Για όσους νομίζουν, ότι τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν το μοναδικό φαινόμενο ένοπλης συνεργασίας με τους κατακτητές στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, κάνουν λάθος.

Πάμε να κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο θυμίζοντας ποιος ήταν ο περιβόητος Δημήτριος Νενέκος, τέως οπλαρχηγός στην περιοχή της Πάτρας κατά την Επανάσταση του 1821, καταγόμενος από το χωριό Ζούμπατα.

Όταν το 1825 η Επανάσταση αρχίζει να πνέει τα λοίσθια, ο Ιμπραήμ Πασάς εισβάλει στην Πελοπόννησο. Κάπου εκεί, ο Ιμπραήμ κι ο Δελή Αχμέτ Πασάς επιχειρούν να προσελκύσουν τους χωρικούς των Ζουμπατοχωρίων, οι οποίοι βρίσκονταν σε  άθλια οικονομική κατάσταση, αφού το εμπόριο της περιοχής είχε «παγώσει», λόγω των ένοπλων συγκρούσεων εξ αιτίας της έντονης παρουσίας και μετακίνησης των Οθωμανών από και προς το φρούριο της Πάτρας.

Εκμεταλλευόμενος την εν λόγω οικονομική κατάσταση των συγχωριανών του Νενέκου, ο Ιμπραήμ τους υποσχέθηκε ελεύθερες εμπορικές και φιλικές σχέσεις με τους Τούρκους της Πάτρας, άνευ καμίας ενόχλησης και με την εγγύηση των τοπικών Πασάδων, αλλά με ένα μόνο αντάλλαγμα: Το “προσκύνημα”.

Τη διεκπεραίωση αυτής της βρώμικης δουλειάς ανέλαβε ο Νενέκος, ο οποίος επηρέαζε σχεδόν άπαντες τους κατοίκους των Ζουμπατοχωρίων.

Για το λόγο αυτό, ο Νενέκος οργάνωσε 2.000 ενόπλους, υπό τις διαταγές έτερων τουρκοπροσκυνημένων οπλαρχηγών της περιοχής (Κοντογεωργακαίοι, Σταμάτης Μποτιώτης, Χαρμπίλας, Γκολφίνος Λουμπεστιάνος, Τσετσεβίτες, Κώστας Γκερμπεσιώτης, αδελφοί Οικονομόπουλοι κλπ), οι οποίοι κατόπιν την κοπάνησαν από τις τάξεις των ένοπλων προδοτών, όταν αντελήφθησαν πως η Επανάσταση δεν θα ηττηθεί τελικά.

Tα προδοτικά ένοπλα τμήματα του Νενέκου ακολουθούσαν τα στρατεύματα του Ιμπραήμ σαν οπισθοφυλακή, με αρκετές συμμετοχές σε συγκρούσεις με τους επαναστάτες.

Τους τουρκοπροσκυνημένους κατοίκους των Ζουμπατοχωρίων περιγράφει γλαφυρότατα ο Φωτάκος στα «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως» (τ.Α’, σελ.395): «Οἱ δὲ ἄνθρωποι αὐτοὶ εὔκολα παραδίδονται εἰς τὴν ὕλην, καὶ διὰ νὰ αἰσχροκερδήσουν, προδίδουν τὰ πάντα. Τοιοῦτοι ἦσαν οἱ Ἕλληνες, οἵτινες παρεκινήθησαν ἀπὸ τὸν Δελῆ Ἀχμὲτ πασᾶν εἰς τὸ προσκύνημα. Τὸν Τοῦρκον τοῦτον, τοῦ ὁποῖου ἡ πονηρία, καὶ ἡ μεγάλη του κολακεία ἑνώθησαν μὲ την πλεονεξίαν τοῦ Νενέκου καὶ ἐτεχνάσθησαν μυρίους τρόπους καὶ μέσα, ὅπως διαδώσουν τὸ προσκύνημα». Σημειωτέον, ότι η προδοτική στάση του Νενέκου και των κατοίκων των Ζουμπατοχωρίων ώθησε το Γέρο του Μοριά, αφενός να διατάξει την εκτέλεση του Νενέκου κι αφετέρου να αναφωνήσει το γνωστό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

Το 1945, η Ελλάδα γίνεται η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, η οποία, όχι μόνο δεν τιμώρησε τους συνεργάτες των Ναζί, αλλά τους τοποθέτησε στον κρατικό μηχανισμό, στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας.

Ορισμένοι, δε, εκ των επικεφαλής των Ταγμάτων Ασφαλείας (Γερακίνης, Κουρκουλάκος κ.α)  διορίζονται διοικητές τραπεζών και δημοσίων οργανισμών.

Οι τύποι αυτοί, καθιέρωσαν την κουλτούρα τους στο σκληρό πυρήνα του κράτους και σε τμήματα της κοινωνίας, τα οποία είτε ήταν εντελώς καθυστερημένα (κοινωνικά, οικονομικά, μορφωτικά κλπ), είτε τελούσαν σε άμεση (οικονομική- επαγγελματική) εξάρτηση με το μετεμφυλιακό καθεστώς, με αποτέλεσμα η εξάρτηση αυτή να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα, έως και σήμερα (παρακράτος, Χ.Α. Τζήμεροι, Μπάμπηδες κλπ).

Το άγριο κυνηγητό των οπλαρχηγών της Επανάστασης στη μετεπαναστατική Ελλάδα και των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης μετά την αποχώρηση των Ναζί, καθώς και το διαχρονικό καθεστώς εξάρτησης της χώρας, καθόρισαν και το ιδεολογικό στίγμα της (ούτως, ή άλλως εξαρτημένης κι ετερόφωτης) ελληνικής άρχουσας τάξης, το οποίο διαπέρασε διαχρονικά κι ορισμένα τμήματα της κοινωνίας: Ο ραγιαδισμός κι ο δοσιλογισμός, ως εθνική κι ατομική αρετή!

askordoulakos

Read More 0 comments

 Σαν σήμερα, 23 Ιούνη 1996, πέθανε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τριάντα χρόνια μετά, το όνομά του εξακολουθεί να προκαλεί έντονες πολιτικές και συναισθηματικές αντιδράσεις. Για κάποιους παραμένει ο ηγέτης που έδωσε φωνή στους «μη προνομιούχους». Για άλλους ο άνθρωπος που εγκαινίασε μια περίοδο πελατειακού κράτους και πολιτικής παρακμής.

Η αλήθεια βρίσκεται πολύ πιο βαθιά από τις απλουστεύσεις.

Ο Ανδρέας δεν υπήρξε ούτε ο «εθνάρχης των φτωχών» που παρουσιάζουν οι νοσταλγοί του, ούτε το απόλυτο κακό που περιγράφουν οι νεοφιλελεύθεροι επικριτές του. Υπήρξε η πολιτική έκφραση μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου, τότε που μεγάλα λαϊκά στρώματα, βγαίνοντας από τη δικτατορία και τη μετεμφυλιακή καταπίεση, αναζητούσαν δικαίωση, κοινωνική άνοδο και δημοκρατικές ελευθερίες.

Δεν είναι τυχαίο ότι η άνοδος του ΠΑΣΟΚ το 1981 στηρίχθηκε σε συνθήματα που μιλούσαν για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική απελευθέρωση. Εκείνη την εποχή, εκατομμύρια εργαζόμενοι, αγρότες και νεολαίοι είδαν στο πρόσωπο του Ανδρέα τον άνθρωπο που αμφισβητούσε, έστω λεκτικά, την κυριαρχία του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.

Και πράγματι, η πρώτη περίοδος της διακυβέρνησής του συνδέθηκε με σημαντικές δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις. Η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, η κατάργηση θεσμών που κουβαλούσαν το βάρος του εμφυλίου, η διεύρυνση κοινωνικών δικαιωμάτων και η βελτίωση της θέσης των εργαζομένων δεν μπορούν να διαγραφούν από την ιστορική μνήμη.

Όμως η ιστορία δεν γράφεται μόνο με προθέσεις και συνθήματα.

Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα δεν αμφισβήτησε ποτέ τις βασικές δομές της καπιταλιστικής εξουσίας. Η πολυδιαφημισμένη «Αλλαγή» δεν μετατράπηκε ποτέ σε κοινωνικό μετασχηματισμό. Αντίθετα, με το πέρασμα των χρόνων, το κίνημα που γεννήθηκε ως φορέας ελπίδας μετατράπηκε σε βασικό πυλώνα διαχείρισης του συστήματος.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του Ανδρέα, από τη σκοπιά της άρχουσας τάξης, δεν ήταν όσα υποσχέθηκε αλλά όσα κατάφερε να αφομοιώσει. Οι κοινωνικές διεκδικήσεις, οι ριζοσπαστικές διαθέσεις και η μεταπολιτευτική ορμή εγκλωβίστηκαν τελικά στα όρια της κυβερνητικής εναλλαγής και της κοινοβουλευτικής διαχείρισης.

Γι’ αυτό και τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό του, η συζήτηση για τον Ανδρέα Παπανδρέου παραμένει ζωντανή. Όχι επειδή αφορά μόνο ένα πρόσωπο, αλλά επειδή αφορά ένα κρίσιμο ερώτημα που εξακολουθεί να απασχολεί τον λαϊκό κόσμο:

Μπορεί μια πολιτική δύναμη να αλλάξει πραγματικά τη ζωή των πολλών χωρίς να συγκρουστεί με τα οικονομικά και ταξικά συμφέροντα που καθορίζουν την εξουσία;

Η πορεία του Ανδρέα Παπανδρέου έδωσε τη δική της ιστορική απάντηση. Και ίσως γι’ αυτό εξακολουθεί να μας αφορά μέχρι σήμερα.

Υ.Γ: Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, το πολιτικό σύστημα επιχειρεί να αναστήσει μύθους και νοσταλγίες. Όμως οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάγκη από επιστροφή σε περασμένες εποχές. Έχουν ανάγκη από συλλογικούς αγώνες, ταξική οργάνωση και μια προοπτική που να υπερβαίνει τα όρια της διαχείρισης του ίδιου συστήματος που γεννά ανισότητες, πολέμους και κοινωνική αδικία. Η ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Το ζητούμενο είναι να προχωρήσει μπροστά.

Γ.Γ.

Read More 0 comments

 Το θερινό ηλιοστάσιο αποτελούσε πάντοτε μια μαγική και συναρπαστική στιγμή για την ανθρωπότητα, φορτισμένη με βαθιά νοήματα που έχουν τις ρίζες τους σε αρχαίες παραδόσεις χιλιάδων ετών. Κάθε χρόνο, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο περιμένουν με ανυπομονησία αυτή την ημερομηνία για να γιορτάσουν την επίσημη άφιξη του καλοκαιριού, οργανώνοντας γιορτές και υπαίθριες εκδηλώσεις.

Ωστόσο, αυτό το σημαντικό αστρονομικό γεγονός περιβάλλεται από πολυάριθμες λανθασμένες αντιλήψεις και επιστημονικές ανακρίβειες, οι οποίες μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Η έλευση του αστρονομικού καλοκαιριού συνοδεύεται από μια σειρά εξαιρετικά επίμονων μύθων, που συχνά επισκιάζουν τους πραγματικούς ουράνιους μηχανισμούς που διέπουν το εκπληκτικό Ηλιακό μας Σύστημα.

Η αποδόμηση αυτών των παρανοήσεων είναι απαραίτητη για να κατανοήσουμε καλύτερα τις πολύπλοκες και θαυμαστές δυναμικές που συνδέουν τη Γη με το άστρο της, επιτρέποντάς μας να παρατηρούμε τον ουρανό με μεγαλύτερη επίγνωση, κριτική σκέψη και διάθεση για επιστημονική ανακάλυψη.

Το ηλιοστάσιο πέφτει πάντα στις 21 Ιουνίου

Μία από τις πιο διαδεδομένες πεποιθήσεις αφορά την ακριβή ημερομηνία του φαινομένου. Πολλοί θεωρούν δεδομένο ότι η αλλαγή της εποχής συμβαίνει κάθε χρόνο στις 21 Ιουνίου.

Η αστρονομική πραγματικότητα είναι διαφορετική και πολύ πιο δυναμική. Ο πλανήτης μας χρειάζεται περίπου 365 ημέρες και 6 ώρες για να ολοκληρώσει μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο, ταξιδεύοντας στο Διάστημα με μέση ταχύτητα περίπου 107.000 χιλιομέτρων την ώρα. Αυτή η χρονική απόκλιση διορθώνεται κάθε τέσσερα χρόνια με το δίσεκτο έτος και έχει ως αποτέλεσμα η ακριβής στιγμή του ηλιοστασίου να μεταβάλλεται.

Έτσι, η αστρονομική μετάβαση μπορεί να συμβεί στις 20 Ιουνίου, στις 21 Ιουνίου ή, σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις, ακόμη και στις 22 Ιουνίου.

Η Γη βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο

Μια άλλη ευρέως διαδεδομένη παρανόηση είναι ότι οι υψηλές θερμοκρασίες οφείλονται στο ότι η Γη βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο.

Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στο Βόρειο Ημισφαίριο, η Γη βρίσκεται στο πιο απομακρυσμένο σημείο της τροχιάς της από τον Ήλιο, σε απόσταση άνω των 152 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.

Η πραγματική αιτία της ζέστης είναι αποκλειστικά η κλίση του άξονα της Γης. Κατά το καλοκαίρι στο Βόρειο Ημισφαίριο, ο Βόρειος Πόλος είναι στραμμένος προς τον Ήλιο, επιτρέποντας στις ηλιακές ακτίνες να προσπίπτουν πιο κάθετα στην επιφάνεια του πλανήτη. Αυτή η πιο άμεση ακτινοβολία προκαλεί εντονότερη θέρμανση του εδάφους και της ατμόσφαιρας.

Είναι η πιο ζεστή ημέρα του χρόνου

Παρότι το θερινό ηλιοστάσιο χαρίζει τις περισσότερες ώρες φωτός μέσα στο έτος, δεν συμπίπτει με τις υψηλότερες θερμοκρασίες του καλοκαιριού.

Η ατμόσφαιρα και οι ωκεανοί της Γης λειτουργούν ως τεράστιες δεξαμενές θερμότητας, οι οποίες χρειάζονται αρκετές εβδομάδες για να απορροφήσουν και στη συνέχεια να απελευθερώσουν τη συσσωρευμένη ενέργεια.

Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως θερμική αδράνεια και εξηγεί γιατί οι υψηλότερες θερμοκρασίες καταγράφονται συνήθως από τα τέλη Ιουλίου έως και τον Αύγουστο. Η μέγιστη ηλιακή ακτινοβολία χρειάζεται χρόνο για να θερμάνει τις μεγάλες υδάτινες μάζες και να επηρεάσει τα ατμοσφαιρικά ρεύματα που κινούνται συνεχώς σε όλο τον πλανήτη.

Ο Ήλιος ανατέλλει από την Ανατολή και δύει στη Δύση

Από τα σχολικά μας χρόνια μαθαίνουμε ότι ο Ήλιος ανατέλλει από την Ανατολή και δύει στη Δύση.

Η διατύπωση αυτή είναι απολύτως σωστή μόνο κατά τις ημέρες των ισημεριών. Την ημέρα του θερινού ηλιοστασίου, για έναν παρατηρητή στο Βόρειο Ημισφαίριο, η ανατολή του Ήλιου μετατοπίζεται σημαντικά προς τα βορειοανατολικά, ενώ η δύση του μετατοπίζεται αντίστοιχα προς τα βορειοδυτικά.

Η φαινομενική τροχιά του Ήλιου σχηματίζει ένα πολύ μεγαλύτερο τόξο στον ουρανό, γεγονός που εξηγεί τις πολλές ώρες φωτός που απολαμβάνουμε κατά τη συγκεκριμένη περίοδο του έτους.

Read More 0 comments

"I Love Rock 'n' Roll" - Joan Jett & the Blackhearts (Official Video)

Read More 0 comments

 Πολύ συχνά σπεύδουμε να κατηγορήσουμε μια γυναίκα ότι δεν μιλά ή δεν φεύγει, ενώ βρίσκεται σε κακοποιητική σχέση. 

Ακούμε σχόλια του τύπου «Γιατί κάθεται; Για να κάθεται, τα θέλει», «Είναι άξια της μοίρας της», «Μα καλά, τα παιδιά της δεν τα σκέφτεται;», «Αφού η ίδια δεν θέλει να βοηθήσει τον εαυτό της, πώς μπορούμε εμείς;», «Οι αδύναμες γυναίκες δίνουν κακό παράδειγμα και στις υπόλοιπες», «Αφού αυτή που ήταν δικηγόρος δεν μίλησε, σιγά να μη μιλήσουν οι άλλες» και λοιπά πικρά και άδικα σχόλια, γιατί, αφενός μεν, τα σχόλια από την ασφάλεια της πολυθρόνας μας δεν βοηθούν και δεν εξηγούν το πρόβλημα, αφετέρου το να φύγει μια γυναίκα από μια τέτοια σχέση δεν είναι καθόλου εύκολη ούτε προσωπική υπόθεση, όπως οι περισσότερες έρευνες πεδίου με πραγματικά περιστατικά μάς δείχνουν.

Το να εγκαταλείψει μια γυναίκα τον κακοποιητή σύντροφο δεν είναι προσωπική υπόθεση. 

Είναι μια συνθήκη πολυπαραγοντική. Πολλές γυναίκες αναφέρουν πως νιώθουν εγκλωβισμένες σε έναν φαύλο κύκλο από τον οποίο δεν μπορούν να ξεφύγουν. Είναι ο αποκαλούμενος «κύκλος της βίας» και είναι ένας κύκλος στον οποίο ο θύτης οδηγεί το θύμα προκειμένου να κάμψει τις αντιστάσεις του, μέχρι το τελευταίο να παραιτηθεί.

Η κακιά στιγμή δεν είναι μία!

Ο «κύκλος της βίας» είναι πολλές κακές στιγμές που ξεκινούν από τη λεκτική βία, την υποτίμηση του θύματος, την αποξένωση από το περιβάλλον του, τη ζήλια, τον οικονομικό έλεγχο και καταλήγουν στις σωματικές βλάβες και συχνά στη γυναικοκτονία.

Στα πρώτα στάδια του κύκλου της βίας το θύμα ελπίζει ακόμη ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν και δίνει ευκαιρίες στη σχέση. Μετά, κατά την κλιμάκωση, συνειδητοποιεί την αλήθεια, αλλά πιστεύει ότι αν προβάλει αντίσταση θα χειροτερέψει την κατάσταση.

Κάποιες βρίσκουν τη δύναμη να εγκαταλείψουν τον κακοποιητή, οι περισσότερες όμως όχι, για πολλούς λόγους.

Ας δούμε τους κυριότερους.

1. Φόβος για τη ζωή τους ή περαιτέρω κακοποίηση

Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο οι γυναίκες διστάζουν να φύγουν είναι γιατί φοβούνται για τη ζωή τους. Έχουμε δει πολλές περιπτώσεις γυναικών, με παραδείγματα την Κυριακή στους Αγίους Αναργύρους και την Ενκελέιντα στο Μενίδι, οι οποίες κατάφεραν και ξέφυγαν, αλλά για πολλούς και διαφορετικούς λόγους και αδυναμίες του συστήματος δεν κατάφεραν να επιζήσουν. Τα περιστατικά αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι πολλές γυναίκες που ακολούθησαν τον δρόμο της φυγής κατάφεραν και να επιζήσουν, αλλά η απειλή κατά της ζωής και ο τρόπος με τον οποίο τη βιώνει το θύμα είναι ο ισχυρότερος ανασταλτικός παράγων που κάνει τα θύματα να μένουν.

2. Φόβος για τη ζωή ή την κακοποίηση των παιδιών

Σε μια κακοποιητική σχέση τα παιδιά πολλές φορές εργαλειοποιούνται για τη χειραγώγηση του θύματος. Άλλοτε οι δράστες προχωρούν πέρα από την απειλή, κακοποιώντας πράγματι τα παιδιά συστηματικά, προκειμένου να έχουν υπό τον έλεγχό τους το θύμα. Η απειλή αυτή έχει ισχυρότερη επιρροή στο θύμα ακόμη και από την απειλή κατά της ίδιας του της ζωής. Αν τα παιδιά κινδυνεύουν, οι γυναίκες δεν θα εγκαταλείψουν τον κακοποιητή, παρά μόνο αν έχουν ένα ασφαλές και αποτελεσματικό σενάριο εξόδου.

3. Φόβος για την απώλεια της επιμέλειας των παιδιών

Η εργαλειοποίηση των παιδιών πολλές φορές επεκτείνεται και στην απειλή για αίτηση αφαίρεσης της επιμέλειας των παιδιών ή συνεπιμέλειας, ειδικά στις περιπτώσεις που οι γυναίκες δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητες.

4. Δεν έχουν πού να πάνε 

Ακόμη και όταν οι γυναίκες έχουν αποφασίσει τη φυγή τους, οι ειδικοί τις συμβουλεύουν να καταφύγουν σε ένα ασφαλές σπίτι, ενός προσώπου που δεν γνωρίζει ο δράστης, προκειμένου να μην τις ακολουθήσει. Με δεδομένο όμως ότι οι ξενώνες κακοποιημένων γυναικών ή τα safe houses δεν επαρκούν για όλες τις περιπτώσεις κακοποίησης ή δίνουν μια λύση στην καλύτερη περίπτωση για περιορισμένο χρονικό διάστημα και με επίσης δεδομένο ότι τις περισσότερες φορές οι γυναίκες αυτές είναι απομονωμένες από φίλους και γνωστούς, είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί κάποιος συγγενής που δεν γνωρίζει ο δράστης. 

5. Δεν έχουν οικονομική ανεξαρτησία (οικονομική βία)

Επιπλέον, για τις γυναίκες που δεν έχουν οικονομική ανεξαρτησία και δεν μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους ή τα παιδιά τους η φυγή φαντάζει ένα μεγάλο αδιέξοδο.

6. Δεν εμπιστεύονται το δικαστικό σύστημα και την αστυνομία

Η γραφειοκρατία, οι χρονοβόρες και κοστοβόρες διαδικασίες, από την υποδοχή ενός συμβάντος έμφυλης βίας στην αστυνομία μέχρι την επώδυνη ιατροδικαστική εξέταση και την απάνθρωπη δικαστική οδό που οδηγεί στη δευτερογενή θυματοποίηση των γυναικών, αποτρέπουν πολλές γυναίκες από την καταγγελία της βίας εναντίον τους και την αναζήτηση προστασίας από την αστυνομία και το κοινωνικό κράτος. 

Πολλές, δε, αποτρέπονται από το να καταθέσουν μήνυση ή αμφισβητείται η μαρτυρία τους ή διώκονται αυτομάτως για ψευδή καταμήνυση από τον δράστη, η οποία συνήθως συνοδεύεται και από ασφαλιστικά μέτρα συνεπιμέλειας, όταν υπάρχουν παιδιά, με αποτέλεσμα από θύματα να βρίσκονται ξαφνικά διωκόμενες. Αποφεύγουν, κατά συνέπεια, να «μπλέξουν» σε έναν τέτοιο λαβύρινθο, από τον οποίο δεν είναι βέβαιο ότι θα βγουν αλώβητες.

7. Κοινωνικός στιγματισμός και κυρίαρχη πατριαρχία

Η στερεοτυπική αντίληψη για τον ρόλο του άνδρα και της γυναίκας μέσα στο σπίτι οδηγεί τη γυναίκα να πιστεύει ότι «φταίει» εκείνη για την κακοποιητική συμπεριφορά. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι γυναίκες απευθύνθηκαν στους γονείς και συγγενείς τους και αποτράπηκαν από το να εγκαταλείψουν τον κακοποιητή. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει τη φράση «Τι του έκανες;» ή «Έλα, μωρέ, άντρας είναι, ξέφυγε μια φορά» ή «Το άξιζε» για αιτίες ασήμαντες, όπως, για παράδειγμα, αν δεν μαγείρεψε καλά το φαγητό. Αυτό έχει ως αποτελέσμα η γυναίκα να αυτοκατηγορείται, πιεσμένη από το κοινωνικό της περιβάλλον, και να νιώθει ντροπή που δεν κατάφερε η ίδια να ανταποκριθεί στον ρόλο της και «προκάλεσε» την οργή του συντρόφου. Σε αυτή την περίπτωση, η γυναίκα έχει υποκύψει πλήρως στον ρόλο του θύματος, συνεχίζει να προσπαθεί για να «βελτιώσει» τις φερόμενες ως αδυναμίες της και δεν είναι σε θέση να καταλάβει ότι η βία δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση, και άρα να εγκαταλείψει τον σύζυγό της.

8. Έλλειψη ενσυναίσθησης/βοήθειας από το περιβάλλον

Ο μόνος τρόπος για να καταφέρουν οι γυναίκες να ξεφύγουν είναι το κοινωνικό τους περιβάλλον, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, γείτονες, να αντιληφθούν τι συμβαίνει και να επέμβουν προκειμένου να τις βοηθήσουν να σχεδιάσουν μια στρατηγική φυγής. Αυτό όμως δεν συμβαίνει συχνά. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει τη φράση «Φοβήθηκα μη μπλέξω» ή « Άκουσα τον καβγά, αλλά πίστεψα ότι ήταν ένα καβγαδάκι μεταξύ του ζευγαριού» ή «Εγώ κοιτάω τη δουλειά μου και δεν ανακατεύομαι στα ξένα σπίτια» ή «Φοβήθηκα μήπως μου κάνει και εμένα κακό».

Ο νόμος, όμως, πλέον δίνει στην αστυνομία δυνατότητα επέμβασης ακόμη και με ανώνυμη καταγγελία οποιουδήποτε και οποιασδήποτε. 

9. Τα πράγματα θα αλλάξουν

Πολλές γυναίκες, συνήθως όταν είναι στα αρχικά στάδια του κύκλου βίας, υπομένουν τη βία πιστεύοντας ότι κάτι θα αλλάξει. Ότι, ίσως με την κατάλληλη θεραπεία και ψυχολογική στήριξη, ο δράστης θα αλλάξει. Σπάνια συμβαίνει όμως αυτό. Συνήθως η κακοποιητική συμπεριφορά είναι επαναλαμβανόμενη και κλιμακούμενη. Το θύμα όμως δεν μπορεί ή δεν θέλει να το γνωρίζει αυτό και κατά συνέπεια μένει και δίνει δεύτερες, μάταιες, ευκαιρίες στη σχέση.

10. Με αγαπάει

Και τέλος, η ταύτιση της βίας με την αγάπη, τόσο από την πλευρά του δράστη για τη χειραγώγηση του θύματος όσο και από την πλευρά του θύματος. Ακούσαμε γνωστό δικηγόρο να δηλώνει πόσο αγαπάει τη γυναίκα του μετά τον άγριο ξυλοδαρμό της. Πολλές φορές έχουμε ακούσει γυναίκες να δηλώνουν «Με αγαπάει κατά βάθος» ή «Ήταν η κακιά στιγμή. Όταν συνέρχεται, μου ζητάει συγγνώμη και λέει ότι με αγαπάει». Η αγάπη και η βία είναι έννοιες ασύμβατες. Οι γυναίκες, όμως, που βρίσκονται σε αυτή την έντονη ψυχολογική κατάσταση δεν μπορούν να δουν καθαρά.

Οι έρευνες μάς δείχνουν ότι 9 στις 10 γυναίκες δεν μπορούν για όλους ή για κάποιους από αυτούς τους λόγους να σπάσουν τον κύκλο της βίας. 

Εμείς όμως μπορούμε. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βοηθήσουμε μια γυναίκα να διασωθεί από μια τραυματική και κακοποιητική σχέση.

Ο απλούστερος είναι να καλέσουμε τη Γραμμή SOS 15900, που δίνει τη δυνατότητα και σε τρίτα πρόσωπα να επικοινωνήσουν άµεσα µε έναν φορέα αντιµετώπισης της έµφυλης βίας ή να αναζητήσουν συμβουλές για το πώς μπορούν τα ίδια να σταθούν δίπλα σε ένα θύμα έμφυλης βίας. Η γραμμή λειτουργεί σε 24ωρη βάση, 365 ημέρες τον χρόνο. Μπορούν επίσης να στείλουν e-mail: sos15900@isotita.gr.

Read More 0 comments

 ΜΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ να έχουν φτάσει τις 7 μέχρι τώρα για το 2026 (και ακόμα είμαστε στα μέσα Ιούνη), ενώ οι συλλήψεις για ενδοοικογενειακή βία ξεπερνούν και τις 200 ανά εβδομάδα, η μαύρη λίστα της βίας κατά των γυναικών συνεχίζει να προκαλεί αποτροπιασμό και προβληματισμό. Σε κάθε νέο περιστατικό γυναικοκτονίας, το αίτημα για νομική κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία» επανέρχεται ξανά και καθίσταται όλο και πιο επιτακτικό. Η κοινωνία θλίβεται και συμπονά τα θύματα, εκφράζει την απέχθειά της για τους δράστες, ενώ επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα ακούγονται για το κατά πόσο υφίσταται ο όρος γυναικτονία, για τις ευθύνες της πολιτείας, για το πώς θα γίνει πιο αποτελεσματικό το panic button και για το πώς θα γίνουν αυστηρότερες οι ποινές. Γυναικοκτονίες πάντα υπήρχαν, αλλά άλλοτε εμφανιζόντουσαν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ως «εγκλήματα πάθους», με όλη την ανόητη ρομαντικοποίηση που φέρει ο όρος. Τουλάχιστον, πάψαμε να τις συνδέουμε αποκλειστικά με την ερωτική παραφορά.

Τα αίτια των γυναικοκτονιών είναι βαθιά και δομικά, αναπόσπαστα συνδεδεμένα με τις έμφυλες ανισότητες και τα σεξιστικά στερεότυπα που επιβάλλει η πατριαρχία. Είναι αυτή η ριζωμένη αντίληψη πως η γυναίκα είναι κατώτερη και κτήμα ενός άντρα που οδηγεί στην κακοποίηση και στον έλεγχο, στην άρνηση του δικαιώματος μιας γυναίκας για ελεύθερη βούληση και αυτενέργεια, που καταλήγει εν τέλει στη γυναικοκτονία. Είναι αδύνατον για τον γυναικοκτόνο να αποδεχτεί πως η γυναίκα μπορεί να θέλει να ζήσει χωρίς αυτόν. Είναι τέτοιο πλήγμα για τον εγωισμό του που προτιμά να τη σκοτώσει ή και να αυτοκτονήσει κάποιες φορές παρά να δεχτεί πως ό,τι του ανήκει δικαιωματικά θα ζει μακριά του. Και δεν χρειάζεται καν να του ζητήσει να χωρίσουν για να τη σκοτώσει. Η 26χρονη Γαρυφαλλιά δολοφονήθηκε επειδή τόλμησε να μιλήσει απαξιωτικά στον δολοφόνο της.

Ωστόσο, παρά τις τόσες αναλύσεις στα ΜΜΕ, τις εκδηλώσεις λύπης και τις διακηρύξεις για το τι μέλλει γενέσθαι για την αντιμετώπιση του φαινομένου, η κοινωνία μοιάζει να παρακολουθεί αποστασιοποιημένη, λες και παρατηρεί ένα γεγονός ανεξάρτητο από ό,τι η ίδια προωθεί και από ό,τι ενδημεί στους κόλπους της. Λες και ξαφνικά κάποιοι άντρες αποφασίζουν να σκοτώσουν πρώην ή νυν συντρόφους, αποκομμένοι από το περιβάλλον τους. Μιλάμε αρκετά για τις συνέπειες και τις λύσεις εκ των υστέρων και για την υποστήριξη στις κακοποιημένες γυναίκες, αλλά πόσο μιλάμε για τα βαθύτερα αίτια;

Σε αρκετά περιστατικά γυναικοκτονιών, οι συγγενείς του δράστη, στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν ή και να εξηγήσουν στον εαυτό τους την πράξη, ρίχνουν με διάφορους έμμεσους τρόπους την ευθύνη στο θύμα. Συχνά ακούμε πως υπήρχε «τρίτο πρόσωπο», πως η γυναίκα ήταν άπιστη, τον κορόιδευε, του έδινε ψεύτικες υποσχέσεις, του έτρωγε λεφτά ή τέλος πάντων δεν ήταν και πρόσωπο άμεμπτο και άσπιλο. Λες και αν δεν ήταν, αυτό δίνει το παραμικρό δικαίωμα σε κάποιον να αφαιρέσει μια ζωή. Ακόμα και τα «ήθελε να χωρίσουν» και «του ζήτησε διαζύγιο» ακούγονται λες και προσάπτουν κάποια βαριά κατηγορία. Ακόμα κι αν όλα αυτά δεν είναι παρά απέλπιδες προσπάθειες για να δικαιολογήσουν τον δικό τους άνθρωπο, από πίσω ακούγεται ο απόηχος παγιωμένων πεποιθήσεων της κοινωνίας. Σεξιστικά κλισέ όπως «τα ήθελε», «πήγαινε γυρεύοντας», «κάτι θα του έκανε κι αυτή», «τον κεράτωνε», αν και ακούγονται σαν γραφικά κουτσομπολιά από γειτονίτσα του ’50 με ασβεστωμένες αυλές, γυναίκες δίπλα στις μπουγάδες και άντρες να παίζουν τάβλι στα καφενεία, δυστυχώς εξακολουθούν να αναπαράγονται. Η περίπτωση της γυναικοκτονίας της Ελένης Τοπαλούδη, που «πήγαινε γυρεύοντας», είναι η πιο χαρακτηριστική. Ποιος θα περίμενε ποτέ πως η κοινωνία θα δικαιολογούσε τους δολοφόνους μιας αθώας κοπέλας επειδή διέπραξε το ανήκουστο να μη συναινέσει σε ό,τι δεν ήθελε. Η γυναίκα λοιπόν όχι μόνο δεν έχει το δικαίωμα να λέει «όχι», αλλά αν δεν ακολουθεί και τα «πρέπει» και την ηθική του μικροαστικού πουριτανισμού, θα βρεθεί υπόλογη και γι’ αυτό. Ακόμα και αγρίως δολοφονημένη.

Σιγά-σιγά αρχίζει να γίνεται πιο κατανοητό πως στο θέμα δεν χωράνε απλουστευμένα και αφελή «ας έφευγε». Αυτό δείχνουν και τα πολλά παραδείγματα γυναικοκτονιών που έγιναν ακριβώς τη στιγμή που η γυναίκα αποφάσισε να φύγει ή κατήγγειλε τον κακοποιητή της. Υπάρχουν διάφορα στάδια κατά τα οποία το θύμα χάνει την αυτοεκτίμησή του, απομονώνεται από το φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον και παγιδεύεται μέσω χειριστικών συμπεριφορών και επαναλαμβανόμενων μοτίβων. Όταν πλέον αντιληφθεί πως πρέπει να ξεφύγει, είναι ήδη αργά.

Το σίγουρο είναι πως η κοινωνία δεν γίνεται να νίπτει τας χείρας της και αν δεν γίνει σαφές πως οι αιτίες είναι παντού γύρω μας, θα στέκουμε ανήμποροι μπροστά σε κάθε νέα δολοφονία. Είναι τάχα αμέτοχοι όλοι αυτοί που ευθέως ή εμμέσως κατηγορούν το θύμα; Όλοι αυτοί που δικαιολογούν τη βία κατά των «άπιστων» γυναικών; Να νιώθει άραγε υπεύθυνο το περιβάλλον των γυναικοκτόνων; Να ένιωσε πως υπέθαλπε και προστάτευε έναν εν δυνάμει δολοφόνο; Πόσοι ανέλαβαν δράση όταν έβλεπαν βίαιες συμπεριφορές κοντινού τους ανθρώπου; Τουλάχιστον για τις φορές που υπήρχαν ενδείξεις, γιατί, ως γνωστόν, αρκετοί γυναικοκτόνοι δείχνουν ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο στους οικείους τους. Τέλος, να νιώθουν υπεύθυνοι όσοι γνώριζαν λεπτομέρειες για υποθέσεις κακοποίησης, αλλά προτίμησαν να μην εμπλακούν;

Μία άλλη παράμετρος του ζητήματος, που δεν συζητείται συχνά, είναι η κοινωνική πίεση προς τις γυναίκες για τη σύναψη σχέσης και τη δημιουργία οικογένειας. Μπορεί να μη γίνεται στον βαθμό που γινόταν παλιότερα, αλλά δεν έχει εκλείψει. Πώς θα ήταν άραγε μια κοινωνία όπου κανείς δεν θα πίεζε κανέναν για να κάνει σχέση, η δημιουργία οικογένειας και η τεκνοποίηση θα ήταν απλώς μια επιλογή και όχι μονόδρομος και κανείς δεν θα αντιμετώπιζε τους singles ελαφρώς απαξιωτικά; Πώς θα ήταν μια κοινωνία όπου ο χωρισμός δεν θα ήταν οπωσδήποτε κάτι απευκταίο ή όνειδος; Άραγε να νιώθουν κάποια ευθύνη και για τις γυναικοκτονίες όσοι πιέζουν αφόρητα ή πιο έμμεσα και με πιο ύπουλους τρόπους τις γυναίκες να βρουν μια οποιαδήποτε σχέση, ακόμα και με κάποιον ακατάλληλο, που θα τους εξασφαλίσει κοινωνική καταξίωση και, αν τυχόν αποτύχουν, τις στιγματίζουν; Ασφαλώς και δεν υπάρχει αιτιακή σχέση με τις γυναικοκτονίες. Αλλά μια κοινωνία χωρίς αφόρητη πίεση για ζευγάρωμα θα οδηγούσε πολλούς και σε μια πιο ώριμη και πιο προσεκτική επιλογή συντρόφου και όχι υπό συνθήκες πίεσης και σίγουρα όλοι όσοι έχουν εμφανή τον μισογυνισμό τους δεν θα έβρισκαν τόσο εύκολα σύντροφο.

Γενιές γυναικών μεγάλωσαν σε μόνιμο καθεστώς βίας, ανεχόμενες τον κακοποιητή τους γιατί ήξεραν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή και γιατί έμαθαν πως πρέπει να υπομένουν αγόγγυστα τα βάσανά τους. Όταν πλέον άρχισαν να έχουν περισσότερες επιλογές, το αποτέλεσμα ήταν να τις σκοτώνουν, και αυτό βλέπουμε με τόση ένταση τα τελευταία χρόνια.

Δικαιούται η πατριαρχική κοινωνία μας να χύνει κροκοδείλια δάκρυα σε κάθε νέα γυναικοκτονία, όταν η ίδια έχει οπλίσει το χέρι των δραστών με διάφορους τρόπους; Όταν μεγαλώνει τα αγόρια με πρότυπα ματσίλας και τα εκπαιδεύει για το πώς είναι οι σωστοί άντρες και μαθαίνει τα κορίτσια πως πρέπει να είναι πειθήνια και να μη σηκώνουν ανάστημα; Όταν η ίδια έχει εμφυσήσει σε τόσες γενιές την ιδιοκτησιακή αντίληψη για τη γυναίκα; Αυτή η κοινωνία, λοιπόν, δεν έχει το δικαίωμα να μοιρολογεί υποκριτικά με κάθε νέο περιστατικό γυναικοκτονίας, αλλά πρέπει τουλάχιστον να αναλογίζεται τις ευθύνες της και να αναζητά λύσεις στη ρίζα του φαινομένου. Δεν είναι αμέτοχη. Είναι συνένοχη.

Εάν είστε επιζώσα ενδο-οικογενειακής ή άλλου είδους έμφυλης βίας ή αν στο περιβάλλον σας υπάρχει θηλυκότητα που υφίσταται κάτι από τα παραπάνω, τηλεφωνήστε για βοήθεια και συμβουλευτική στην υπηρεσία Εθνικής Εμβέλειας «Γραμμή SOS»: 15900 ( Η κλήση είναι δωρεάν, και τα στοιχεία των καλούντων είναι απόρρητα).

Μπορείτε επίσης να αποστείλετε mail στο sos15900@isotita.gr

Read More 0 comments

Ατλαντίδα, El Dorado, Τροία, είναι μερικές από τις μυθικές πόλεις, όπου εκατοντάδες άτομα αφιέρωσαν την ζωή τους στην αναζήτηση τους. Κάποιες από αυτές βρέθηκαν, κάποιες άλλες όμως, εξακολουθούν να κινούνται στην σφαίρα της "μυθολογίας", εξάπτοντας την φαντασία των απανταχού θαυμαστών και εξερευνητών.

The City Of The Caesars

Επίσης γνωστή ως Wandering City ή City of Patagonia, πρόκειται για μια μυθική πόλη που θεωρείται ότι βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής στην περιοχή γνωστή ως Παταγονία. Η πόλη δεν έχει βρεθεί ποτέ και θεωρείται από τους περισσότερους ότι είναι ένας μύθος, αλλά υπήρχαν αρκετοί στο πέρασμα του χρόνου που την αναζήτησαν, κυρίως άποικοι εξερευνητές. Λέγεται ότι είχε ιδρυθεί από τους επιζώντες ενός ισπανικού ναυαγίου και θεωρείται ότι στην πόλη υπήρχαν τεράστιες ποσότητες από χρυσό και κοσμήματα. Με την πάροδο του χρόνου, δημιουργήθηκαν διάφοροι μύθοι για την πόλη, με μερικούς από αυτούς να αναφέρουν ότι κατοικείτε από γίγαντες με ύψος 10 ποδιών και άλλοι ότι είναι μια πόλη φάντασμα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται.

Τροία

Η πόλη έγινε διάσημη από τα επικά ποιήματα του Ομήρου. Γνωστή για τον τρωικό πόλεμο, η αρχαία Τροία ήταν μια ισχυρά οχυρωμένη πόλη χτισμένη σε έναν λόφο κοντά στον ποταμό Scamander. Η παράκτια θέση, της επέτρεψε να γίνει μια μεγάλη ναυτική δύναμη, και οι κοντινές πεδιάδες παρείχαν άριστο έδαφος για τις καλλιέργειες. Η Τροία θεωρήθηκε από πολλούς ότι ήταν στην ουσία ένας μύθος, έως ότου ανασκάφηκε αρχικά το 1870 από τον Heinrich Schliemann, ο οποίος ανακάλυψε ότι υπήρξαν στην πραγματικότητα πολυάριθμες πόλεις στην περιοχή, οι οποίες κατά τη διάρκεια των ετών είχαν χτιστεί η μία πάνω από την άλλη.
Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που αμφισβητούν τα ευρήματα και υποστηρίζουν ότι τα αρχαία αυτά ερείπια δεν έχουν καμιά σχέση με την αρχαία Τροία.

Η χαμένη πόλη του Ζ

Υποθετικά βρίσκεται βαθιά στις ζούγκλες της Βραζιλίας. Στην χαμένη πόλη του Ζ, λέγεται ότι ζούσε ένας προηγμένος πολιτισμός με ένα περίπλοκο δίκτυο από γέφυρες, δρόμους και ναούς. Η μανία για την πόλη, άρχισε όταν βρέθηκε ένα έγγραφο στο οποίο ένας Πορτογάλος εξερευνητής, επέμεινε ότι είχε επισκεφτεί την πόλη το 1753, αλλά δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο για τον ίδιο ποτέ. Η πόλη του Ζ έγινε ακόμα πιο διάσημη μετά την εξαφάνιση του εξερευνητή Percy Fawcett, ο οποίος το 1925 εξαφανίστηκε χωρίς κανένα ίχνος, ενώ αναζητούσε την πόλη. Κατά την διάρκεια των ετών που ακολούθησαν, διάφοροι άλλοι τυχοδιώκτες έχουν πεθάνει ή εξαφανιστεί στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν την πόλη. Τα τελευταία χρόνια, μια πόλη γνωστή ως Kuhikugu, ανακαλύφθηκε στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου και παρουσίασε στοιχεία περίπλοκων οχυρώσεων και εφαρμοσμένης μηχανικής, που οδήγησε πολλούς να σκεφτούν ότι αυτή η πόλη μπορεί να είναι η πηγή του μύθου της Ζ.

Το Κάμελοτ

Το Κάμελοτ είναι ένα κάστρο και μια αυλή που συνδέονται με τον θρυλικό βασιλιά Αρθούρο. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα γαλλικά ρομάντζα του 12ου αιώνα και, μετά το «Lancelot-Grail Cycle», περιγράφηκε τελικά ως η φανταστική πρωτεύουσα του βασιλείου του Αρθούρου και σύμβολο του κόσμου του Αρθούρου.

Οι ιστορίες το εντοπίζουν κάπου στη Μεγάλη Βρετανία και μερικές φορές το συσχετίζουν με πραγματικές πόλεις, αν και δεν αποκαλύπτεται η ακριβής του θέση. Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι είναι εντελώς φανταστική, καθώς η απροσδιόριστη γεωγραφία της ήταν ιδανική για τους συγγραφείς ιπποτικών ρομαντικών βιβλίων. Παρ’ όλα αυτά, οι διαφωνίες σχετικά με την τοποθεσία του “πραγματικού Κάμελοτ” εμφανίστηκαν τον 15ο αιώνα και συνεχίζουν να μαίνονται ακόμη και σήμερα σε δημοφιλή έργα και για τουριστικούς σκοπούς.

Πέτρα

Η Petra βρίσκεται στην Ιορδανία κοντά στη νεκρή θάλασσα και πιστεύεται ότι ήταν ένα κέντρο εμπορίου για τα καραβάνια. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό γνώρισμά, είναι η έξοχη αρχιτεκτονική της πέτρας, η οποία είναι χαραγμένη στους βράχους των περιβαλλόντων βουνών. Αυτό βοήθησε στο να γίνει η PETRA μια φυσικά ενισχυμένη πόλη όταν καθιερώθηκε ως πρωτεύουσα το 100 π.χ. Υπάρχουν αποδείξεις ότι δημιουργήθηκαν πολλά τεχνολογικά επιτεύγματα στην πόλη, όπως τα φράγματα και οι δεξαμενές, οι οποίες βοήθησαν τους κάτοικους στις πλημμύρες της περιοχής και αποθήκευαν το νερό για χρήση σε περιόδους ξηρασίας. Μετά από εκατοντάδες χρόνια ευημερίας, η πόλη πέρασε σε παρακμή, όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή και το 363 μ.χ. ένας σεισμός κατέστρεψε πολλά από τα κτίρια της. Η Petra εγκαταλείφθηκε τελικά και ξεχάστηκε έως ότου να αποκαλυφθεί και να γίνει στον κόσμο ευρέως γνωστή το 1812 από έναν Ελβετό εξερευνητή.

El Dorado

Μία από τις πιο διάσημες θρυλικές πόλεις, το El Dorado ήταν μια μυθική αυτοκρατορία που υποτίθεται ότι βρίσκεται στις ζούγκλες της Νότιας Αμερικής. Η ονομασία της σημαίνει "The Golden One" και η πόλη κυβερνιόταν από έναν ισχυρό βασιλιά και διέθετε ανείπωτο πλούτο σε χρυσό και κοσμήματα. Την εποχή των κατακτήσεων, η πόλη ήταν το όνειρο κάθε κατακτητή και πολλές καταστροφικές εκστρατείες ξεκίνησαν σε αναζήτηση της. Η πιο γνωστή από αυτά, ήταν με επικεφαλής τον Gonzalo Pizarro, ο οποίος το 1541 οδήγησε μια ομάδα 300 στρατιωτών και πολλές χιλιάδες Ινδούς στη ζούγκλα, στην αναζήτηση του El Dorado. Η ομάδα του αποδεκατίστηκε από την ασθένεια, την πείνα και επιθέσεις από τους ντόπιους. Έτσι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εκστρατεία και να γυρίσει με άδεια χέρια.

Memphis

Ιδρύθηκε το 3.100 π.χ. και ήταν η πρωτεύουσα της αρχαίας Αιγύπτου. Χρησίμευε ως διοικητικό κέντρο για εκατοντάδες χρόνια πριν εγκαταλειφθεί με την άνοδο της Θήβας και της Αλεξάνδρειας. Στο αποκορύφωμά της, η Memphis εκτιμάται ότι είχε πληθυσμό άνω των 30.000 κατοίκων, καθιστώντας την, την μεγαλύτερη πόλη της αρχαιότητας. Με τα χρόνια, η τοποθεσία της Μέμφις ξεχάστηκε μέχρι να ανακαλυφθεί πάλι, από μια εκστρατεία του Ναπολέοντα στα τέλη του 1700. Δυστυχώς, πέτρες από τα ερείπια είχαν διατεθεί για την κατασκευή γύρω οικισμών, και πολλά σημαντικά μέρη της περιοχής παραμένουν άγνωστα στους ιστορικούς.

Angkor

Η περιοχή της Καμπότζης Angkor, εξυπηρέτησε ως κέντρο εξουσίας για την αυτοκρατορία των Χμερ από το 800 μ.Χ. έως και το 1400. Η περιοχή εγκαταλείφθηκε μετά από την πτώση της αυτοκρατορίας που έληξε με μία εισβολή από τον στρατό της Ταϊλάνδης το 1431, αφήνοντας την τεράστια πόλη και τους χιλιάδες βουδιστικούς ναούς να χαθούν από την ζούγκλα. Η πόλη έμεινε σχεδόν αμετάβλητη μέχρι το 1800, όταν μια ομάδα Γάλλων αρχαιολόγων άρχισε να μελετά την πόλη. Η Angkor και τα περίχωρα της, που έχουν το μέγεθος του Λος Άντζελες και έχει αναγνωριστεί ως η μεγαλύτερη προ-βιομηχανική πόλη στον κόσμο και ο φημισμένος ναός του Angkor Wat θεωρείται ότι είναι το μεγαλύτερο θρησκευτικό μνημείο που υπάρχει.

Πομπηία

Η ρωμαϊκή πόλη της Πομπηίας καταστράφηκε το 79 μ.Χ. όταν εξερράγη το ηφαίστειο Βεζούβιος, θάβοντας το σύνολο της πόλης κάτω από 60 πόδια τέφρας και βράχων. Στην πόλη, εκτιμάται ότι ζούσαν περίπου 20.000 κάτοικοι και θεωρείτο ένα από τα μέρη που προτιμούσε η ανώτερη τάξη της ρωμαϊκής κοινωνίας για τις διακοπές. Τα ερείπια της πόλης, ανακαλύφθηκαν το 1748 από τους εργάτες που έχτιζαν στην περιοχή ένα παλάτι για τον βασιλιά της Νάπολης και από τότε στην Πομπηία γίνονται συνεχώς ανασκαφές από αρχαιολόγους. Κατά ειρωνικό τρόπο, η καταστροφή που προκλήθηκε από τον Βεζούβιο, βοήθησε να διατηρηθεί η αρχιτεκτονική δομή της πόλης, μαζί με αμέτρητες τοιχογραφίες και γλυπτά, βοηθώντας τους σύγχρονους ιστορικούς να κατανοήσουν καλύτερα την ζωή στην αρχαία Ρώμη.

Ατλαντίδα

Αυτή η θρυλική πόλη έχει γίνει πηγή κερδοσκοπίας από τότε που πρώτος ο φιλόσοφος Πλάτων έγραψε γι' αυτήν το 360 π.χ. Περιγράφεται από τον Πλάτωνα ως ένας προηγμένος πολιτισμός με τεράστια ναυτική δύναμη. Η Ατλαντίς, λέγεται ότι είχε κατακτήσει ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης πριν να βυθιστεί στη θάλασσα ως αποτέλεσμα κάποιας μορφής περιβαλλοντική καταστροφή. Ενώ η ιστορία του Πλάτωνα θεωρείται από κάποιους ως λογοτεχνικό έργο, η ιδέα ότι ένας πολιτισμός βρισκόταν χρόνια μπροστά από την εποχή του τεχνολογικά, κατέλαβε τη φαντασία των αμέτρητων συγγραφέων αλλά και τυχοδιωκτών, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλές αποστολές που ξεκίνησαν για να αναζητήσουν την πόλη. Ίσως η πιο γνωστή περίπτωση, είναι αυτή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Ναζί, υποτίθεται, ότι οργάνωσαν ένα ταξίδι στο Θιβέτ με την ελπίδα να βρουν απομεινάρια του πολιτισμού των Ατλάντων.

Machu Picchu

Από όλες τις χαμένες πόλεις που έχουν βρεθεί και μελετηθεί, ίσως καμία δεν είναι πιο μυστηριώδης από το Μάτσου Πίτσου. Στην απομονωμένη περιοχή της κοιλάδας Urubamba στο Περού, αυτή η πόλη δεν είχε λεηλατηθεί από τους κατακτητές και είχε μείνει άγνωστη η ύπαρξή της μέχρι το 1911, όταν την ανακάλυψε ο ιστορικός Hiram Bingham. Η πόλη χωρίζεται σε περιοχές, και διαθέτει πάνω από 140 διαφορετικές δομές που οροθετούνται από πέτρινους τοίχους. Λέγεται ότι χτίστηκε το 1400 από τους Ίνκας και εγκαταλείφθηκε μετά από 100 χρόνια περίπου, κατά πάσα πιθανότητα, όταν ο πληθυσμός της άρχισε να αποδεκατίζεται από την ευλογιά που έφεραν μαζί τους οι Ευρωπαίοι. Υπήρξαν πολλές εικασίες όσο αναφορά την χρησιμότητα της πόλης, καθώς επίσης και γιατί οι Ίνκας επέλεξαν για την οικοδόμηση της πόλης, μία τέτοια περίεργη θέση. Ορισμένοι είπαν ότι ήταν ένα είδος ιερού ναού, ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή. Οι πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι πρόκειται προφανώς για προσωπική περιουσία του αυτοκράτορα των Ίνκας, Pachacuti και η θέση επελέγη, επειδή τα κοντινά βουνά ήταν σημαντικά για την μυθολογία-αστρολογία των Ίνκας.

Κνωσός

Η περιοχή γύρω από την πόλη κατοικούνταν από την 7η χιλιετία π.Χ., όμως η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη υπό την κυριαρχία του Μινωικού Πολιτισμού, όταν και αριθμούσε περισσότερους από 8.000 κατοίκους, από τον 19ο μέχρι και τον 16ο αιώνα π.Χ. Η πόλη καταστράφηκε μία φορά τον 14ο αιώνα π.Χ., με πιθανότερα αίτια είτε την επιδρομή των Μυκηναίων, είτε ενδεχομένως από το τσουνάμι που προκάλεσε η μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη στη Σαντορίνη. Η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς από μία μεγάλη πυρκαγιά έναν αιώνα αργότερα παρότι ελάχιστοι κάτοικοι παρέμειναν σε αυτήν έως τον 9ο αιώνα μ.Χ.

Νίμρουντ, Ιράκ

Η πόλη ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα π.Χ. και τον 9ο αιώνα ανακηρύχθηκε Πρωτεύουσα των Ασσυρίων. Στην ακμή της η πόλη αριθμούσε πάνω από 100.000 κατοίκους και ήταν από τις σημαντικότερες πόλεις στη Μέση Ανατολή. Καταστράφηκε ολοσχερώς και εγκαταλείφθηκε το 612 π.Χ., όταν την κατέλαβαν και τη λεηλάτησαν οι Βαβυλώνιοι.

Παλένκε, Μεξικό

Ήταν ίσως η σημαντικότερη από τις πόλεις – κράτη των Μάγια, καθώς περιλαμβάνει τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα του Πολιτισμού της Κεντρικής Αμερικής, και έφτασε στην ακμή της από το 500 έως το 700 μ.Χ., χωρίς όμως να υπάρχουν στοιχεία όσον αφορά το μέγεθος του πληθυσμού της. Εγκαταλείφθηκε σταδιακά από τον 8ο αιώνα για άγνωστους λόγους. Όταν οι Ισπανοί έφτασαν στην πόλη τον 15ο αιώνα ήταν τελείως εγκαταλελειμμένη.

Τενοτστιτλάν, Μεξικό

Ήταν η Πρωτεύουσα των Αζτέκων και αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση, καθώς η περιοχή κατοικείται μέχρι σήμερα, και δεν είναι άλλη από την Πόλη του Μεξικού. Παρόλα αυτά η επιβλητική Τενοτστιτλάν καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ισπανούς λίγο μετά την κατάκτησή της και πάνω στα ερείπιά της χτίστηκε η Πόλη του Μεξικού. Η Τενοτστιτλάν ιδρύθηκε το 1325 μ.Χ. πάνω στη λίμνη Τεξκόκο και στην ακμή της ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου αριθμώντας πάνω από 200.000 κατοίκους. Καταστράφηκε το 1521 και σήμερα μπορούμε να δούμε μόνο τα ερείπιά της διασκορπισμένα στην Πόλη του Μεξικού.

Μοχένιο-Ντάρο, Πακιστάν

Η πόλη ιδρύθηκε κάπου στα 2600 π.Χ. και εγκαταλείφθηκε για άγνωστους λόγους το 1900 π.Χ. Η πραγματική ονομασία της πόλης και του λαού που την κατοικούσε είναι ακόμη άγνωστα, καθώς η γλώσσα τους δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί. Προς το παρόν ο λαός που άκμασε κατά μήκους του Ινδού ποταμού στο Πακιστάν και την Ινδία αποκαλείται ως «πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού». Η ύπαρξη του συγκεκριμένου πολιτισμού ήταν παντελώς άγνωστη έως το 1922 όταν και ξεκίνησαν οι ανασκαφές στο συγκεκριμένο σημείο.

Vijayanagara, Ινδία

Η πόλη κατασκευάστηκε από την ομώνυμη Αυτοκρατορία, ώστε να αποτελέσει την Πρωτεύουσά της το 1336 μ.Χ. στη σημερινή Νότια Ινδία. Το 1565 έπεσε στα χέρια των Μουσουλμάνων έπειτα από τη νίκη τους στον πόλεμο και σταδιακά άρχισε η ερήμωσή της με τις ευλογίες των κατακτητών, κάτι που ολοκληρώθηκε έπειτα από έναν αιώνα περίπου. Εικάζεται ότι η Vijayanagara κατά τον 15ο αιώνα ήταν από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου με πληθυσμό που υπολογίζεται ότι ξεπερνούσε τις 500.000 κατοίκους.

Παλμύρα η μυθική πόλη των Φοινίκων

Στην καρδιά της συριακής ερήμου στέκονται ακόμα τα καλοδιατηρημένα ερείπια της αρχαίας μυθικής πόλης των Φοινίκων, η ιστορία της οποίας είναι ταυτισμένη με τη βασίλισσα Ζηνοβία, την «Κλεοπάτρα της Συρίας»
Η πόλη των Φοινίκων παρέμεινε σβησμένη από τον χάρτη -αλλά και από τη μνήμη των ανθρώπων- μέχρι τον 17ο αιώνα, όταν δύο Άγγλοι περιηγητές ανακάλυψαν τυχαία τα ερείπιά της κάτω από την άμμο.
Γνωστή ως «νύμφη της ερήμου», η Παλμύρα αποτελούσε ήδη από τον 11ο π.Χ. αιώνα έναν σημαντικό σταθμό καραβανιών, αφού η περιοχή της όασης διέθετε άφθονα νερά. Αυτό το γεγονός τη βοήθησε να αναδειχθεί σταδιακά σ’ έναν εξαιρετικής σημασίας κόμβο μεταξύ Ανατολής και Δύσης και να λάβει μια περίοπτη θέση πάνω στον εμπορικό Δρόμο του Μεταξιού.

Ουρ, "η πόλη του θεού της Σελήνης"

Γύρω στην τέταρτη π.Χ. χιλιετία, οι Σουμέριοι έκτισαν τις πρώτες οργανωμένες πόλεις που είδε ποτέ ο άνθρωπος και τις οργάνωσαν σε πόλεις-κράτη, κάτι ακόμα αδιανόητο για της περίοδο εκείνη.
Η πόλη προστατευόταν από τείχη τα οποία είχαν στο κέντρο τους ένα βαθμιδωτό πύργο με το ναό της θεότητας που τους προστάτευε, ο οποίος χρησιμοποιούνταν και ως αστρονομικό παρατηρητήριο. Τριγύρω υπήρχαν ναοί, δωμάτια ιερέων, αποθήκες, όπως και μια από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες που βρέθηκαν ποτέ. Εκεί βρέθηκαν και οι αρχαιότεροι γραπτοί νόμοι. Οι Σουμέριοι της Ουρ ήταν σκληροί και αδίστακτοι πολεμιστές χωρίς κανένα έλεος. Η πόλη καταστράφηκε στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας, δίνοντας τη θέση της ανάμεσα στα δυο ποτάμια στους Ελαμίτες, οι οποίοι κρατώντας από τους Σουμέριους μόνο τη γλώσσα αλλά αφομοιώνοντας και επεκτείνοντας τον πολιτισμό τους έφτιαξαν κάτω από τη βασιλεία του Χαμουραμπί την ισχυρή και φημισμένη χώρα της Βαβυλώνας, 90 χιλιόμετρα νότια της Βαγδάτης.
Εκεί, το 1927, ο βρετανός αρχαιολόγος Γούλεϋ έφερε στο φως αμύθητους θησαυρούς από το βασιλικό νεκροταφείο με τους δυο χιλιάδες τάφους. Τα ευρήματα ξεπερνούσαν κάθε προσδοκία. Χρυσάφι, εκπληκτικά αντικείμενα τέχνης, αντικείμενα πολεμιστών..

Read More 0 comments

Η ομορφιά της Δημιουργίας ξεδιπλώνεται παντού γύρω μας, αδιαμφισβήτητα. Αυτό που δεν είναι πάντα φανερό στα μάτια μας, είναι ότι αυτή διέπεται από αρμονικούς κανόνες, δηλαδή από μαθηματικά.

Ο μεγάλος αρχαίος μαθηματικός και φιλόσοφος Πυθαγόρας ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τη «χρυσή αναλογία» που αντιστοιχεί στον άρρητο αριθμό 1,618 ... και δίνει αρμονικές αναλογίες. Πολύ μεταγενέστερα, δόθηκε σ’ αυτόν τον αριθμό το όνομα «φ», προς τιμήν του γλύπτη Φειδία, ο οποίος εφάρμοζε αυτή την αναλογία σε όλα του τα έργα.

Η τελειότητα του Παρθενώνα και η αρμονία που εκπέμπει, οφείλεται στο ότι είναι κατασκευασμένος με απόλυτο σεβασμό στον αριθμό «φ», οριοθετημένος από « χρυσά ορθογώνια». Και ο “χορός” συνεχίζεται από τις σπείρες του όστρακου του ναυτίλου, μέχρι τις σπείρες του γαλαξία,  και από τις δίνες του νερού μέχρι την κίνηση του τυφώνα.

Η μαγεία της αρμονίας δεν αφήνει απ΄ έξω τον άνθρωπο. Οι αναλογίες του προσώπου και των μερών του ανθρώπινου σώματος, χαρακτηρίζονται αρμονικές όσο πιο πολύ τείνουν προς τον αριθμό «φ». Τα άκρα μας, οι φάλαγγες των δακτύλων μας, ακόμη και τα δόντια μας διέπονται από την χρυσή αναλογία, η οποία βάζει τη σφραγίδα της και στα δακτυλικά μας αποτυπώματα και στην έλικα του DNA.

Είναι ο αριθμός της ομορφιάς και της καλαισθησίας.

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι μελέτησε με πάθος τον «χρυσό αριθμό», όπως ο ίδιος τον ονόμασε, και τον εφάρμοσε στα έργα του. Μία ενδελεχής μελέτη του πάνω στις αναλογίες του ανθρώπινου σώματος  εμπεριέχεται  στο  σχέδιό του, του Ανθρώπου του Βιτρούβιου, όπου οι σχέσεις μεταξύ των μελών του σώματος είναι σύμφωνα με τη «χρυσή αναλογία». Το έργο του, η Τζοκόντα, υπόκειται τέλεια στον κανόνα των «χρυσών ορθογώνιων», που είναι εφαρμογή του αριθμού «φ».

Στη μουσική, ο Μότσαρτ και πολύ αργότερα ο Bela Bartok, χρησιμοποίησαν στα μουσικά τους  κομμάτια  χρονικές αναλογίες σύμφωνες με τον «χρυσό αριθμό», αν και για τον πρώτο αμφισβητείται κατά πόσο το έκανε συνειδητά.

Ένα άλλο θαυμαστό παιχνίδι της φύσης με τους αριθμούς  είναι η εμφάνιση της «Ακολουθίας Φιμπονάτσι».

Ο Φιμπονάτσι ήταν Ιταλός μαθηματικός που έζησε γύρω στα 1200. Είναι αυτός που εισήγαγε την χρήση του αραβικού δεκαδικού συστήματος στην  Ευρώπη. Οι  «αριθμοί Φιμπονάτσι» είναι μία ακολουθία σύμφωνα με την οποία κάθε νέος αριθμός προκείπτει από το άθροισμα των δύο προηγούμενων αριθμών: 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144............

Είναι  ενδιαφέρον ότι ο λόγος δύο διαδοχικών αριθμών, όσο προχωρά η ακολουθία, τόσο πιο πολύ προσεγγίζει τον «χρυσό αριθμό φ».

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι τα ατελείωτα παραδείγματα στη  Φύση όπου η Ακολουθία Φιμπονάτσι εφαρμόζεται με ευλάβεια. Την συναντούμε στον κόσμο των φυτών, στη διάταξη των φύλλων πάνω στους μίσχους, των πετάλων των λουλουδιών και των σπόρων τους, στο κουκουνάρι και στις πευκοβελόνες, στο φλοιό του ανανά, στο κουνουπίδι και στο μπρόκολο, στη διάταξη των δακτυλίων στους φλοιούς. Φαίνεται ότι μ’ αυτό τον τρόπο αξιοποιείται ο μέγιστος διαθέσιμος χώρος τους, και είναι ο καλύτερος τρόπος για να προβάλουν όλα τα  μέρη τους στον ήλιο, ή να εκθέτουν τη γύρη τους στα έντομα, όσο γίνεται περισσότερο.

Η «Ακολουθία Φιμπονάτσι» διέπει και το ζωικό βασίλειο. Εμφανίζεται στον ιστό της αράχνης  και στις σπείρες του σαλιγγαριού και του ναυτίλου, όπως ειπώθηκε και  παραπάνω. Επίσης στα μελίσσια, ο πληθυσμός των εργατριών μελισσών σε σχέση με τους κηφήνες, αναπτύσσεται με βάση την Ακολουθία Φιμπονάτσι, και ο λόγος τους τείνει στη « χρυσή αναλογία».

Τελικά η Φύση υπόκειται στη μαγεία των αριθμών, ή οι αριθμοί εκφράζουν τη μαγεία της  Δημιουργίας; Το σίγουρο είναι ότι όλα διέπονται από οικουμενικούς κανόνες, γιατί η ουσία τους είναι κοινή!

Read More 0 comments