ονόμαζαν και Αηκερακίτη, απ’ τη γιορτή της Αγίας Κυριακής, την 7η ημέρα του, ενώ στον Πόντο λεγόταν και Χoρτοκόπος, επειδή τότε έκοβαν το χόρτο στουs αγρούς, με τον κοκκινίζοντα λαμπρό αστέρα Αντάρη να απαστράπτει στο μέσον του.

Read More 0 comments