Μία ημέρα σαν σήμερα, στις 10 Σεπτεμβρίου 2010, έφυγε από τη ζωή η Γκιζέλα Ντάλι, η ηθοποιός που χαρακτηρίσθηκε Ελληνίδα Μπριζίτ Μπαρντό.

Βρισκόμαστε πίσω στο μακρινό 1963. Βλέπουμε την ταινία «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης» του Αλέκου Σακελλάριου. Πρωταγωνιστής ο αξέχαστος Θανάσης Βέγγος.
Εκείνος είναι κάτι σαν επίδοξος φωτογράφος. Εκείνη εμφανίζεται ως μια πανέμορφη και εντυπωσιακή γυναίκα η οποία θέλει να βγάλει φωτογραφίες γιατί είναι… αρτίστα του καμπαρέ και του στριπτίζ. Είναι η Γκιζέλα Ντάλι. Η Ελληνίδα Μπριζίτ Μπαρντό.

Του λέει πως θέλει γυμνές φωτογραφίες για τη βιτρίνα του καμπαρέ. Πηγαίνει πίσω από ένα παραβάν για να βγάλει τα ρούχα της.
Ο Βέγγος αναστατώνεται αλλά προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του. «Φτου σου κοπελάρα μου» είναι η πρώτη του ατάκα. Η Γκιζέλα Ντάλι αναρωτιέται αν θα πρέπει να δείξει λίγο στήθος και λίγο γάμπα παραπάνω. Ο Βέγγος της απαντάει: «Εγώ λέω μιας που φτάσαμε ως εδώ να δείξουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε, να πάει στο διάολο»!

Η σκηνή αυτή, θυμίζουμε, είναι σε ταινία του 1963. Μία εποχή που ο συντηρητισμός (στα δημόσια θεάματα) ήταν κάτι παραπάνω από έντονος.

«Προσοχή και κοιτάμε εδώ» της λέει ο Βέγγος, δείχνοντας της τον φακό. «Να δω το πουλάκι, ε;» τον ρωτάει εκείνη για να λάβει την απάντηση: «Αμ έτσι όπως πάμε, θα το δεις και το πουλάκι» λέει εκείνος και όταν την αντικρίζει μόνο με το μαγιό… καταρρέει!

Χιλιάδες άνδρες ήθελαν να είναι στη θέση του Βέγγου. Βλέπετε η Γκιζέλα Ντάλι ήταν το απόλυτο σεξ σίμπολ μίας εποχής που απαγόρευε ή έστω κοιτούσε με «μισό μάτι» τα… σεξ σίμπολς.

Η Γκιζέλα Ντάλι, το καλλιτεχνικό όνομα της Αδαμαντίας Μαυροειδή, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Αυγούστου 1937. Μεγάλωσε στην πρωτεύουσα, ενώ από την πλευρά της μητέρας της είχε καταγωγή από τη Νάξο, το νησί με το οποίο θα συνδεόταν αργότερα στενά.

«Ο μπαμπάς μου, ο Αλέξανδρος, καταγόταν από πλούσια οικογένεια των Μεγάρων. Η μαμά μου, η Βούλα, παρακαλούσε να μη με είχε γεννήσει. Φοβόταν ότι θα με σκότωναν οι Γερμανοί [...] Στα 12 μου, μαζί με την 8χρονη αδερφή μου, ήμασταν στον δρόμο για το σπίτι μας, όταν ένα μηχανάκι την παρέσυρε και τη σκότωσε μπροστά στα μάτια μου. Ο πατέρας μου έριχνε τα βάρη για τον θάνατο της αδερφής μου στη μαμά μου, με αποτέλεσμα εκείνη να αγανακτήσει, να μαζέψει τα πράγματά της και να φύγουμε μαζί από τα Μέγαρα για την Αθήνα» είχε πει η ίδια περιγράφοντας μία τραγωδία που σημάδεψε την οικογένειά της.

Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τις τέχνες. Σπούδασε χορό στη σχολή Ανωμερίτη, φοίτησε στην Καλών Τεχνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Η εξωτερική της εμφάνιση και η σκηνική της παρουσία την έφεραν σύντομα στον κινηματογράφο, σε μια εποχή κατά την οποία οι ελληνικές παραγωγές γνώριζαν μεγάλη εμπορική ανάπτυξη.

Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1960 στην ταινία «Ραντεβού στη Βενετία», του Ντίμη Δαδήρα. Η Ντάλι υποδύθηκε τη Ντιάνα, έχοντας στο πλευρό της τον Λυκούργο Καλλέργη, τη Ρίκα Διαλυνά, τον Γιώργο Καμπανέλλη και την Κάκια Παναγιώτου. Ο Ντίμης Δαδήρας δεν θα παρέμενε μόνο συνεργάτης της. Οι δυο τους παντρεύτηκαν αργότερα.

«Ένα πάρτι σημάδεψε και άλλαξε τη ζωή μου. Είναι Ιούνιος του 1958. Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν και ο γείτονάς μας Ντίμης Δαδήρας, ο οποίος βλέποντάς με μου λέει: “Εσύ μπορείς να γίνεις μεγάλη σταρ και να σαρώνεις στο πέρασμά σου”. Ο Ντίμης με περνούσε 21 χρόνια. Με έπεισε, λοιπόν, τάζοντάς μου πολλά πράγματα. Παραμυθένια ζωή, λεφτά και μια λάμψη που δυστυχώς με θάμπωσε. Συνάψαμε δεσμό. Ομως δεν μπορώ να πω ότι τον αγάπησα σαν εραστή, αλλά περισσότερο σαν πατέρα μου και εκείνος σαν κόρη του. Ετσι, εν μιά νυκτί με αντικατέστησε με την... Γκιζέλα Ντάλι. Μου μάκρυνε τα μαλλιά, με έμαθε να βάφομαι ως εκρηκτική ντίβα και μαζί του για πρώτη φορά φόρεσα ντεκολτέ. Στις 24 Δεκεμβρίου του 1959 παντρευόμαστε. Έχουμε κάνει ήδη την πρώτη μου ταινία. Το “Ραντεβού στη Βενετία”. Εναν χρόνο μετά τον γάμο μας μένω έγκυος. Ομως ο Ντίμης με ανάγκασε να αποβάλω. Αυτό έγινε πολλές φορές. Η αλήθεια είναι ότι πάντα ήθελα ένα παιδί. Όμως, για να μη “χαλάσει” η εικόνα της Γκιζέλας, έπρεπε να κάνω εκτρώσεις. Πόνεσα πολύ για τόσες ζωές που σκότωσα και που (...) ποτέ δεν ολοκληρώθηκα στη γυναικεία φύση μου. Υπήρξα απλώς ένα καλοστημένο σκηνικό του ελληνικού κινηματογράφου που γρήγορα κατέρρευσε».

Η παρουσία της στις κινηματογραφικές παραγωγές της δεκαετίας του 1960 ήταν συνεχής. Συμμετείχε σε ταινίες όπως «Η Μπέττυ παντρεύεται», «Αμαρτωλές», «Η Ελληνίδα και ο έρωτας», «Μη βαράτε όλοι μαζί», «Οι τρεις σωματοφύλακες», «Το καρπουζάκι», «Του Κουτρούλη ο γάμος», «Διεστραμμένοι», «Ένας βλάκας με πατέντα» και «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης».

Παράλληλα, εμφανίστηκε στο θέατρο, κυρίως σε επιθεωρήσεις, αξιοποιώντας και την προηγούμενη εκπαίδευσή της στον χορό. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε προσωπικά με τον ηθοποιό Άλκη Γιαννακά. Οι δυο τους εμφανίστηκαν μαζί στον «Παρθένο» του 1966. Το 1967, η Γκιζέλα Ντάλι χώρισε τον Ντίμη Δαδήρα για τα μάτια του «ντελικανή». «Μαζί του έζησα την εφηβεία και όλα όσα δεν μπόρεσε να μου προσφέρει ο σύζυγός μου. Ερωτευτήκαμε παράφορα και αρραβωνιαστήκαμε. Όμως ήμασταν και οι δύο τόσο δυναμικοί χαρακτήρες, που κάθε βράδυ παίζαμε ξύλο και το πρωί σηκωνόμασταν με μαυρισμένα μάτια», έχει πει η ίδια.

Η εικόνα της άρχισε σταδιακά να μετατοπίζεται από την κωμωδία και το αισθηματικό σινεμά προς τους πιο τολμηρούς ρόλους. Η αλλαγή αυτή έγινε εντονότερη στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν το ελληνικό κινηματογραφικό θέαμα στράφηκε σε παραγωγές με εντονότερο ερωτικό περιεχόμενο.
Στον νέο κύκλο ταινιών ανήκαν «Ο κύκλος της ανωμαλίας» (1971), «Δαίμονες της βίας και του σεξ» (1973), «Μιρέλλα, η σάρκα της ηδονής» (1973) και «Αιμιλία, η διεστραμμένη» (1974). Οι παραγωγές αυτές κατατάσσονται στον χώρο του ελληνικού ερωτικού κινηματογράφου και του soft porn, ο οποίος γνώρισε σημαντική εμπορική απήχηση εκείνα τα χρόνια.

Από εκείνη την εποχή και έπειτα η καριέρα της παίρνει την κάτω βόλτα. Οι πόρτες από ένα σημείο και έπειτα έμεναν ερμητικά κλειστές και οι ευκαιρίες ήταν ελάχιστες.

Έτσι αποφάσισε να φύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να αναζητήσει μία καλύτερη τύχη. Μέσα στις συνεχείς προσπάθειες για να βρει δουλειά (ακόμα και σαν μοντέλο ή σε νυχτερινά μαγαζιά) η μοίρα της χτυπάει την πόρτα. Η υγεία της κλονίζεται και μετά από μία σειρά εξετάσεων ανακαλύπτει ότι πάσχει από καρκίνο του λάρυγγα.
Προσπαθεί να κάνει τα πάντα προκειμένου να γίνει καλά. Ακόμα και το «θαυματουργό νερό του Καματερού» δοκιμάζει μέσα στην απόγνωσή της.

Το 1976, σε ηλικία περίπου 39 ετών, αποφάσισε να εγκαταλείψει τον καλλιτεχνικό χώρο. Έφυγε για το Θιβέτ για να ξεπεράσει τον καρκίνο. «Έφτασα μέχρι το μακρινό Θιβέτ. Εκεί κάθισα περίπου έναν χρόνο, γιατί πίστευα ότι με την πειθαρχία και την προσευχή θα υπάρξει αποτέλεσμα. Και τελικά, υπήρξε».

Επιστρέφει στην Ελλάδα και παράτησε τα πάντα. Έφυγε για τη Νάξο. Εγκαταστάθηκε στον Λυώνα, μία απομονωμένη περιοχή του νησιού και αποφάσισε να ζήσει μία σχεδόν ασκητική ζωή. Η Γκιζέλα, ωστόσο, συνεχίζει να «καταδιώκει» την Αδαμαντία και έτσι αποφάσισε να βάλει οριστικό τέλος.

«Στην αρχή οι άντρες, τα βράδια, έρχονταν έξω από το σπίτι να με πειράξουν. Μέχρι που αναγκάζομαι να πάω στην πόλη (...) στο καφενείο όπου σύχναζαν. Εκεί, λοιπόν, μαζεύω τις γυναίκες τους. Ανεβαίνω πάνω σε ένα τραπέζι, με μαχαίρι στα χέρια, και τις προειδοποιώ: “Πείτε τους πως, αν ξανάρθουν, θα τους κόψω τα γεννητικά τους όργανα και θα τους βάλω να τα φάνε”».

Μετά από αυτό, οι επαφές της περιορίστηκαν και, ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες, η ζωή της γινόταν περισσότερο μοναχική.

Για πολλά χρόνια δεν είχε καμία ουσιαστική σχέση με τον κινηματογράφο.

Η εξαίρεση ήρθε το 2004, όταν ο Γιώργος Πανουσόπουλος γύρισε στη Νάξο την ταινία «Τεστοστερόνη». Η Ντάλι πληροφορήθηκε την παραγωγή και ζήτησε να συμμετάσχει.
Ο σκηνοθέτης δημιούργησε έναν μικρό ρόλο για εκείνη και η ηθοποιός εμφανίστηκε ως γηραιά ψαρού. Ήταν η τελευταία κινηματογραφική εμφάνισή της, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά την αποχώρησή της από το επάγγελμα.

Με την πάροδο των χρόνων περιόρισε ακόμη περισσότερο τις επαφές της. Δεν επιθυμούσε επισκέψεις και απέφευγε τη δημοσιότητα. Έξω από το σπίτι της είχε τοποθετήσει πινακίδα που ενημέρωνε όσους επιχειρούσαν να την επισκεφθούν ότι δεν δεχόταν επισκέψεις εξαιτίας της ασθένειάς της.

«Έζησα μια ζωή γεμάτη λάμψη και δόξα. Έζησα μια γεμάτη ζωή. Όμως εγώ δεν ήμουν αυτή που ήθελαν και έφτιαξαν. Ήθελα πάντα να αποκτήσω ένα παιδί και μια οικογένεια. Δεν την απέκτησα. Γι’ αυτό και η ζωή μου τάχθηκε στον Θεό και εκεί ανήκω», είχε πει η ίδια σε συνέντευξή της το 2008 στο περιοδικό «Down Town».

Δύο χρόνια αργότερα, έφυγε από τη ζωή. Όταν πια αποφάσισε να αφήσει τα… γιατροσόφια και να ασχοληθεί σοβαρά με την ασθένειά της, ο καρκίνος είχε κάνει πολλές μεταστάσεις. Πρώτα στο στήθος, μετά στα οστά και τέλος στον εγκέφαλο.

Η Γκιζέλα Ντάλι πέθανε στη Νάξο, μία ημέρα σαν σήμερα, στις 10 Σεπτεμβρίου 2010, σε ηλικία 73 ετών.

Read More 0 comments

 Μέχρι και τις πρώτες εβδομάδες του 1976 ελάχιστοι ήταν αυτοί που γνώριζαν ποιος ήταν ο Γιώργος Καματερός. Αυτό, ωστόσο, άλλαξε με τρόπο εντυπωσιακό, τον Φεβρουάριο εκείνης της χρόνιας όταν το συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο εμφανίστηκε (αρχικά δειλά – δειλά και στη συνέχεια σε μορφή... τσούναμι) εμφανίστηκε στα μέσα ενημέρωσης.

Ο 36χρονος δικηγόρος υποστήριζε ότι τέσσερα χρόνια νωρίτερα βρήκε στο νησί του, την Κω, πέτρωμα το οποίο στη συνέχεια διέλυε σε νερό, δημιουργώντας το «Ήλιον», το θαυματουργό νερό που θεράπευε τον καρκίνο.

«Την 6ην Νοεμβρίου 1972, ομάς Ελλήνων Επιστημόνων ήχθη εις γνώσιν περί της απολύτου θεραπευτικής ικανότητος του παρουσιαζόμενου ύδατος επί της νόσου του καρκίνου. Διά τας ανάγκας της σημερινής επαφής ονομάζομεν τούτο Ήλιον και λέγομεν ότι είναι ύδωρ μεταλλικόν ραδιενεργόν με την ιδιομορφίαν της απεριοδικής ακτινοβολίας. Έναντι οιασδήποτε εναντιώσεως έχομεν ήδη υπέρ ημών τον Ύψιστον».

Τα όσα ακολούθησαν μετέτρεψαν μία απλή υπόθεση που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να είχε τελειώσει μέσα σε μερικές ώρες, σε μία από τις μεγαλύτερες απάτες που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα.

Σε χρόνο μηδέν από εκείνη την πρώτη ανακοίνωση του Καματερού, η υπόθεση ξέφυγε  από τα όρια του μονόστηλου και γίνεται πρώτο θέμα! Πρώτη από όλες, η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» υπεραμύνθηκε των ισχυρισμών του Καματερού και προέβαλε τις θεωρίες του σα να είναι επιστημονικά αποδεδειγμένες.

Ο 36χρονος δικηγόρος… δεν αποκάλυψε την ομάδα επιστημόνων που εξέτασαν το «θαυματουργό νερό», αφού «λόγοι εθνικοί και ελληνικότατοι δεν επιτρέπουν την παρουσίαση της ομάδας Ελλήνων Επιστημόνων ή την παροχή περαιτέρω πληροφοριών».

Απέναντι από τους υποστηρικτές του τσαρλατάνου βρέθηκαν η «Ελευθεροτυπία», η «Εστία», η «Καθημερινή», η «Αυγή» και ο «Ριζοσπάστης» που αμφισβήτησαν από την πρώτη στιγμή την ύπαρξη θαυματουργού νερού.

«Να προσέξει το κοινό συνιστούν οι ιατρικοί σύλλογοι της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών. Επικρίνουν τον μέχρι τούδε χειρισμό του θέματος από το κράτος» έγραφε στις 21 Μαρτίου 1976 η εφημερίδα «Μακεδονία», παρουσιάζοντας και ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ για δύο εξάχρονα παιδάκια που εισήχθησαν στο Αγλαΐα Κυριακού σε κώμα και συμπτώματα εγκεφαλίτιδας. Τα δυο αυτά παιδάκια αν και υγιέστατα είχαν πιει από το περιβόητο νερό.

Μέσα στη γενική παράκρουση κανείς δεν έδωσε σημασία. Ο ίδιος ο Καματερός είχε φτάσει εκεί που ήθελε: στη δημοσιότητα και ζούσε το όνειρό του. «Αύριο θα κάνω τυφλό να δει το φως του. Όλοι εδώ την ίδια ώρα. Αν δεν γίνει καλά ο τυφλός, να με πυροβολήσετε με περίστροφο. Επειδή όμως θα γίνει, όλοι μαζί μετά θα πάμε στη Βουλή να τους μιλήσουμε για τη δύναμη που έχει το Ήλιον», έλεγε ο Καματερός.

Η υστερία για το νερό που γιάτρευε τα πάντα είχε πάρει ασύλληπτες διαστάσεις, αφού όπου ανακοινωνόταν διανομή εκτυλίσσονταν σκηνές χάους.

Ο μέχρι πριν λίγους μήνες άγνωστος δικηγόρος έδινε συνεντεύξεις Τύπου και δήλωνε πως το όνειρό του ήταν να ανοίξει ένα πατσατζίδικο στην Κωνσταντινούπολη (!), ήταν θιασώτης της βασιλείας και οπαδός της Φρειδερίκης και φώναζε: «Θα ανοίξω την χούφτα μου και θα κάψω με Ήλιον την Βουλή».

Το «νερό του Καματερού» κυκλοφορούσε αρχικά χέρι με χέρι αλλά δεν αργούν να εμφανιστούν τα πρώτα βυτιοφόρα τα οποία κάνουν διανομές σε γειτονιές της Αθήνας! Άνθρωποι ποδοπατούνται για ένα μπουκάλι «θαυματουργού νερού».

Τα δημοσιεύματα της εποχής είναι αποκαλυπτικά: «Η διανομή δεν είχε αρχίσει και τα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί στο προαύλιο της εκκλησίας είχαν αγανακτήσει.

Όργανα της αστυνομίας προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο να σχηματίσει ουρές, κανείς όμως δεν πειθαρχούσε. Οι γυναίκες άναβαν φωτιές για να αντιμετωπίσουν το κρύο και παρακαλούσαν να γίνει σύντομα η διανομή και οι άνδρες φώναζαν διαμαρτυρόμενοι».

Αλλά δεν ήταν μόνο οι απλοί άνθρωποι. Ο Νίκος Σταυρίδης και η Γκιζέλα Ντάλι ήταν ανάμεσα στους πελάτες του Καματερού. Το ένα μπουκαλάκι πωλούνταν έναντι 20 δραχμών, ήτοι κάτι παραπάνω από 5 ευρώ, με τον Τύπο να κάνει τρομερή διαφήμιση στο προϊόν.

«Σήμερα το Ήλιον θα διανεμηθεί στον Περισσό στην Ευαγγελίστρια, στο Χαλάνδρι στο γήπεδο, στον Άγιο Νικόλαο στην Καλλιθέα. Αύριο στο Παγκράτι, Φιλολάου 117, στο Περιστέρι στο δημοτικό γήπεδο, στο Γκολφ της Γλυφάδας, στη Δεξαμενή στο Κολωνάκι.

Την επομένη στο Πικέρμι, στην κεντρική πλατεία, στην ‘αλάνα’ στο μνημείο πεσόντων του Χολαργού, στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο γήπεδο της ΑΕΚ», ανέφερε χαρακτηριστικά το πρωτοσέλιδο στα «ΝΕΑ».

Πραγματικά, το πρωί της 18ης Μαρτίου και ενώ η ΑΕΚ έκανε την προγραμματισμένη της προπόνηση χιλιάδες άνθρωποι έσπευσαν για να πάρουν το «θαυματουργό» νερό. Μέσα σε έξι ώρες το βυτιοφόρο είχε αδειάσει.

Την επόμενη, τα πρωτοσέλιδα αποκάλυπταν ότι ανάμεσα στον κόσμο που βρέθηκε στην ουρά για το νερό, ήταν και οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, Σκρέκης, Παπαδόπουλος, Ραβούσης, Δέδες και Στεφανίδης!

«Κάποιος δημοσιογράφος με ρώτησε: ''ποιο είναι τό μυστικό σου;'' Είπα ότι έχω δύο μυστικά: Το ένα είναι το ''ασήμαντο πέτρωμα'' που το εκτιμώ στις 12 δραχμές και το δίνω σε όποιο κράτος θέλει να το μοιράσει δωρεάν. Το μεγάλο μυστικό, όμως, είναι ο τρόπος που έχω τη γνώση. Και αυτό αφορά μόνο εμένα.

Όταν αρχίσω να ασχολούμαι με την ανθρώπινη ψυχή και όχι με το σώμα, θα σας το αποκαλύψω για να περάσει κι ο υπόλοιπος κόσμος πνευματικά και εσωτερικά από τα όμορφα μονοπάτια που πέρασα εγώ. 

Και θα ευτυχήσει όλος ο κόσμος, όπως ευτυχώ κι εγώ εδώ και 15 χρόνια.

»Ένα πρώτο βήμα είναι να διαβάσετε τα τρία σπουδαιότερα βιβλία παγκοσμίως: το Ευαγγέλιο του Ιωάννη και την Αποκάλυψη, το ''Μέτρο Κατανοήσεως'' που έγραψε η Φρειδερίκη και τέλος το ''Χριστιανισμός και η εποχή μας'' του Κανελλόπουλου.

»Ας υποθέσουμε ότι ο κόσμος τα διάβασε. Τότε ας ξαναϋποθέσουμε ότι θέλω να αδειάσω όλη την Αθήνα και να την πάω σε άλλο μέρος. Δεν έχω παρά να μοιράσω ένα εκατομμύριο φιαλίδια, θα μαζέψω ένα εκατομμύριο Αθηναίους και θα τους πως ότι πρέπει να τους δώσω τη συνταγή.

»Τα υπόλοιπα θα τα πω στην ΥΕΝΕΔ, θα σταματήσω την κυκλοφορία, ό,τι θέλω θα κάνω μετά. Έρχεται πχ. ο Φορντ (σσ: εννοεί τον τότε Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών) του δίνω το φάρμακο και τον κάνω καλά.

»Όταν καταλάβει ότι τον εξουσιάζω, τότε θα του ζητήσω μόνο μια Συνθήκη που να μας δίνει την Αγιά Σοφιά. Τίποτα άλλο δεν χρειάζομαι για να αναγεννήσω τον Ελληνισμό», είχε πει ο Καματερός σε συνέντευξη που είχε δώσει στο περιοδικό «Επίκαιρα». Οι επικίνδυνες δηλώσεις του σήμαναν την αρχή του τέλος.

Το πιο τραγικό γεγονός της περιόδου εκείνης αποκαλύφθηκε από την «Ελευθεροτυπία»: Οι γονείς 18 παιδιών που νοσηλεύονταν με λευχαιμία και κακοήθεις όγκους στο νοσοκομείο «Αγλαΐα Κυριακού», σταμάτησαν την κλασική θεραπεία και έδιναν στα παιδιά το νερό του Καματερού.

Ως αποτέλεσμα, ένα από τα παιδιά πέθανε και η κατάσταση των υπολοίπων παρουσίασε επιδείνωση!
Και ο Καματερός συνεχίζει με νέο προϊόν: «σκόνη πετρώματος Άλφα» σε σωληνάρια, για ανάμιξη με απλό νερό!

Τα δεκάδες περιστατικά ανθρώπων που εμφάνιζαν παρενέργειες μετά την κατάποση του περιβόητου νερού, αλλά και η επιμονή των ιατρικών συλλόγων στην επικινδυνότητα της κατάστασης, οδήγησε τελικά στην παρέμβαση της δικαιοσύνης.

Οι συνεχείς αναλύσεις απέδειξαν ότι το νερό όχι μόνο δεν ήταν ιαματικό, αλλά ήταν επικίνδυνο, αφού περιείχε ραδιενέργεια 35-38%!

Στις 30 Μαρτίου 1976 η κατανάλωση του «θαυματουργού νερού» απαγορεύτηκε επισήμως, ο ιθύνων νους Γιώργος Καματερός συνελήφθη και οδηγήθηκε σε δίκη στις 14 Οκτωβρίου 1976.

«Ουδέποτε θέλησα να ασκήσω το ιατρικό επάγγελμα. Με το "ήλιον" είχα σκοπό να εκμηδενίσω τους γιατρούς. Πώς λοιπόν, εγώ, ήταν δυνατόν να κάνω το γιατρό; Επιχείρησαν να με εμφανίσουν τρελό και την εφεύρεση μου να την παρουσιάσουν γελοία ιστορία. Το νερό όμως είναι γεγονός πως θεραπεύει και αυτό θα σας το διαβεβαιώσουν μόνο τα διαγνωστικά μηχανήματα και όχι οι ίδιοι οι ασθενείς.

Εγώ, πριν ακόμα αρχίσω να μοιράζω το νερό, ήξερα πως είναι αβλαβές, δεν υπάρχει κανείς να πει το αντίθετο» είπε στην απολογία του, ισχυριζόμενος ότι είχε ήδη υπογράψει «χρυσά» συμβόλαια με ξένες φαρμακευτικές εταιρείες...

Συγκινητική ήταν η αγόρευση του εισαγγελέα της έδρας ο οποίος τόνισε πως δεν πρέπει να στρεφόμαστε κατά των θυμάτων ή των ανθρώπων που έσπευδαν να προμηθευτούν το «θαυματουργό νερό» καθώς αυτοί οι άνθρωποι, μέσα στην απελπισία τους, «θα έπαιρναν να πιουν και πυρακτωμένο σίδερο προκειμένου να χτυπήσουν το θηρίο της ασθένειας» και αυτή ακριβώς την απελπισία τους εκμεταλλεύτηκε ο απατεώνας δικηγόρος.

Ο Γιώργος Καματερός καταδικάστηκε σε εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης 8 μηνών για το αδίκημα της αντιποίησης ιατρικού επαγγέλματος και χρηματική ποινή 8.000 δραχμές, ενώ απαλλάχτηκε από την κατηγορία της παράνομης διάθεσης φαρμακευτικού προϊόντος.

Μετά την καταδίκη του και έχοντας χάσει μέχρι και τον τελευταίο υπερασπιστή του, έφυγε από την Ελλάδα και έζησε στο εξωτερικό όπου ασχολήθηκε με επιχειρήσεις. Μετά από πολλά χρόνια επέστρεψε στην Αθήνα και μετά από λίγο καιρό πήγε να ζήσει στην Κω.

Εκεί πέρασε τα τελευταία του χρόνια. Χωρίς να μπορεί να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα που είχε αποκτήσει, αυτοκτόνησε στις 6 Μαΐου του 1998.

«Προβαίνω σε αυτήν την πράξη, διά λόγους υγείας μου, τους οποίους θεωρώ σοβαρούς, παρά τας αντιθέτους απόψεις των πανάξιων ιατρών μου», έγραψε στην τελευταία του επιστολή.

Read More 0 comments

 Ο Σεπτέμβριος, ή Σεπτέμβρης είναι ο ένατος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και πρώτος μήνας του Φθινοπώρου. Περιλαμβάνει 30 ημέρες. Ο Σεπτέμβριος ήταν ο έβδομος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου εξ ου και η ονομασία του. Ο λαός μας συνηθίζει να λέει πως: «Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνας». Οι καιρικές, όμως, συνθήκες που επικρατούν συνήθως τον Σεπτέμβριο δεν μας επιτρέπουν να το πιστέψουμε! Γιατί, παρ’ όλο που υποτίθεται ότι με την έλευση του Σεπτεμβρίου αρχίζει το φθινόπωρο, κάθε χρόνο φαίνεται ότι ακόμη και σε όλη τη διάρκεια του μήνα το καλοκαίρι καλά κρατεί. Ο καιρός όμως σιγά-σιγά αρχίζει ν’ αλλάζει και να μας προετοιμάζει για τον επερχόμενο χειμώνα. Στο τελευταίο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, άλλωστε, ξεκινάει επίσημα και το φθινόπωρο, με την άφιξη του Ήλιου στο φθινοπωρινό ισημερινό σημείο της τροχιάς του στις 22 του μήνα.

Ο Σεπτέμβριος είναι επίσης και ο μήνας της επιστροφής των μαθητών στα σχολεία για μια νέα χρονιά. Από τις αρχές, άλλωστε, του 4ου αιώνα μ.Χ. ο Σεπτέμβριος καθιερώθηκε ως η αρχή του εκκλησιαστικού αλλά και του πολιτικού έτους, επειδή η 1η Σεπτεμβρίου συνέπιπτε με την αρχή της ινδικτιώνος. Ακόμη και σήμερα, άλλωστε, η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία εξακολουθεί να εορτάζει την 1η Σεπτεμβρίου ως «αρχή της ινδίκτου». Όπως μας πληροφορεί η Μαρίνα Δετοράκη:

«Η λέξη ινδικτιών σημαίνει κατ’ αρχήν τον προσδιορισμό του ετήσιου ποσού που έπρεπε να καταβάλλουν οι Ρωμαίοι πολίτες ως φόρο. Συνεκδοχικά, πήρε τη σημασία της οικονομικής χρονιάς, και όταν οι φόροι ρυθμίζονταν με βάση μια περίοδο περισσοτέρων ετών, ινδικτιών ονομάστηκε το σύνολο αυτών των ετών… Κατέληξε έτσι να σημαίνει ένα θεσμοθετημένο κύκλο 15 ετών, συνεχώς επαναλαμβανόμενο (όπως η εβδομάδα ή ο μήνας), που χρησιμοποιήθηκε για τη χρονολόγηση πράξεων και γεγονότων… που τελικά παγιώθηκε ως το δημοφιλέστερο σύστημα χρονολόγησης για τους Βυζαντινούς, και η 1η Σεπτεμβρίου ως η αρχή του έτους τους».

Γι’ αυτό, άλλωστε, σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας η 31η Αυγούστου ονομάζεται «κλειδοχρονιά» επειδή «κλειδώνει» (τελειώνει) ο προηγούμενος χρόνος, ενώ η 1η Σεπτεμβρίου ονομάζεται «αρχιχρονιά».

Ο Σεπτέμβριος ονομάζεται επίσης Σταυριάτης ή Σταυρίτης λόγω της μεγάλης γιορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στις 14 του μήνα. Όπως μας αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης:

«Η μέρα της γιορτής αυτής σε πολλά μέρη αποτελεί χρονικό σταθμό στις τοπικές αγροτικές και ποιμενικές εργασίες και λαμβάνεται ως η αρχή ή το τέρμα για τις σχετικές συμβάσεις. Αλλά σταθμό αποτελούσε παλαιότερα και για τους ναυτικούς, οι οποίοι τότε σταματούσαν τα μακρινά ταξίδια με ιστιοφόρα, όπως συμβούλευε η παροιμία: “Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε”. Στις εκκλησίες μοιράζεται τη μέρα αυτή βασιλικός, εκκλησιαστική συνήθεια που πηγάζει από την παράδοση ότι στο μέρος όπου βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός είχε φυτρώσει το αρωματικό αυτό φυτό, που για το λόγο αυτό λέγεται και σταυρολούλουδο… Με το βασιλικό από την εκκλησία και με αγιασμό της ημέρας ετοιμάζεται το νέο προζύμι για όλη τη χρονιά».

Κυρίως, όμως, ο Σεπτέμβριος είναι γνωστός με την ονομασία «Τρυγομηνάς» ή «Τρυγητής». Όπως γράφει, με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο, η Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη:

«Την καθολική και πυρετώδη συμμετοχή της κοινότητας αποδίδει η παροιμιακή φράση “θέρος, τρύγος, πόλεμος”. Η συμμετοχή όλων των κατοίκων του οικισμού αναδείκνυε τον τρύγο σε ευχάριστη εργασία, που συχνά έπαιρνε το χαρακτήρα πανηγυριού… Η μεταφορά των σταφυλιών στο ληνό (πατητήρι, αργαστήρι, καρούτα, πατερό, τραπεζονιά, σκαφόνι κ.ά.) γίνεται με ζώα, με κάρα ή με μηχανικά μέσα, σήμερα πια στα πατητήρια. Το πατητήρι διαφέρει από περιοχή σε περιοχή ως προς το σχήμα και τη χωρητικότητα. Αλλού είναι κτιστή παραλληλεπίπεδη δεξαμενή με κλίση του δαπέδου προς την πλευρά απ’ όπου εξέρχεται ο μούστος, αλλού είναι ένας μεγάλος ξύλινος ή πλεχτός φορητός κάδος, που τοποθετείται κατά το πάτημα πάνω σε κτιστή δεξαμενή (υπολήνιο, αποδοχάρι, δοχειό κ.ά.), μέσα στην οποία ρέει ο μούστος. Το πάτημα των σταφυλιών γίνεται από τους “πατητάδες”. Το γλεύκος (μούστος, απόσταμα, βράσμα, λαγάρι, πρόσυρο κ.ά.) μεταφέρεται και αποθηκεύεται συνήθως σε μεγάλα βαρέλια, που έχουν πλυθεί με ειδικά αρωματικά φυτά (σχίνο, μυρτιά, δάφνη κ.ά.) κι έχουν απολυμανθεί με θειάφι ή έχουν ρετσινωθεί. Μέσα εκεί ο μούστος “βράζει”, ζυμώνεται και γίνεται κρασί».

Όπως γράφει και ο Κώστας Κρυστάλλης (1868-1894) στο «Τραγούδι του τρυγητού»: «Αμπέλι μου πλατύφυλλο/ και καλοκλαδεμένο,/ δέσε σταφύλια κόκκινα,/ να μπω να σε τρυγήσω,/ να κάμω αθάνατο κρασί,/ μοσχοβολιά γιομάτο». Ο τρυγητός των αμπελιών και η δημιουργία του κρασιού είναι, άλλωστε, μια πανάρχαια διαδικασία που ανάγεται στην περίοδο της γεωργικής επανάστασης πριν από περίπου 7.000 χρόνια, ενώ και οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με την οινοποιία τουλάχιστον από το 1700 π.Χ. Η σχετική μάλιστα μυθολογία για το κρασί, και η σύνδεσή του με τον θεό Διόνυσο, είναι ιδιαίτερα πλούσια. Γιατί το κρασί αντιμετωπιζόταν ανέκαθεν όχι μόνο ως βασικό συστατικό της διατροφής, αλλά και της θρησκείας, αφού οι Έλληνες πίστευαν ότι το αίμα του σταφυλιού είναι αίμα του θεού Διονύσου και ότι πίνοντας κρασί μεταλαμβάνουν από το αίμα του θεού.

Η λατρεία του Διονύσου συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Αρχικά, μάλιστα, και μια κάποια καχυποψία απέναντι στο κρασί, όπως αποτυπώνεται σε πολλούς σχετικούς μύθους. Πάρτε, για παράδειγμα, έναν αττικό μύθο που συνδέει τον αστερισμό της Παρθένου με το κρασί. Σύμφωνα με τον μύθο αυτό, ο αστερισμός της Παρθένου αντιπροσωπεύει την Ηριγόνη, την κόρη του Ικάριου που πρώτος υποδέχτηκε τον Διόνυσο στην Αττική και από τον οποίο έμαθε την τέχνη να φτιάχνει το κρασί. Στον τόπο που έγινε η συνάντηση εκείνη φυτεύτηκε το πρώτο αμπέλι και η περιοχή ονομάστηκε από τότε Διόνυσος.

Read More 0 comments

 Η πολυτάραχη ζωή του συμβόλου της αγροτιάς και η οργανώμενη από το κατεστημένο δολοφονία του στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.

«Η γη ανήκει στους καλλιεργητές, όχι στους τσιφλικάδες» ήταν ένα από τα βασικά προτάγματα του Μαρίνου Αντύπα. Το όνομά του, στα τέλη του 19ου αιώνα, δεν ήταν γνωστό. Ένας διδάκτωρ νομικής (έτσι περιγράφεται από τις εφημερίδες) που εμφορείται από σοσιαλιστικές ιδέες. Τρόμος για το συντηρητικό κατεστημένο της εποχής, περιέργεια από όσους στενάζουν εξαιτίας αυτού.

Η Θεσσαλία εκείνης της εποχής είναι το πρόσφορο έδαφος για μια σύγκρουση ανάμεσα στους γαιοκτήμονες και τους εργάτες γης. Η δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα είναι η πρώτη πιστολιά αυτού του «πολέμου» που θα οδηγήσει στην εξέγερση του Κιλελέρ. Ο Αντύπας, χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος, έγινε ο άγριος σπόρος που έπεσε στην πνιγμένη από εκμετάλλευση θεσσαλική γη.

Ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1872 σε μια φτωχική οικογένεια. Οι γονείς του δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα και η ανέχεια ήταν κομμάτι της οικογενειακής ζωής. Ο πατέρας του ήταν μαραγκός και ξυλογλύπτης. Παρά τις δυσκολίες, ο Αντύπας τελείωσε το σχολείο και συνέχισε στη Νομική της Αθήνας. Εκεί ήρθε σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες της εποχής. Το 1900 γύρισε πίσω στην Κεφαλονιά και ξεκίνησε να ασχολείται με τον Τύπο. 

Ήταν όμως τόσο έντονο το μίσος του για την εξουσία που συχνά κατέληγε στη φυλακή με την κατηγορία της εξύβρισης. Έτσι κι αλλιώς, είχε γίνει σχετικά γνωστός στις αρχές εξαιτίας της δραστηριότητάς του κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Συμμετείχε συχνά σε εργατικά συλλαλητήρια ως ομιλητής. Ταυτόχρονα, είχε βρεθεί στην Κρήτη το 1896 όταν ξέσπασε η επανάσταση στο νησί. Ήταν ένα πνεύμα ανήσυχο, ένας διαπρύσιος κήρυκας της ελευθερίας και των δικαιωμάτων των εργατών.

Για λίγο καιρό έφυγε στο Βουκουρέστι όπου βρισκόταν ο θείος του, Γεώργιος Σκιαδαρέσης. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, έπεισε τον θείο του να αγοράσει ένα κομμάτι γης στη Θεσσαλία, κοντά στην περιοχή των Τεμπών. Ο θείος του ως ευκατάστατος ομογενής προχώρησε στην αγορά και όρισε επιστάτη τον ανιψιό του. Ο Αντύπας εκμεταλλεύτηκε αυτή την ευκαιρία για τον ακριβώς αντίθετο σκοπό.

Περιδιάβαινε τα χωριά της περιοχής μιλώντας για απαλλοτρίωση της γης, για τα δικαιώματα των εργατών, για τη διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας στα χωράφια. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα κηρύγματά του δεν ήταν ευχάριστα στους τσιφλικάδες της Θεσσαλίας. Ο Αγαμέμνων Σλήμαν, γιος του θρυλικού αρχαιολόγου Ερρίκου Σλήμαν, ήταν βουλευτής της περιοχής. Προσπάθησε να κάνει τον Αντύπα να σιωπήσει με διαμαρτυρίες στην κυβέρνηση της Αθήνας. 

Όταν ο Αντύπας πληροφορήθηκε τη δραστηριότητά του, κατέβηκε έξαλλος στην Αθήνα για να ζητήσει τον λόγο από τον βουλευτή. Ο Σλήμαν του απάντησε με ειρωνεία και ο Αντύπας τον χαστούκισε. Όπως ήταν αναμενόμενο, οδηγήθηκε σε δίκη. Μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, ο Αντύπας έγινε κάτι σαν λαϊκός ήρωας. Περιέγραψε τις άθλιες συνθήκες που βιώνουν οι αγρότες της Θεσσαλίας και κατήγγειλε την ντόπια εξουσία για την εκμετάλλευση στην οποία τους υποβάλλει.

Ο χρόνος είχε αρχίσει να μετράει αντίστροφα για εκείνον. Οι προτάσεις του ήταν ριζοσπαστικές για την εποχή. Προσπαθούσε απεγνωσμένα να πείσει τον θείο του να μοιράσει τη γη στους φτωχούς αγρότες, ενώ δεν σταμάτησε να πηγαίνει από χωριό σε χωριό για να μιλάει στους αγρότες για τα δικαιώματά τους. Οι τσιφλικάδες της περιοχής αποφάσισαν να τον βγάλουν από τη μέση.

Στις 9 Μαρτίου, ο Μαρίνος Αντύπας γυρνούσε από τη δουλειά στα χωράφια. Πήγαινε στο ξύλινο οίκημα που ήταν το σπίτι των επιστατών. Σε αυτό βρισκόταν και ο Ιωάννης Κυριακός, επιστάτης του διπλανού κτήματος που ανήκε σε έναν τσιφλικά από την Κεφαλονιά. Με την καραμπίνα του, πυροβόλησε δύο φορές πισώπλατα τον Αντύπα και τον σκότωσε, εκπληρώνοντας τη θέληση των τσιφλικάδων. 

Ο θείος του ζήτησε να ταφεί το σώμα του στο Λασποχώρι, εκεί που ήταν το επίκεντρο της δραστηριότητάς του. Ως δικαιολογία, ο Κυριακός είπε πως βρισκόταν σε αυτοάμυνα γιατί ο Αντύπας του επιτέθηκε πρώτος. Ήταν όλα ένα σχέδιο για να παρουσιάσουν τον νεκρό ως τον πραγματικά ένοχο. Η δολοφονία του όμως πέτυχε τον αντίθετο σκοπό. Η μνήμη του διατηρήθηκε ζωντανή και οι ιδέες του αποτέλεσαν τη βάση για την εξέγερση του Κιλελέρ και τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής εκ μέρους των αγροτών.

Read More 0 comments

 Στις 30 Αυγούστου του 1949, η μεγάλη μερίδα του ελληνικού Τύπου πανηγύριζε. Οι τίτλοι των εφημερίδων έγραφαν με γράμματα βαριά για το τέλος του λεγόμενου «συμμοριτοπολέμου». Ο Εμφύλιος Πόλεμος που είχε ξεκινήσει επίσημα το 1946 (ανεπίσημα, λίγο νωρίτερα) είχε μόλις τελειώσει. Πίσω όμως από τους θριάμβους και τις δοξολογίες, κρυβόταν ο διχασμός, οι διώξεις, μια ανοιχτή πληγή στο σώμα της κοινωνίας που θα έκανε δεκαετίες να κλείσει αλλά θα άφηνε για πάντα το στίγμα της.

Στον Γράμμο, συντελέστηκε η τελευταία πράξη αυτού του φρικτού δράματος της ιστορίας του 20ού αιώνα. Το τελευταίο προπύργιο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος πολιορκήθηκε λυσσαλέα από τις φιλοδυτικές και φιλοβασιλικές δυνάμεις. Σε αυτό το σημείο της ελληνικής γης, έκανε την εμφάνισή του ένα όπλο που είχε δημιουργηθεί λίγα χρόνια νωρίτερα. Ήταν η βόμβα ναπάλμ.

Αν και οι ναπάλμ έγιναν ιδιαίτερα γνωστές κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, αναπτύχθηκαν νωρίτερα, εν τω μέσω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1942, μια ομάδα ερευνητών από το πανεπιστήμιο του Χάρβαντ ανέπτυξε, ύστερα από συνεννόηση με τις πετρελαϊκές εταιρείες Dupont και Standard Oil, μια χημική ουσία. Όταν ανέμιξαν αυτό το σκεύασμα με βενζίνη, αποκτούσε μια κολλώδη υφή και το όλο μείγμα ήταν εξαιρετικά εύφλεκτο.

Η πρώτη δοκιμή της βόμβας έγινε λίγο καιρό μετά σε ένα γήπεδο κοντά στο πανεπιστήμιο. Όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε Αμερικανούς αξιωματικούς που βρίσκονταν στην Ανατολή πολεμώντας την Ιαπωνία, ξεσήκωσε ένα κύμα ενθουσιασμού. Οι Αμερικανοί είχαν απέναντί τους έναν σκληρότατο αντίπαλο που κρυβόταν σε δυσπρόσιτα σημεία, μετατρέποντας κάθε σπιθαμή γης σε απόρθητο φρούριο. Η βόμβα ναπάλμ ήταν το καταλληλότερο όπλο.

Στο πεδίο της μάχης, δοκιμάστηκε περίπου το 1944 και κυρίως εναντίον των Ιαπώνων. Στην Ευρώπη, η χρήση της ήταν περιορισμένη. Η ναπάλμ «δοξάστηκε» στον πόλεμο της Κορέας. Σύμφωνα με τις αναφορές του ΟΗΕ, χρησιμοποιούνταν περίπου 260.000 λίτρα της εύφλεκτης ουσίας ημερησίως σε αεροπορικές επιδρομές στη Βόρεια Κορέα. Ο απολογισμός ήταν βαρύτατος. Τόσο που ακόμη και ο Τσώρτσιλ, είχε εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις για τη χρήση του όπλου. Και κάπου εδώ ξεκινάει η ειρωνεία της Ιστορίας.

Ο ρόλος του Τσώρτσιλ στον ελληνικό εμφύλιο είναι γνωστός. Η δράση του ήταν σκοτεινή και καταστροφική, δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Δεν ξέρουμε βέβαια αν είχε εκφράσει τις ίδιες επιφυλάξεις για τη χρήση της ναπάλμ εναντίον των μαχητών του ΔΣΕ. Επίσης, δεν γνωρίζουμε με σιγουρία αν είχε υπόψη του τη χρήση της βόμβας. Ανεξαρτήτως αυτού, η δυτική βοήθεια που απολάμβαναν οι αντίπαλοι του ΔΣΕ ήταν αποφασιστική. Μέσα σε αυτό το «πακέτο βοήθειας», ήρθαν και οι ναπάλμ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία παραχώρησαν στο ελληνικό κράτος δεκάδες αεροπλάνα που είχαν δυνατότητα ρίψης. Συνήθως ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη τα αεροπλάνα αυτά έφταναν μέχρι τις κορυφές του Γράμμου και βομβάρδισαν τους μαχητές του ΔΣΕ με ναπάλμ το 1948, για πρώτη φορά. Δεν υπάρχουν αναφορές στον Τύπο της εποχής για τέτοια χρήση. Πιθανώς οι πληροφορίες να μην είχαν δοθεί στη δημοσιότητα. Άλλωστε, η χρήση μιας τέτοιας βόμβας ξεσήκωνε αντιδράσεις και δημιουργούσε ηθικούς προβληματισμούς.

Στην επιχείρηση «Πυρσός», την τελευταία επέμβαση του στρατού για την κατάληψη του Γράμμου, οι ναπάλμ σκορπίστηκαν σε όλο το πεδίο της μάχης. Δεν υπάρχουν αναφορές για απώλειες από τη χρήση της βόμβας, ή τουλάχιστον, δεν υπάρχει η καταγραφή τους. Ο θάνατος από ναπάλμ ήταν φρικτός. Η βόμβα ρουφούσε το οξυγόνο από την ατμόσφαιρα και προκαλούσε ασφυξία. Αν γλίτωνες από αυτό, δεν μπορούσες να γλιτώσεις από τα εγκαύματα. Η χρήση τους βοήθησε απόλυτα τον στρατό να λυγίσει το ηθικό των μαχητών του ΔΣΕ και οδήγησε στη νίκη τη φιλοδυτική πλευρά του πολέμου.

Read More 0 comments

 «Είναι το αμέσως επόμενο μεγαλύτερο πράγμα μετά τη νέα Coca - Cola». Αυτή ήταν η αντίδραση ενός από τους πολλούς καταναλωτές που σχημάτισαν ουρές ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων και πλήρωσαν 210 δολάρια για να αποκτήσουν τα Windows 95, στις 24 Αυγούστου του 1995.

Ήταν ένα λανσάρισμα που έμελλε να αποτελέσει σημείο καμπής για την ιστορία των προσωπικών υπολογιστών. Τριάντα ένα χρόνια μετά, το κουμπί «Start», η γραμμή εργασιών και μια σειρά από λειτουργίες που σήμερα θεωρούνται αυτονόητες θυμίζουν πόσο καθοριστική υπήρξε εκείνη η έκδοση για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε τους υπολογιστές.

Η παρουσίαση των Windows 95 κάθε άλλο παρά έμοιαζε με ένα συνηθισμένο τεχνολογικό λανσάρισμα. Στην έδρα της Microsoft στο Ρέντμοντ της Ουάσιγκτον, ο Μπιλ Γκέιτς παρουσίασε το νέο λειτουργικό σύστημα σε μια εκδήλωση με οικοδεσπότη τον παρουσιαστή Τζέι Λένο. Εικόνες του Reuters από εκείνη την ημέρα αποτύπωσαν τον Γκέιτς δίπλα στον Λένο, την ώρα που η Microsoft επιχειρούσε να μετατρέψει ένα προϊόν λογισμικού σε μαζικό καταναλωτικό γεγονός.

Η καμπάνια συνδέθηκε άρρηκτα με το «Start Me Up» των Rolling Stones, ένα λογοπαίγνιο πάνω στο νέο κουμπί «Start». Καταστήματα άνοιξαν τα μεσάνυχτα και καταναλωτές σχημάτισαν ουρές για να αποκτήσουν το νέο λογισμικό. Στην Αυστραλία, φωτογραφία του AFP κατέγραψε έναν από τους πρώτους αγοραστές να κρατά δύο κουτιά των Windows 95 τα μεσάνυχτα της 24ης Αυγούστου.

Πίσω από το επικοινωνιακό σόου υπήρχαν σημαντικές αλλαγές. Τα Windows 95 έφεραν μια πολύ πιο φιλική γραφική επιφάνεια εργασίας και καθιέρωσαν στοιχεία όπως το Start menu και το taskbar, που εξακολουθούν, σε εξελιγμένη μορφή, να αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά των Windows.

Η νέα γενιά του λειτουργικού συστήματος έκανε επίσης ένα μεγάλο βήμα προς την αρχιτεκτονική των 32-bit και επιχείρησε να απλοποιήσει την εγκατάσταση νέου hardware. Ήταν η εποχή κατά την οποία ο προσωπικός υπολογιστής άρχιζε να περνά από τα γραφεία και τους πιο εξοικειωμένους με την τεχνολογία χρήστες σε ολοένα περισσότερα σπίτια.

Η εμπορική επιτυχία ήταν εντυπωσιακή. Μέχρι την πρώτη επέτειο από την κυκλοφορία τους, οι αποστολές των Windows 95 είχαν ξεπεράσει τα 40 εκατ. αντίτυπα, σύμφωνα με στοιχεία που είχε ανακοινώσει τότε η Microsoft.

Τρεις δεκαετίες αργότερα, η σημασία εκείνης της εποχής παραμένει εμφανής. Σε αφιέρωμα του Reuters για τα 40 χρόνια των Windows, ειδικοί χαρακτήρισαν την πλατφόρμα ακόμη και «θεμέλιο» της σύγχρονης οικονομίας των υπολογιστών. Τα Windows 95 δεν ήταν τα πρώτα Windows – η ιστορία τους είχε ξεκινήσει το 1985. Ήταν όμως η έκδοση που, για εκατομμύρια ανθρώπους, έκανε το PC πραγματικά προσωπικό.

Read More 0 comments

 Ο Αύγουστος είναι ο όγδοος μήνας του έτους κατά το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 31 ημέρες.

Στο αττικό ημερολόγιο ο Αύγουστος ήταν ο δεύτερος μήνας του έτους και ονομάζονταν Μεταγειτνιών διάρκειας 29 ημερών που αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα από 24 Ιουλίου έως τις 22 Αυγούστου. Ο Αύγουστος, κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, ήταν ο έκτος μήνας, γι' αυτό αρχικά στα Λατινικά ονομάζονταν Sextilis και είχε 31 ημέρες, ευθύς εξ αρχής από την εγκαθίδρυση του Ιουλιανού ημερολογίου το 45 π.Χ. (έτος 709 από κτίσεως Ρώμης). Το έτος 8 π.Χ. ο Αύγουστος Καίσαρας του έδωσε το όνομά του χωρίς την προσθήκη μίας ημέρας από τον Φεβρουάριο (όπως λανθασμένα αναγράφεται σε ορισμένες αναφορές). Λέγεται ότι ο Αύγουστος έβαλε τον μήνα σε αυτή την θέση, για να τιμήσει τον θάνατο της Κλεοπάτρας η οποία, όπως λέγεται, έθεσε τέλος στη ζωή της στις 12 Αυγούστου του 30 π.Χ. αν και ο ακριβής λόγος του θανάτου της καλύπτεται από μυστήριο. Κατά το Βυζαντινό ημερολόγιο που ακολουθεί ακόμη και σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία, και το οποίο αρχίζει τον Σεπτέμβριο, ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου κι έτσι η 31 Αυγούστου γιορτάζονταν ως παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Αστρονομικά, ο ήλιος βρίσκεται στην αρχή του μήνα στον αστερισμό του Καρκίνου (21 Ιουλίου έως 9 Αυγούστου) και στο τέλος στον αστερισμό του Λέοντα (10 Αυγούστου έως 15 Σεπτεμβρίου).

Σε μερικές περιοχές θεωρούνταν ότι οι μέρες του Αυγούστου συμπίπτουν με την «εώα επιτολή» του Σείριου, την ανατολή δηλαδή του λαμπρότερου άστρου της νύχτας λίγο πριν από την ανατολή του Ήλιου.

Στον ανατολικό ορθόδοξο χριστιανισμό ο Αύγουστος είναι γνωστότερος για τον «δεκαπενταύγουστό» του, το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Η Παναγία, είναι το ιερό εκείνο πρόσωπο που ο Χριστιανισμός τιμά και σέβεται περισσότερο μετά τον Θεό. Αμέτρητες φαίνεται να είναι οι προσωνυμίες που αποδίδονται στο πρόσωπό της: Ελεούσα, Μεγαλόχαρη και Φανερωμένη, Χρυσοσπηλιώτισσα, Παντάνασσα και Κεχαριτωμένη, είναι μερικές μόνο από τις χαρακτηριστικές δοξασιολογίες που αποδίδει στην Παναγία ο λαός μας που τιμά την μνήμη της Κοίμησής της με νηστεία και παρακλήσεις δύο εβδομάδων. Ανήμερα, όμως, στη γιορτή της, καθώς και στα εννιάμερά της στις 23 Αυγούστου, «γιορτές και πανηγύρια» παντού.

Θέση στο χριστιανικό εορτολόγιο κατέχει και η 6 Αυγούστου όταν η Εκκλησία εορτάζει τη Μεταμόρφωση του Χριστού, μία από τις δώδεκα δεσποτικές εορτές της Ορθοδοξίας. Γι' αυτό, άλλωστε, παρ' όλη την νηστεία του δεκαπενταύγουστου, αυτή την ημέρα επιτρέπεται να φάμε ψάρι. Γενικότερα, πάντως, τα των διαφόρων εορτών της Ορθόδοξης Εκκλησίας κανονίζονται ετησίως με βάση το Τυπικό της Εκκλησίας.

Οι λαϊκές ονομασίες του μήνα (όπως Συκολόγος, Τραπεζοφόρος και Διπλοχέστης) αναφέρονται κυρίως στην αφθονία των καρπών του: «Αύγουστε καλέ μου μήνα να ‘σουν δυο φορές το χρόνο». Ενώ οι δώδεκα πρώτες ημέρες του Αυγούστου ονομάζονταν και «μερομήνια» γιατί έλεγαν ότι προλέγουν τον καιρό: «κάθε ημέρα κι ένας μήνας». Οι μέρες αυτές ήσαν επίσης γνωστές και ως «δρίμες». Τις μέρες αυτές δεν έπρεπε να πάει κάποιος στη θάλασσα για μπάνιο, ούτε να πλύνεις, ούτε να κόψεις σταφύλια και σύκα.

Read More 0 comments

 Ο Προφήτης Ηλίας ήταν ένας μεγάλος προφήτης, με πλήρη εμπιστοσύνη στο Θεό, καθώς επίσης και άνθρωπος της προσευχής, όπως αναφέρει και ο Ιάκωβος στην επιστολή του.

Ο Προφήτης Ηλίας, όπως και ο Ενώχ, ήταν οι μοναδικοί άνθρωποι, οι οποίοι αναλήφθηκαν στους ουρανούς, χωρίς να έχουν πεθάνει. Στις 20 Ιουλίου, μερα κατά την οποία τιμάται η μνήμη του, δεν εορτάζουμε την κοίμηση του γιατί ο προφήτης δεν πέθανε. Γιορτάζουμε την ανάληψή του.

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση και τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, ο Προφήτης Ηλίας δεν πέθανε ποτέ, αλλά αναλήφθηκε στους ουρανούς με πύρινο άρμα το 874 π.Χ. Πιστεύεται ότι παραμένει ζωντανός σωματικά μέχρι σήμερα και ότι θα επιστρέψει στη γη πριν από τη Δευτέρα Παρουσία.

Αναλυτικότερα, η χριστιανική θεολογία υποστηρίζει ότι:

- Μαζί με τον Ενώχ, είναι οι μοναδικοί άνθρωποι στην ιστορία που πήγαν στον ουρανό χωρίς να περάσουν από τη φυσική διαδικασία του θανάτου. Για αυτόν τον λόγο, η Εκκλησία δεν εορτάζει την κοίμησή του στις 20 Ιουλίου, αλλά την «εις ουρανούς ανάβασή» του.

- Θεωρείται ότι ζει με φθαρτό σώμα, καθώς εμφανίστηκε ζωντανός δίπλα στον Ιησού κατά τη Μεταμόρφωση στο Όρος Θαβώρ, μαζί με τον Μωυσή.

- Σύμφωνα με την ερμηνεία του προφήτη Μαλαχία και της Αποκάλυψης, ο Προφήτης Ηλίας αναμένεται να κατέβει ξανά στη γη προκειμένου να καταδείξει τον Αντίχριστο και να κηρύξει, πριν από τη Δευτέρα Παρουσία

Ωστόσο, σύμφωνα με κάποιους ερμηνευτές ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανελήφθη, όπως ο Κύριος, στον ουρανό, αλλά άφησε ο Θεός να φανεί ότι ανελήφθη και ότι ζει στη γη με το σώμα του άφθαρτο χιλιάδες χρόνια μετά.

Στην Αγία Γραφή, συναντάμε δύο πολύ ενδιαφέροντα σημεία, τα οποία πιστοποιούν ότι ο Προφήτης Ηλίας πράγματι δεν ανέβηκε στον ουρανό.

Το πρώτο είναι στην Καινή Διαθήκη, και είναι η ρητή δήλωση του Χριστού, την οποία χρησιμοποίησε και ο Μέγας Αθανάσιος: «Και ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς, ο υιός του ανθρώπου ο ων εν τω ουρανω» (Ιωάννης 3/γ: 13). Ρητά εδώ το δηλώνει ο Ιησούς Χριστός, ότι κανείς, άρα ούτε ο Ηλίας, δεν ανέβηκε στον ουρανό.

Όμως έχουμε και μια πιο άμεση επιβεβαίωση, ότι ο Προφήτης Ηλίας δεν ανέβηκε στον ουρανό μετά την αρπαγή του. Είναι πολύ ενδιαφέρον το εξής χωρίο από την Παλαιά Διαθήκη:

«Και απέστη από Ιούδα Εδώμ έως της ημέρας ταύτης· τότε απέστη Λομνά εν τω καιρω εκείνω από χειρός αυτού, ότι εγκατέλιπε Κύριον τον Θεόν των πατέρων αυτού· και γαρ αυτός εποίησεν υψηλά εν ταις πόλεσιν Ιούδα και εξεπόρνευσε τους κατοικούντας εν Ιερουσαλήμ και απεπλάνησε τον Ιούδαν. και ήλθεν αυτω εν γραφή παρά Ηλιού του προφήτου λέγων· τάδε λέγει Κύριος Θεός Δαυίδ του πατρός σου…» (Β΄ Παραλειπομένων 21/κα).

Εδώ περιγράφεται, ότι ο Ηλίας έστειλε μια επιστολή προς τον Ιωράμ, βασιλιά του Ιούδα, όπου τον επέκρινε για την ασεβή του πορεία. Όμως το ειδικό ενδιαφέρον αυτής της επιστολής, είναι ότι ο Ηλίας την έστειλε μετά την ανάληψή του «προς τον ουρανό».

Συνεπώς, ο Προφήτης Ηλίας, παρέμεινε στη γη, και από εκεί έστειλε την επιστολή.

Πάντως, σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στη Θράκη και στη Μακεδονία ο Προφήτης Ηλίας θεωρούνταν κύριος της βροχής, ενώ το όνομά του συνδέθηκε τόσο με τον καλοκαιρινό ήλιο, όσο και με τις καλοκαιρινές μπόρες.

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ο προφήτης ηλίας θεωρούνταν ρυθμιστής των καιρικων συνθηκών και πολλά είναι τα θαύματά του που συνδέονται με αυτή την ιδιότητα που του αποδίδεται.

Read More 0 comments

 Η Άλωση της Βαστίλης είναι ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια στην πορεία επικράτησης της Γαλλικής Επανάστασης, αν και συμβολικού χαρακτήρα. Συνέβη στις 14 Ιουλίου του 1789 στο Παρίσι και τιμάται ως Εθνική Εορτή της Γαλλίας.

Στα μέσα του 1789 η Γαλλία δονείται από επαναστατικό ενθουσιασμό. Το αριστοκρατικό και φεουδαρχικό καθεστώς της χώρας βρίσκεται υπό κατάρρευση και η λεγόμενη Τρίτη Τάξη (αστοί, αγρότες και λαϊκές τάξεις των πόλεων) διεκδικεί μερίδιο στην εξουσία.

Στις 9 Ιουλίου η Εθνοσυνέλευση, στην οποία πλειοψηφούν οι αστοί και οι φιλελεύθεροι ευγενείς, μετατρέπεται σε Συντακτική Συνέλευση και απαιτεί Σύνταγμα από τον βασιλιά. Η απόλυτη μοναρχία του Λουδοβίκου ΙΣΤ' έχει καταργηθεί. Ο μονάρχης αντιδρά και συγκεντρώνει στρατό στο Παρίσι για να χτυπήσει τους επαναστάτες και παράλληλα απολύει τον δημοφιλή υπουργό οικονομικών Ζακ Νεκέρ, που έχαιρε της εμπιστοσύνης της εθνοσυνέλευσης (11 Ιουλίου).

Οι βουλευτές δεν έχουν τη δύναμη να αντιπαρατεθούν με τη στρατιωτική δύναμη του μονάρχη. Η αντεπανάσταση καραδοκεί. Την κρίσιμη στιγμή αναλαμβάνει δράση ο λαός του Παρισιού, που εισέρχεται για πρώτη φορά στο προσκήνιο της επανάστασης. Καθοδηγούμενος από φλογερούς δημοκρατικούς ρήτορες, όπως ο Καμίλ Ντεμουλέν, καταλαμβάνει το Δημαρχείο και οργανώνει πολιτοφυλακή.

Για τον εξοπλισμό της πολιτοφυλακής, οι εξεγερμένοι Παριζιάνοι αρπάζουν χιλιάδες τουφέκια από το Μέγαρο των Απομάχων το πρωί της 14ης Ιουλίου. Την ίδια ημέρα πολιορκούν τη Βαστίλη, το φρούριο στην ανατολική πλευρά του Παρισιού, που χρησίμευε ως φυλακή των αντιφρονούντων του παλαιού καθεστώτος.

Το εξεγερμένο πλήθος ζητάει από τον διοικητή της Βαστίλης μαρκήσιο Ντε Λονέ να παραδώσει το φρούριο. Αυτός αρνείται και διατάσσει τους λιγοστούς άνδρες του να ανοίξουν πυρ εναντίον τους. Αυτοί δεν διστάζουν να πραγματοποιήσουν έφοδο κατά του φρουρίου, με βαρύ φόρο αίματος και άνευ αποτελέσματος. Όταν, όμως, οι πολιτοφύλακες, με επικεφαλής τον λοχαγό Ελί, μεταφέρουν κανόνια για να παραβιάσουν τις πύλες της Βαστίλης, ο Ντε Λονέ παραδίδεται, αλλά εκτελείται επί τόπου, μαζί με τρεις αξιωματικούς του.

Στα κελιά του φρουρίου δεν βρίσκουν παρά μόνο επτά ποινικούς κρατούμενους, όμως η κατάληψη της Βαστίλης γιορτάζεται ξέφρενα από τους Παριζιάνους, καθώς συμβολίζει τη μοναρχική καταπίεση αιώνων. Μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή πίεση, ο Λουδοβίκος υποχωρεί. Επαναφέρει τον δημοφιλή Νέκερ στο Υπουργείο Οικονομικών και διατάσσει την αποχώρηση των στρατευμάτων του από το Παρίσι. Ο λαός βρίσκεται για πρώτη φορά στο προσκήνιο της ιστορίας και η Γαλλική Επανάσταση, με το σύνθημα «Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφότητα», μάχεται για την επικράτησή της και εμπνέει τους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου.

Μεταγενέστερα, η Άλωση της Βαστίλης χαιρετίστηκε ως θρίαμβος των λαϊκών δυνάμεων κατά της τυραννίας και της μοναρχίας. Γι’ αυτό και η 14η Ιουλίου είχε παγκόσμια απήχηση και καθιερώθηκε το 1880 ως εθνική εορτή της Γαλλίας. Οι εορταστικές εκδηλώσεις της ημέρας κορυφώνονται με τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στα Ηλύσια Πεδία, ενώπιον του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Read More 0 comments

 Μία ημέρα σαν σήμερα, στις 12 Ιουλίου 1856, ο λήσταρχος Νταβέλης έπεσε νεκρός στην Αράχοβα στην τελευταία μάχη που έδωσε με τους χωροφύλακες.

Ο λήσταρχος Νταβέλης είναι αυτό που σε άψογα… Ρουμελιώτικα θα λέγαμε «case study»! Η δράση του, οι τολμηρές επιδρομές του, η ικανότητά του να διαφεύγει από τους διώκτες του, η εμβληματική παρουσία του στα βουνά της Αττικής και της Ρούμελης, το μετέτρεψαν από έναν απλό ληστή σε έναν θρύλο που εξακολουθεί να γοητεύει.

Γύρω από το όνομά του, πλέχτηκαν δεκάδες ιστορίες. Κάποιες από αυτές βασισμένες σε πραγματικά περιστατικά και κάποιες άλλες γεννημένες από τη λαϊκή φαντασία. Αυτές οι ιστορίες είναι που δημιούργησαν έναν μύθο που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της ιστορικής πραγματικότητας.

Ανάμεσα στις πιο επίμονες αφηγήσεις ξεχωρίζουν δύο ερωτικές ιστορίες και οι οποίες για περισσότερο από έναν αιώνα τροφοδοτούν βιβλία, αφηγήσεις και λαϊκές παραδόσεις.

Η πρώτη αφορά τη Λουίζα Μπανκόλι, μία γυναίκα ιταλικής καταγωγής, με την οποία ο Νταβέλης φέρεται να διατηρούσε στενή (εξαιρετικά στενή) σχέση. Σύμφωνα, μάλιστα, με κάποιες από τις αφηγήσεις η Μπανκόλι ήταν τόσο ερωτευμένη μαζί του που προσπάθησε να τον βοηθήσει να διαφύγει στο εξωτερικό.

Ακόμη πιο διάσημος, όμως, είναι ο θρύλος που συνδέει τον λήσταρχο με τη Δούκισσα της Πλακεντίας. Η λαϊκή αφήγηση, θέλει τον Νταβέλη να επισκέπτεται κρυφά την αριστοκράτισσα μέσω μιας υπόγειας στοάς που ένωνε την σπηλιά του στην Πεντέλη με τον πύργο της.

Και οι δύο αυτές ιστορίες, όμως, όσο ωραίες και «πικάντικες» και αν ακούγονται, «πάσχουν» σε αρκετά σημεία, διότι οι ημερομηνίες… δεν βγαίνουν! Ειδικά σε ότι αφορά την ιστορία με την Δούκισσα.

Όπως συμβαίνει συχνά με τις αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της ιστορίας, τα πραγματικά γεγονότα μπλέχτηκαν με τον μύθο, μετατρέποντας τον διαβόητο λήσταρχο σε… Καζανόβα των βουνών!

Ο κυβερνήτης των βουνών

Τρεις είναι οι περιοχές που διεκδικούν τον τίτλο της γενέτειρας του Χρήστου Νάτσιου, του ανθρώπου που θα μείνει στην ιστορία με το προσωνύμιο «λήσταρχος Νταβέλης». Σύμφωνα με μια εκδοχή γεννήθηκε στο Στείρι Βοιωτίας. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει πως γεννήθηκε εκεί όπου τελικά σκοτώθηκε, στην Αράχοβα. Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή που λέει πως γεννήθηκε στα Στύρα Ευβοίας.

Και στις τρεις αυτές εκδοχές ο παρονομαστής είναι κοινός. Γεννήθηκε περίπου το 1832 σε μια φτωχή οικογένεια βοσκών με αρβανίτικη καταγωγή. Ο ίδιος ο Χρήστος Νάτσιος, άλλωστε, τα πρώτα χρόνια της ζωής του ήταν βοσκός. Για σχολείο και γράμματα, ούτε λόγος.

Η... κινηματογραφική δράση του Χρήστου Νάτσιου ξεκινάει από το Νταού Πεντέλης. Κάποια στιγμή και κάτω από άγνωστες συνθήκες βρέθηκε εκεί καθώς δούλευε ως βοσκός στα κοπάδια της περιοχής.

Λέγεται πως πηγή εσόδων για τον Χρήστο Νάτσιο ήταν το γάλα των ζώων το οποίο πουλούσε στην Αθήνα. Η... χάρη του έφτασε μέχρι τη Μονή Πετράκη στο Κολωνάκι. Σύμφωνα με κάποιες αφηγήσεις κάποια στιγμή και ενώ ήταν γνωστό πως έφευγε από το βουνό για να πουλήσει το γάλα στην πόλη, τον πλησίασε ο ηγούμενος της Μονής στην Πεντέλη και του ζήτησε να μεταφέρει ένα γράμμα σε μια μοναχή στη Μονή Πετράκη.

Ο Νάτσιος έκανε τον «ταχυδρόμο» 1-2 φορές αλλά χωρίς να καταφέρει να δει ποτέ την μοναχή. Μέχρι που η περιέργεια άρχισε να τον τρώει. Έτσι, κάποια στιγμή πήγε ένα από τα γράμματα του ηγούμενου σε έναν φίλο του που ήξερε να διαβάζει.

Όταν κατάλαβε πως δεν ήταν γράμματα αλλά... ερωτικά ραβασάκια, αποφάσισε να γνωρίσει ο ίδιος τη μοναχή. Κατάφερε να τη δει και από τότε φρόντιζε τακτικά, για να το θέσουμε ευγενικά, να πηγαίνει ο ίδιος το γάλα στη μοναχή.

Όταν ο ηγούμενος έμαθε τι ακριβώς συμβαίνει πίσω από την πλάτη του, προκειμένου να τιμωρήσει τον Νάτσιο, πήγε στις αρχές και τον κατήγγειλε για ζωοκλοπή. Οι χωροφύλακες τον συνέλαβαν, τον τιμώρησαν υποβάλλοντάς τον σε «φάλαγγα» (μέθοδος ''σωφρονισμού'' με διαδοχικά χτυπήματα στα πέλματα των ποδιών μέχρι αυτά να πρηστούν) και στη συνέχεια τον άφησαν ελεύθερο.

Χολωμένος ο Νάτσιος έφυγε από την Αθήνα και πήγε στα Στύρα στη νότια Εύβοια. Εκεί άρχισε και πάλι να δουλεύει ως βοσκός αλλά και πάλι είχε ερωτικά... μπλεξίματα. Ερωτεύτηκε την κόρη ενός παπά ο οποίος, όμως, την είχε αρραβωνιάσει με έναν πλούσιο τσέλιγκα.

Όταν ο παπάς έμαθε για τις περιπέτειες της κόρης του αποφάσισε να αναλάβει δράση. Όταν ένα απόσπασμα της χωροφυλακής έφτασε στο χωριό αναζητώντας κάποιον φυγόστρατο με το επώνυμο Νάστο, ο παπάς θεώρησε πως ήταν μια καλή ευκαιρία να ξεφορτωθεί τον εραστή της κόρης του και είπε στους χωροφύλακες πως ο Νάστος που ψάχνουν είναι ο Νάτσιος.

Μάταια ο νεαρός βοσκός προσπαθούσε να τους πείσει πως έχει γίνει παρεξήγηση και πως το επώνυμό του δεν ήταν Νάστος αλλά Νάτσιος. Υπό τον φόβο να συλληφθεί και να περάσει νέα βασανιστήρια, αντέδρασε και πάνω στην προσπάθειά του να διαφύγει, σκότωσε έναν χωροφύλακα.

Κάπως έτσι «πέθανε» ο Χρήστος Νάτσιος και «γεννήθηκε» ο λήσταρχος Νταβέλης που σήμαινε δυνατός. Η παρανομία ήταν, πλέον, μονόδρομος.

Βγήκε στο βουνό και εντάχθηκε στη συμμορία του ξακουστού - εκείνη την εποχή – ληστή Κακαράπη ο οποίος ήταν ξάδελφος της μητέρας του. Σύντομα, όμως, ο Νταβέλης έφτιαξε τη δική του συμμορία και λίγο καιρό αργότερα ήταν ήδη ο «κυβερνήτης» των βουνών της Αττικής και της Βοιωτίας.

Η τελευταία μάχη του Νταβέλη

Από εκείνο το σημείο και έπειτα όλα είναι λίγο - πολύ γνωστά. Ο λήσταρχος Νταβέλης έγινε ο φόβος και ο τρόμος. «Σπίτι» του Νταβέλη έγινε το «Σπήλαιο των Αμώμων». Η μήκους 112 μέτρων και πλάτους 40 μέτρων σπηλιά στην Πεντέλη.

Το συγκεκριμένο σπήλαιο έμεινε γνωστό ως η «σπηλιά του Νταβέλη» και η αλήθεια είναι πως κατά καιρούς παράγει περισσότερες απόκοσμες ιστορίες απ' όσες μπορούμε να μεταβολίσουμε! Εξωγήινοι, φαντάσματα, υπόγεια περάσματα, μαγνητικά πεδία και άλλα πολλά που ο μύθος θέλει να είναι η πηγή της ανεξάντλητης δύναμης του λήσταρχου Νταβέλη.

Η συγκεκριμένη σπηλιά, άλλωστε, ήταν το «φόντο» για να διαδοθεί η υποτιθέμενη ερωτική ιστορία του Νταβέλη με τη Δούκισσα της Πλακεντίας.

Ταξιδιώτες, χωρικοί, βοσκοί, χωροφύλακες που κινούνταν στις ορεινές περιοχές της Αττικοβοιωτίας είχαν μεγάλες πιθανότητες να αποκτήσουν την ίδια μοίρα: Να βρεθούν μπροστά στον λήσταρχο Νταβέλη ή σε κάποιο μέλος από τη συμμορία του.

Βέβαια, για να έχει την ανοχή των χωρικών φρόντιζε να κάνει και κάποια καλά. Προίκιζε κοπέλες φτωχών οικογενειών, έδινε χρήματα σε όσους πραγματικά το είχαν ανάγκη, τιμωρούσε τους «ψευτόμαγκες» που διέδιδαν ότι ήταν μέλη της συμμορίας του.

Η φήμη του λήσταρχου Νταβέλη έλαβε διαστάσεις θρύλου όταν οργάνωσε και εκτέλεσε την απαγωγή του αξιωματικού του Γαλλικού στρατού Μπερτώ (ή Μπρετώ). Τότε και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη ο Κριμαϊκός πόλεμος ο Γαλλικός και ο Αγγλικός στρατός είχαν καταλάβει την Αθήνα και τον Πειραιά προκειμένου να αποτρέψουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στη σύρραξη.

Ο Νταβέλης έκανε την απαγωγή προκειμένου να ζητήσει λύτρα, επειδή, όμως, μιλάμε για έναν αξιωματικό του στρατού κατοχής, η πράξη του αυτή χαρακτηρίστηκε από τον λαό ως... αντιστασιακή. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο λήσταρχος κατάφερε αυτό που ήθελε. Γέμισε τις τσέπες του με λεφτά αφού η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να γλιτώσει τον διεθνή διασυρμό, έσπευσε να πληρώσει αυτή τα λύτρα (30.000 δραχμές, ποσό τεράστιο για την εποχή) στον Νταβέλη.

Η δράση του λήσταρχου Νταβέλη ήταν τέτοια που πολλές φορές διάφοροι ταξιδιώτες ζητούσαν την προστασία του για να ταξιδέψουν. Στην πραγματικότητα, με σημερινούς... αστυνομικούς όρους, θα λέγαμε πως ο Νταβέλης «πωλούσε» προστασία.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην Ιταλίδα κόμισσα Λουίζα Μπανκόλι, μια πανέμορφη γυναίκα, η οποία βρισκόταν στην Ελλάδα για να μελετήσει το θέμα των ληστών που δρούσαν στην ύπαιθρο. Η κόμισσα κάποια στιγμή θέλησε να ταξιδέψει στους Δελφούς και αφού ήξερε πως... πάει το «πράγμα», προκειμένου να φτάσει με ασφάλεια, στον προορισμό της, ζήτησε την προστασία του Νταβέλη.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν. Το πρόβλημα, ωστόσο, σύμφωνα με τη λαϊκή αφήγηση, (καθώς, πλέον, ο μύθος και η αλήθεια έχουν μπερδευτεί σε τέτοιο βαθμό που δύσκολα κανείς διακρίνει τι έχει πραγματικά συμβεί), είναι πως την Ιταλίδα κόμισσα είχε ερωτευτεί και ο Γιάννης Μέγας ένας πρώην σύντροφος, υπαρχηγός της συμμορίας και αδελφοποιτός (με ένα κόψιμο του χεριού, ένωναν τα αίματα τους για να δηλώνουν αδέρφια) με τον Νταβέλη.

Οι δρόμοι τους χωρίστηκαν όταν ο Μέγας αποφάσισε να αλλάξει τρόπο ζωής και να ακολουθήσει καριέρα αξιωματικού στη χωροφυλακή.

Την άνοιξη του 1856 ο λήσταρχος Νταβέλης επιτέθηκε στον σταθμό της χωροφυλακής στο Μενίδι όπου αφαίρεσε τον οπλισμό των ανδρών. Η κίνηση αυτή θεωρήθηκε ντροπιαστική για το Σώμα και αμέσως συγκροτήθηκε μια ειδική ομάδα, με αρχηγό τον Μέγα, που είχε σαν μοναδικό στόχο την εξόντωση του Νταβέλη.

Όταν το έμαθε αυτό η Λουίζα Μπανκόλι άρχισε να αλληλογραφεί με τον λήσταρχο προκειμένου να σχεδιάσουν τη διαφυγή του στην Ιταλία. Η αλληλογραφία αυτή, ωστόσο, (σύμφωνα πάντα με τον μύθο) έπεσε στα χέρια του Γιάννη Μέγα ο οποίος, πλέον, ξέροντας τις κινήσεις του Νταβέλη άρχισε να τον καταδιώκει δίχως έλεος.

Ο λήσταρχος Νταβέλης θεώρησε πως θα γλιτώσει αν υποχωρούσαν αυτός και η συμμορία του προς τον Παρνασσό, ωστόσο, στην Αράχωβα ο Νταβέλης περικυκλώθηκε στο Ζεμενό (εκεί που ο Οιδίποδας σκότωσε τον πατέρα του) και έπειτα από μάχη σκοτώθηκε. Εκεί σκοτώθηκε και ο Μέγας. Σύμφωνα με τον θρύλο οι δυο πρώην φίλοι αλλησκοτώθηκαν με τα λόγια του Νταβέλη να είναι: «ούτε ο Νταβέλης στα λημέρια, ούτε ο Μέγας στα παλάτια». Στην πραγματικότητα, όμως, φαίνεται πως ο λήσταρχος είχε σκοτωθεί νωρίτερα σε εκείνη την μάχη από τον αξιωματικό της χωροφυλακής.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως η ιστορία με τη Λουίζα Μπανκόλι, όπως και αυτή με τη Δούκισσα της Πλακεντίας, «μπάζει» καθώς δε «βγαίνουν» οι αριθμοί. Η Ιταλίδα κόμισσα ήταν κάμποσες... δεκαετίες μεγαλύτερη από τον Νταβέλη. Η λαϊκή αφήγηση «πρόσθεσε» αυτή την «πικάντικη» διάσταση στην κόντρα του Νταβέλη με τον Μέγα προκειμένου να την κάνει πιο ελκυστική.

Και είναι από εκείνες τις φορές που οι μικρές ιστορικές νοθείες επιτρέπονται.

Read More 0 comments

 

Only Because Of You · Roger Hodgson, In The Eye Of The Storm, ℗ 1984

Read More 0 comments

Επιλογές από την εισαγωγή της μουσικής εκπομπής Μουσικό Κουτί

Read More 0 comments

Η Δίκη των Πιθήκων: Τον Μάρτιο του 1925, απαγορεύεται στο Τενεσί των ΗΠΑ η διδασκαλία της θεωρίας της εξέλιξης στα σχολεία. Στο Ντέιτον του Τένεσι, ένας νεαρός δάσκαλος με το όνομα Τζον Σκόουπς συνελήφθη από τις αρχές και οδηγήθηκε στο δικαστήριο. Η κατηγορία ήταν απόρροια της αντιδραστικής και σκοταδιστικής εποχής που διένυε τότε η Αμερική. Ο Σκόουπς δίδαξε στους μαθητές του τη θεωρία του Δαρβίνου και γι’ αυτό οδηγήθηκε σε δίκη, η οποία ονομάστηκε «Δίκη των πιθήκων» και έμεινε στην ιστορία των ΗΠΑ ως μία από τις σημαντικότερες δικαστικές διαμάχες.  O Σκόουπ ήταν γέννημα θρέμα του αμερικανικού Νότου. Είχε μόλις πάρει πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο του Κεντάκι, όταν μετακόμισε στο Ντέιτον και έπιασε δουλειά ως προπονητής ποδοσφαίρου στο Rhea County High School. Πολλές φορές, σε περίπτωση αδειών, λειτουργούσε και ως αναπληρωτής καθηγητής.

Την ίδια περίοδο, ο Τζον Μπάτλερ, οπάδος του προέδρου Μακάρθι, αγρότης και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Τένεσι, διαβάζοντας σχετικές διαλέξεις, αποφάσισε πως η δαρβινική θεωρία ήταν «επικίνδυνη», κυρίως γιατί όταν τα παιδιά γυρνούσαν από το σχολείο, έλεγαν στους γονείς τους πως η Αγία Γραφή είναι γεμάτη ανοησίες. Μετά από πίεση που άσκησε ο Μπάτλερ, τον Μάρτιο του 1925, στην πολιτεία του Τένεσι ψηφίστηκε ένας νόμος που απαγόρευε την διδασκαλία της θεωρίας της εξέλιξης του Δαρβίνου στα δημόσια σχολεία.

Η επίσημη (και μοναδική πλέον) εκδοχή για την δημιουργία του κόσμου ήταν αυτή που υπήρχε στην Αγία Γραφή. (γελάστε όσο αντέχετε)

Ο νόμος, που πήρε το όνομα του Μπάτλερ, όριζε πως «είναι παράνομο για κάθε δάσκαλο, σε οποιοδήποτε από τα Πανεπιστήμια, κανονικά και όλα τα άλλα δημόσια σχολεία τής πολιτείας, που υποστηρίζονται εν όλω ή εν μέρει από τα δημόσια σχολικά κονδύλια, να διδάξει οποιαδήποτε θεωρία που αρνείται την ιστορία τής θείας δημιουργίας τού ανθρώπου, όπως διδάσκεται στην Βίβλο, και να διδάξει, αντίθετα, ότι ο άνθρωπος προέρχεται από μια κατώτερη τάξη ζώων». Όσοι δεν συμβιβάζονταν με τις υποδείξεις, θα πλήρωναν στο κράτος από 100 έως 500 δολάρια, ποινή ίδια με αυτήν της λαθραίας πώλησης ποτών.

Παρότι ο νόμος βρήκε πολλούς υποστηρικτές, η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU), αποφάσισε πως έπρεπε να επέμβει. Έτσι, άρχισε να αναζητά έναν δάσκαλο από την πολιτεία του Τένεσι, ο οποίος θα δεχόταν να διδάξει την εξέλιξη κατά παράβαση του νόμου. Η ίδια θα του προσέφερε δωρεάν νομική και οικονομική κάλυψη, αν τελικά το έκανε.

Τότε μπήκε στο παιχνίδι ο Σκόουπς, ο οποίος μάλιστα προέτρεψε τους μαθητές του να καταθέσουν εναντίον του. Μετά από καταγγελία τριών από αυτών, ο Σκόουπς συνελήφθη και οδηγήθηκε στη δικαιοσύνη.

Η δίκη ξεκίνησε τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Ήταν η πρώτη φορά που δίκη μεταδίδονταν ζωντανά στο ραδιόφωνο. Η μικρή πόλη του Ντέιτον για πρώτη φορά στην ιστορία της γνώρισε δημοσιότητα. Πολλοί διάσημοι δημοσιογράφοι έσπευσαν να καλύψουν το γεγονός, ανάμεσά τους και ο HL. Mencken της «Baltimore Sun», εφημερίδα η οποία χρηματοδοτούσε κι αυτή την υπεράσπιση του Σκόουπ.

Ο Mencken, μάλιστα, ήταν αυτός που έδωσε τον τίτλο «η Δίκη των Πιθήκων» (The Monkey Trial) ο οποίος χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα για το θέμα.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, σύμβουλος της πολιτικής αγωγής ήταν ο φονταμεταλιστής, βαπτιστής Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν, ο οποίος ήταν τρεις φορές υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ, είχε 36 χρόνια να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου και αποκαλούσε τον εαυτό του «ειδήμονα στην Αγία Γραφή». Ο Μπράιαν δεν καταλάβαινε καθόλου την εξέλιξη και είχε την συνήθεια αντί να την αποκαλεί ‘evolution’, να την προφέρει ‘evil-ution’. Kάθε φορά που ανέβαινε στο βήμα, διακήρυσσε πως ο Λόγος του Θεού, όπως αποκαλύπτεται στη Βίβλο, υπερισχύει κάθε ανθρώπινης γνώσης. Είχε μάλιστα τοποθετήσει στην είσοδο του δικαστηρίου μια μεγάλη πινακίδα, στην οποία αναγραφόταν η φράση «Διαβάστε την Βίβλο σας».

Επικεφαλής της ομάδας υπεράσπισης ήταν ο ποινικολόγος Κλάρενς Ντάροου, γνωστός αγνωστικιστής, ο οποίος προσέφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες του. Ο Ντάροου εκτός από αίτημα για την αφαίρεση της πινακίδας, προσπάθησε αρχικά να κηρύξει τον νόμο αντισυνταγματικό, με τη λογική ότι καλλιεργούσε το θρησκευτικό μίσος ανάμεσα στους πολίτες. Ωστόσο ο δικαστής απέρριψε το αίτημά του, όπως και κάθε προσπάθεια που έκανε η υπεράσπιση να φέρει γνωστούς επιστήμονες να μιλήσουν για την εξελικτική θεωρία. Τότε ο Ντάροου κάλεσε τον ίδιο τον Μπράιαν να καταθέσει. Με ένα απόσπασμα από τη «Γένεση» στο χέρι, τον ρώτησε για την ύπαρξη του Αδάμ και της Εύας, την γυναίκα του Κάιν και τον πληθυσμό της αρχαίας Αιγύπτου. Τον στρίμωξε τόσο, που κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά και τον θαυμασμό του (προκατειλημμένου) κοινού.

Στην ίδια γραμμή πλεύσης, ο Σκόουπ στην απολογία του δήλωσε: «Εντιμότατε, αισθάνομαι ότι έχω καταδικαστεί για την παραβίαση ενός άδικου νόμου. Θα συνεχίσω και στο μέλλον, όπως και στο παρελθόν να αντιτίθεμαι σ’ αυτόν τον νόμο, με οποιονδήποτε τρόπο μπορώ. Κάθε άλλη ενέργεια θα αποτελούσε παραβίαση των ιδανικών μου της ακαδημαϊκής ελευθερίας· δηλαδή, να διδάξω την αλήθεια όπως αυτή κατοχυρώνεται στο Σύνταγμά μας, της προσωπικής και της θρησκευτικής ελευθερίας. Νομίζω ότι το πρόστιμο είναι άδικο».

Τίποτα από αυτά, ωστόσο, δεν συγκίνησε τους δικαστές, που διακρίθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης για τη μεροληπτική τους στάση. Ο Σκόουπ κρίθηκε ένοχος και του επιβλήθηκε πρόστιμο 100 δολαρίων, το οποίο αργότερα ακυρώθηκε από το εφετείο λόγω ενός νομικού κενού. Ο Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν πέθανε στον ύπνο του (!!!) πέντε ημέρες μετά το πέρας της δίκης, σε ηλικία 67 ετών.

Παρά τον θόρυβο, ο νόμος του Μπάτλερ συνέχισε να ισχύει μέχρι το 1967. Η «Δίκη των Πιθήκων» ήταν ένα από τα πρώτα δείγματα της διαμάχης επιστήμης και θρησκείας και απόδειξη των σκοτεινών χρόνων του μακαρθισμού στις ΗΠΑ. Αργότερα, η δίκη αποτυπώθηκε πολλές φορές στο θεατρικό σανίδι, την μικρή και την μεγάλη οθόνη.

Read More 0 comments

 ΙΟΥΛΙΟΣ, ο έβδομος μήνας του Γρηγοριανού ημερολογίου, με διάρκεια 31 ημερών, ήταν ο πέμπτοs μήvαs του δεκάμηνου ρω­μαϊκού έτουs, απ’ όπου η αρχική ονομασία του, Quintilis, δηλαδή Πέμπτοs (μήvαs), από το λατινι­κό quintus(=πέμπτοs). 

Με την προσθήκη των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουάριου από τον Νουμά Πομπίλιο (715-673 π.Χ.), και την κατοπινή προώθησή τουs στην αρχή του έτουs, ο Ιούλιος έγινε ο έβδομος μήvαs του, διατηρώντας πάvτωs την ονομασία Quintilis.

Αργότερα, το 44 π.Χ.-710 A.U.C. (AbUrbaeConditae= Από Κτiσεωs Πόλεως [Ρώμης] ) ο Μάρκος Αντώνιος, μετά τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα στουs Eιδούs Μαρτίου (15 Μαρτίου), μετο­νόμασε τον Quintilis σε Julius(Ιούλιο), προς τιμήν του αναμορφωτή του ημε­ρολογίου Ιουλίου Καίσαρα, που, σύμφωνα με την παράδοση, είχε γεννηθεί την 7η ημέρα αυτού του μήνα. Η αλλαγή επικυ­ρώθηκε ταυτόχρονα από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, «...Των δε λοιπών έκαστον από της τήξεως, ώσπερ αριθμούντες ωνόμαζον πέμπτον, έκτον, έβδομον, όγδοον, ένατον, δέκατον. Είτα ο πέμπτος, από Καίσαρος του καταγωνισαμένου Πομπήιον, Ιούλιος...» (Βίος Νουμά, 19). Έκτοτε ο μήvαs αυτός διατηρεί την ονομασία του στο Ιουλιανό και το Γρηγοριανό, αλλά και στο Νέο Διορθωμένο Ιουλιανό ημερολόγιο.

Στις Nώvεs Ιουλίου, και ιδιαίτερα την 7η μέρα του, γίνονταν στη Ρώμη, προς τιμήν της Ήρας, οι Nonae Caprotinae, γιορτές στις οποίες, εκτός από τις Pωμαiεs πατρίκιες, είχαν δικαίωμα να λαμβά­νουν μέρος και οι σκλάβεs τουs.

Τον Ιούλιο εορτάζονταν στη Ρώμη και στις άλλες μεγάλες πόλεις της Ιταλικής χερσονήσου τα Matralia, μια γιορτή που άλλοι ερευνητές την το­ποθετούν στα μέσα Ιουνίου. Ηταν αφιερωμένη στη materMatuta, την Ινώ ή Λευκοθέα, θεά της πρωίας. Η Matuta, αρχικά προσωποποίηση της αυγής, αργότερα ετιμάτο ως θεά προστάτιδα της μητρότητας και τηs τεκνοποίησης, ιδιότητες επίσης της Ήρας - άλλωστε, κατ’ άλλουs, materMatuta ήταν μία από τις προσφωνήσεις της Ήρας ως προστάτιδας θεάς του τοκετού και της μητρότητας. Πpώτos ο Σέρβιος Tύλλιοs (578-534 π.Χ.), ο έκτος βασιλιάς τηs Ρώμης, οικοδόμησε, στο Forum Boarium της Ρώμης, ναό της Matuta. Έκτοτε καθιερώθηκαν προς τιμήν της τα Matralia. Μεταγενέστερα, οι Ρωμαίοι καθιέρωσαν τη Matuta και ως θεά προστάτιδα της θάλασσας και των ναυτικών.

Στην Ελλάδα, παρά την επικράτηση ως επίσημου του Ιουλιανού ημερολογίου και ονοματολογίου των ρωμαϊκών μηνών, ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει η παράλληλη ανεπίσημη γεωργική, κτηνοτροφική ή, αργότερα, χριστιανική ονοματοθεσία των μηνών. Όλες αυτές οι ovoμασίες είναι σχετικές με τη θέση των μηνών στο έτos, με τις γεωργικές και τις κτηνοτροφικές εργασίες που εκτελούνται στουs αντίστοιχους μήvεs, καθώs και με τις χριστιανικές εορτές, που πανηγυρίζονται κατά τη διάρκειά τoυs.

Ετσι, ο Ιούλιος αναφέρεται ως Ιούλιος ο θεριστής και ο Λέων, το ζωδιακό του σύμβολο. Δευτερόλnς και Δευτερογιούλns, ως δεύτεpos και κύριos μήvαs του καλοκαιριού, εφ’ όσον πpώτos μήvαs του καλοκαιριού – Πρωτόλης, Πρωτογιούvns ή Πρωτογιούλης-θεωρείται και είναι ο Ιoύvιos.

Γενικά στην αγροτική Ελλάδα ο Ιούλιος ονομάζεται Αλωνάρη, Αλωνιστής, Aλωvnτήs, Αλωvιάτnς ή Αλωνευτής, γιατί τότε γίνεται το αλώνισμα των δημητριακών. Στα ορεινά της πατρίδας μαs συναντάται και με την ονομασία Θεριστής, καθώs εκεί, στα πιο ψυχρά, δηλαδή, κλίματα, ο θερισμός γίνεται τον Ιούλιο.

O Ιούλιος αναφέρεται ακόμα ως Anλιάs ή Αηλιάτns, από τη γιορτή, στις 20 του μnvόs, του προφήτη Ηλία, ο οποίος, ωs έφορος των καιρικών φαινομένων, τιμάται ιδιαιτέρως από τους γεωργούς. Ετσι, είναι συvnθισμέvες, σε περιπτώσεις αvoμβρίας, οι λιτανείες και παρακλήσεις προς τον προφήτη για να έλθει η ευεργετική βροχή.

Ο Ιούλιος συνδυάζεται και με άλλουs αγίους που γιορτάζονται κατά τη διάρκειά του. Υπάρχει, σχετικά, η λαϊκή ρήση: «Ο Αηλιάς κόβει σταφύλια και η Αγία Μαρίνα σύκα», με την έννοια ότι από τη μέρα του προφήτη Ηλία αρχίζει ο τρύγος, ενώ ήδη από τη γιορτή της Αγίας Μαρίνας, στις  17, έχουν αρχίσει να ωριμάζουν και τα σύκα. Στη Ρόδο, εξάλλου, ο Ιούλιος λέγεται και Φουσκoμnvάς ή Xασκόμnvας, γιατί τότε φουσκώνουν και χάσκουν, δηλαδή ωριμάζουν και ανοίγουν, τα σύκα. Κι ακόμα, επειδή στη διάρκειά του ωριμάζουν τα σταφύλια και γυαλίζει η ρώγα τoυs, σε διάφορες περιοχές, ιδιαίτερα στη Νάξο και τη Χίο, ο Ιούλιος αναφέρεται ωs Γυαλιστής ή Γυαλινός.

Στη Σωζόπολη (Ανατολική Ρωμυλία) τον Ιούλιο ονόμαζαν και Αηκερακίτη, απ’ τη γιορτή της Αγίας Κυριακής, την 7η ημέρα του, ενώ στον Πόντο λεγόταν και Χoρτοκόπος, επειδή τότε έκοβαν το χόρτο στουs αγρούς, με τον κοκκινίζοντα λαμπρό αστέρα Αντάρη να απαστράπτει στο μέσον του.

Read More 0 comments

 Για όσους νομίζουν, ότι τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν το μοναδικό φαινόμενο ένοπλης συνεργασίας με τους κατακτητές στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, κάνουν λάθος.

Πάμε να κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο θυμίζοντας ποιος ήταν ο περιβόητος Δημήτριος Νενέκος, τέως οπλαρχηγός στην περιοχή της Πάτρας κατά την Επανάσταση του 1821, καταγόμενος από το χωριό Ζούμπατα.

Όταν το 1825 η Επανάσταση αρχίζει να πνέει τα λοίσθια, ο Ιμπραήμ Πασάς εισβάλει στην Πελοπόννησο. Κάπου εκεί, ο Ιμπραήμ κι ο Δελή Αχμέτ Πασάς επιχειρούν να προσελκύσουν τους χωρικούς των Ζουμπατοχωρίων, οι οποίοι βρίσκονταν σε  άθλια οικονομική κατάσταση, αφού το εμπόριο της περιοχής είχε «παγώσει», λόγω των ένοπλων συγκρούσεων εξ αιτίας της έντονης παρουσίας και μετακίνησης των Οθωμανών από και προς το φρούριο της Πάτρας.

Εκμεταλλευόμενος την εν λόγω οικονομική κατάσταση των συγχωριανών του Νενέκου, ο Ιμπραήμ τους υποσχέθηκε ελεύθερες εμπορικές και φιλικές σχέσεις με τους Τούρκους της Πάτρας, άνευ καμίας ενόχλησης και με την εγγύηση των τοπικών Πασάδων, αλλά με ένα μόνο αντάλλαγμα: Το “προσκύνημα”.

Τη διεκπεραίωση αυτής της βρώμικης δουλειάς ανέλαβε ο Νενέκος, ο οποίος επηρέαζε σχεδόν άπαντες τους κατοίκους των Ζουμπατοχωρίων.

Για το λόγο αυτό, ο Νενέκος οργάνωσε 2.000 ενόπλους, υπό τις διαταγές έτερων τουρκοπροσκυνημένων οπλαρχηγών της περιοχής (Κοντογεωργακαίοι, Σταμάτης Μποτιώτης, Χαρμπίλας, Γκολφίνος Λουμπεστιάνος, Τσετσεβίτες, Κώστας Γκερμπεσιώτης, αδελφοί Οικονομόπουλοι κλπ), οι οποίοι κατόπιν την κοπάνησαν από τις τάξεις των ένοπλων προδοτών, όταν αντελήφθησαν πως η Επανάσταση δεν θα ηττηθεί τελικά.

Tα προδοτικά ένοπλα τμήματα του Νενέκου ακολουθούσαν τα στρατεύματα του Ιμπραήμ σαν οπισθοφυλακή, με αρκετές συμμετοχές σε συγκρούσεις με τους επαναστάτες.

Τους τουρκοπροσκυνημένους κατοίκους των Ζουμπατοχωρίων περιγράφει γλαφυρότατα ο Φωτάκος στα «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως» (τ.Α’, σελ.395): «Οἱ δὲ ἄνθρωποι αὐτοὶ εὔκολα παραδίδονται εἰς τὴν ὕλην, καὶ διὰ νὰ αἰσχροκερδήσουν, προδίδουν τὰ πάντα. Τοιοῦτοι ἦσαν οἱ Ἕλληνες, οἵτινες παρεκινήθησαν ἀπὸ τὸν Δελῆ Ἀχμὲτ πασᾶν εἰς τὸ προσκύνημα. Τὸν Τοῦρκον τοῦτον, τοῦ ὁποῖου ἡ πονηρία, καὶ ἡ μεγάλη του κολακεία ἑνώθησαν μὲ την πλεονεξίαν τοῦ Νενέκου καὶ ἐτεχνάσθησαν μυρίους τρόπους καὶ μέσα, ὅπως διαδώσουν τὸ προσκύνημα». Σημειωτέον, ότι η προδοτική στάση του Νενέκου και των κατοίκων των Ζουμπατοχωρίων ώθησε το Γέρο του Μοριά, αφενός να διατάξει την εκτέλεση του Νενέκου κι αφετέρου να αναφωνήσει το γνωστό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

Το 1945, η Ελλάδα γίνεται η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, η οποία, όχι μόνο δεν τιμώρησε τους συνεργάτες των Ναζί, αλλά τους τοποθέτησε στον κρατικό μηχανισμό, στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας.

Ορισμένοι, δε, εκ των επικεφαλής των Ταγμάτων Ασφαλείας (Γερακίνης, Κουρκουλάκος κ.α)  διορίζονται διοικητές τραπεζών και δημοσίων οργανισμών.

Οι τύποι αυτοί, καθιέρωσαν την κουλτούρα τους στο σκληρό πυρήνα του κράτους και σε τμήματα της κοινωνίας, τα οποία είτε ήταν εντελώς καθυστερημένα (κοινωνικά, οικονομικά, μορφωτικά κλπ), είτε τελούσαν σε άμεση (οικονομική- επαγγελματική) εξάρτηση με το μετεμφυλιακό καθεστώς, με αποτέλεσμα η εξάρτηση αυτή να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα, έως και σήμερα (παρακράτος, Χ.Α. Τζήμεροι, Μπάμπηδες κλπ).

Το άγριο κυνηγητό των οπλαρχηγών της Επανάστασης στη μετεπαναστατική Ελλάδα και των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης μετά την αποχώρηση των Ναζί, καθώς και το διαχρονικό καθεστώς εξάρτησης της χώρας, καθόρισαν και το ιδεολογικό στίγμα της (ούτως, ή άλλως εξαρτημένης κι ετερόφωτης) ελληνικής άρχουσας τάξης, το οποίο διαπέρασε διαχρονικά κι ορισμένα τμήματα της κοινωνίας: Ο ραγιαδισμός κι ο δοσιλογισμός, ως εθνική κι ατομική αρετή!

askordoulakos

Read More 0 comments